1
اینک آن بزرگ­تر از همه - اهوره­مزدا - را «اَهو» و «رَتو» برمی­گزینیم تا اهریمن نابکار را براندازیم؛ تا دیو خشم خونین درفش را برافگنیم؛ تا دیوان مَزندری را برانیم؛ تا همه­ی دیوان و دروَندان «وَرِنَ» را براندازیم ...

2
 تا اهوره­مزدای رایومند فره­مند را والا بشناسیم؛ تا امشاسپندان را والا بشناسیم؛ تا ستاره­ی رایومند فره­مند، تشتر پر فروغ را والا بشناسیم؛ تا اشون مرد را والا بشناسیم؛ تا همه­ی آفریدگان اشون سپند مینو را والا بشناسیم.

3
«یثه اهووَیریو ...»

4
«ای مزدا !
مرا از بهترین گفتارها و کردارها بیآگاهان تا به راستی در پرتو «اَشَه» با «منش نیک» و به آزادکامی تو را بستایم.
ای اَهوره !
با شهریاری مینوی خویش و به خواست خود، زندگانی نو و سرشار از اشه را به ما ارزانی دار» (1)

5
ای اَیریَمَن ِگرامی !
بدین جا آی یاری مردان و زنان زرتشتی را، یاری منش نیک را، یاری هر آن «دین»ی را که در خور مزدی گرانبهاست !
دهش آرمانی «اشه» را که اهوره­مزدا ارزانی دارد، خواستارم.
«اَشِم وُهو ...»

6
هوم همچون مزدا توانا، آن رَد اشونی، [ آن اشون ] پالوده و سروش نیک - که با اشی گنجور همراه است - باید هماره در اینجا کوشا باشند.

7
ما می­آموزیم «اَهونَ ویریَه ...»ی فرخنده­ی ... (2) به آیین اشه سروده را، هاون به آیین اشه به کار انداخته و سخن راست گفته را.
این چنین، آن­ها فرخنده­تر شوند.

8
ای مزدا اهوره !
ای تواناترین ! ای آرمَیتی ! ای اشه­ی گیتی افزای ! ای منش نیک ! ای شهریاری مینوی !
به من گوش فرا دهید و آن­گاه که پاداش هرکس را می­بخشید، بر من بخشایش آورید.

9
ای اهوره !
[ خود را ] به من بنمای و [ در پرتو ] «آرمیتی» توش و توانم ده.
ای مزدا !
به پاداش ستایشم از سپندترین «مینو» نیکویی، از «اشه» توانایی بسیار و از «منش نیک» سروری بخش.

10
ای اهوره­ی تیز بین !
به شادمانی و رامش من، دهش بی­مانند خویش را که از «شهریاری مینوی» و از «منش نیک» است، بر من آشکار کن.
ای سپندارمذ !
«دین ِ» مرا به [ یاری ] «اشه» آموزش ده و روشنی بخش.

11
اینک زرتشت همه­ی تن و جان و گزیده­ی «منش نیک» خویش را همچون نیازی پیشکش «مزدا» می­کند و گفتار و کردار و دل­آگاهی و نیروی خود را نزد «اشه» [ ارمغان ] می­برد. (3)

12
من خَستویم که مزدا پرست، زرتشتی، دیو ستیز و اهورایی کیشم.
هاونی اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین.
ساوَنگهی و ویسیَه­ی اشون، ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین.
ردان روزگار و گاه­ها و ماه و گهنبارها و سال  را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین.

13
«یثَه اهوویریو ...»

14
«اشم وهو ...»

15
«اَهون ویریَه ...» را می­ستاییم.
اردیبشت زیباترین امشاسپند را می­ستاییم.
«ینگهه هاتم ...»