1
[ زوت : ]
اهوره­مزدای اشون، رد اشونی را می­ستاییم.
امشاسپندان، شهریاران نیک­خواه را می­ستاییم.
سراسر هستی اشون مینوی و استومند را می­ستاییم.
به فرمان اشه­ی نیک، به فرمان دین نیک مزداپرستی.
[ راسپی : ]
اهوره­مزدای اشون رد اشونی را می­ستاییم.
امشاسپندان، شهریاران نیک­خواه را می­ستاییم.
سراسر هستی اشون مینوی و استومند را می­ستاییم.
به فرمان اشه­ی نیک، به فرمان دین نیک مزداپرستی.

2
[ زوت : ]
«هَومَتـَنـَم ...» اندیشه­ی نیک، گفتار نیک و کردار نیک را که در این­جا و در هرجای دیگر ورزیده شده است و ورزیده خواهد شد، درود می­گوییم و [ خود ] نیز با جان [ و دل ] به نیکی همی کوشیم.

3
ای اهوره­مزدا ! ای اردیبهشت زیبا !
این را برای خویشتن برمی­گزینیم :
آن اندیشه و گفتار و کرداری را می­ورزیم که بهترین کنش­های هر دو جهان است.

4
از پی پاداش پسین، بهترین کنش را همی­ گوییم به دانایان و نادانان، به شهریاران و شهروندان که جهان را آباد کنند و رامش بخشند.

5
به راستی شهریاری را از آن کسی شمریم و از آن کسی دانیم و برای کسی خواستاریم که بهتر شهریاری کند : مزدا اهوره و اردیبهشت.

6
آن­چه را که هر مرد یا زنی دانست که درست و نیک است، بر اوست که خود به کار بندد و دیگران را نیز بیاگاهاند تا آن را - آن­چنان که هست - بکار بندد.

7
اینک شما را بهتر شماریم :
ستایش و نیایش اهوره­مزدا و آبادانی جهان را.
اینک خود، این [ کنش ] را برای شما بجای آوریم و [ دیگران را ] نیز - آن­چنان که بتوانیم - از آن بیاگاهانیم.

8
به سالاری «اشه»، به همسایگی «اشه»، هریک از آفریدگان از بهترین پاداش هر دو جهان برخوردار شود.

9
این گفتار فرو فرستاده­ی اهوره­مزدا را با بهترین منش فراگستریم؛ آن­گاه تو را [ - ای زرتشت ! - ] گوینده و آموزگار آن دانیم.

10
ای اهوره !
اردیبهشت و بهمن و شهریور نیک را، بیش از پیش سرود بر سرودها، بیش از پیش درود بر درودها، بیش از پیش ستایش بر ستایش­ها [ افزاییم ].
«ینگهه هاتم ...»