1
سرودها و درودها و نیایش­ها [ی خود را ] به پیشگاه اهوره مزدا و اردیبهشت فراز آوریم و شزاوار و شایسته­ی آنان دانیم.

2
ای مزدا اهوره ! ای در میان باشندگان، خوب کنش­ترین !
بشود که از شهریاری نیک تو هماره بهره­ور شویم !
بشود که هر دو جهان، شهریار نیکی بر ما مردان و زنان فرمانروایی کند !

3
ای در میان باشندگان، خوب کنش­ترین !
تو را فرخنده و کامیاب و ایزد از اشه برخوردار دانیم.
بشود که تو در هر دو جهان [ نگاهبان ] تن و جان ما باشی !

4
ای مزدا ! ای در میان باشندگان، خوب کنش­ترین !
بشود که پناه دیرپای تو را دریابیم و به خود ارزانی داریم !
[ بشود که ] به دستیار تو کامروا و نیرومند شویم و - آن­چنان­که آرزوی ماست - دیرگاهی ما را در پناه خود گیری !

5
ای مزدا اهوره !
سرودخوانان و پیام­آوران تو خوانده شدیم و [ آن را ] پذیرفتیم و به پاداشی که «دین ِ» کسانی همچون ما را نوید دادی، خرسندیم.

6
این [ پاداش ] را تو به ما ارزانی داشتی تا چه در زندگی کنونی و چه [ در جهان ] مینوی، همنشین جاودانه­ی تو و اشه باشیم.

7
«ینگهه هاتم ...»
«هَومَتـَنـَم ...» : اندیشه­ی نیک، گفتار نیک و کردار نیک را که در این­جا و در هر جای دیگری ورزیده شده است و ورزیده خواهد شد ، درود می­گوییم و [ خود ] نیز با جان [ و دل ] به نیکی همی کوشیم.
«یَثــَه اَهو ویریو ...»
«اشم وُهو ...»
«ینگهه هاتم ...»