سِپَنتمَد گاه

مزدا اهورا،
با شهریاری و مهر خود،
به کسی که رفتار و گفتارش،
در پرتو اندیشه­ی نیک و بهترین منش­ها،
بر پایه­ی راستی باشد،
رسایی و جاودانگی بخشد.

47/2

کسی که در پرتو پاک­ترین اندیشه­ها،
راه بهترین را می­پوید،
و زبانش گویای اندیشه­ی نیک است،
و دست­هایش
به کارهای پارسایی گشوده است،
تنها یک اندیشه دارد :
مزدا اهورا، آفریننده و پروردگار و سرچشمه­ی
راستی است.

47/3

ای مزدا،
براستی، تو آفریدگار اندیشه­ی نیک هستی،
و هنگامی که مردمان با اندیشه­ی نیک،
هم پرسی کردند،
تو برای آنان،
این زمین و جهان شادی بخش را بیافریدی،
و برای آبادی و رهبری آن،
پارسایی را برنهادی.

47/4

ای مزدا،
دُروندانی که
از اندیشه­ی نیک روی بر­تابند،
رنج کشند و آزار ببینند.
وراستان که چنین نکنند، چنین نبینند.
راست کردار، اگر هم کم نوا باشد،
نزد راستان گرامی است،
و دُروند، اگر هم توانگر و توانا باشد،
بی­ارج است.

47/5

ای مزدا اهورا،
تو در پرتو اندیشه­ی پاک،
راست کرداران را،
به بهترین بخشش­ها نوید داده­ای.
اما دُروند،
از مهر تو بهره­ای برنمی­دارد.
زیرا دُروند را،
اندیشه و کردار زشت و نادرست است.

47/6

ای مزدا اهورا،
در پرتو اندیشه­ی پاک،
و با فروغ تو،
سرنوشت دو گروه نیکان و بدان،
روشن خواهد شد،
و با افزایش و گسترش راستی و پارسایی،
بسیاری از جویندگان،
راه تو را برخواهند گزید.