49/1

ای مزدا،
دیرگاهی است که بندوَ،
که از کردار نادرست خود شادمان است،
در برابر من ایستادگی می­کند.
ای بخشنده­ی مهربان،
با پاداش نیک به سوی من آی،
تا با اندیشه­ی پاک،
او را از گمراهی برهانم.

49/2

ای مزدا،
این بندوَ مرا نگران کرده است،
زیرا کیش او دروغ و فریب،
و دوری جستن از راستی است،
او نه به پارسایی پایبند است،
و نه با اندیشه­ی نیک در پرسش و پاسخ است.

49/3

ای مزدا،
تو بدرستی این باور و آموزش را،
برای همه برنهاده­ای که
راستی سود بخشد و دروغ زیان آورد.
از همین روست که،
من خواهان اندیشه­ی نیک هستم،
و همگان را از پیوند با دُروند بازمی­دارم.

49/4

کسانی که
با خرد بد و با زبان خود،
خشم و رشک را می­افزایند،
و مردم سازنده و پرورش­گر را،
از کار خود باز می­دارند،
و با کردار زشتی که دارند،
در پی نیکوکاری نیستند،
دیوانی هستند که،
نهاد و یابش مردم را به دروغ و گمراهی
می­کشانند.

49/5

ای مزدا،
اما کسی که
با دل و جان یابش خود را،
به اندیشه­ی نیک بپیوندد،
و در راه پارسایی و راستی و دانایی گام بردارد،
سرانجام،
در کشور جاودانی تو جای می­گیرد.

49/6

ای مزدا اهورا،
و ای راستی،
مرا از آنچه در خرد و اندیشه­ی شماست،
آگاه کنید،
تا دینی را که از شماست،
بازشناسم،
و به دیگران بشنوانم.

49/7

ای مزدا اهورا،
باشد که مردمان،
با اندیشه­ی نیک و از روی راستی،
پیام مرا بشنوند،
و تو نیز گواه باش که
از همیاران و خویشاوندان،
کدام یک برابر آیین زندگی می­کنند،
تا برای همکاران،
راهنمای نیک باشند.

49/8

ای مزدا اهورا،
از تو خواستارم که،
رسایی و شادمانی و پیوستگی با راستی را،
به فرشوستر ارزانی داری،
و همین پاداش را نیز،
با شهریاری خودت به دیگر یارانم ببخشی،
باشد که ما برای همیشه دلداده­ی تو باشیم.

49/9

ای جاماسب دانا،
باشد که
پیش برنده­ای که برای رهایی مردم،
آفریده شده است،
به این آموزش گوش فرا دارد که،
راست گفتار،
هرگز اندیشه­ی پیوستگی با دُروند را ندارد،
و کسانی که دارای یابش روشنند،
از بهترین پاداش­ها رخوردار می­گردند،
و سرانجام به راستی می­پیوندد.

49/10

ای مزدا،
من اندیشه­ی نیک و روان راستان را،
در بارگاه تو، به تو می­سپارم،
تا نگاهدار آن­ها باشی.
و می­ستایم،
پارسایی و خواست­های دل را،
و می­ستایم تو را،
که شهریار بزرگ و پایدار و جاودانه هستی.

49/11

روان شهریاری ستمگر،
و بدکردار و بدگفتار و بدنهاد و بداندیش ِ
دُروند،
از روشنایی به تیرگی باز می­گردد.
براستی اینان،
ماندگاران سرای دروغند.

49/12

ای مزدا اهورا،
در پرتو راستی و اندیشه­ی نیک،
به زرتشت،
که ستایشگر توست چه یاری می­رسانی ؟
من بدرستی و با سروده­های ستایشم،
تورا می­ستایم،
و آن را که نزد تو بهترین است می­خواهم.