[ زوت و راسپی : ]
«یثه اهو ویریو ...»
[ زوت : ]
آن­چه را نیک است و آن­چه را نیک­تر است خواستارم برای سراسر آفرینش اشه که بوده­است و هست و خواهد بود.
اَشَی، بخشنده­ی پیروزی دیرپای، به خواست خویش یاری رساند و آرزو را برآورد.

2
[ اشی ] از همه­ی درمان­هایی که در آب­ها و گیاهان و چارپایان است، برخوردار است؛ اوست که ستیزه­های دیوان و مردمان [ دُروند ] را - که به زیان این خانه و خانه­ی خدای ورزند - درهم تواند شکست.

3
دهش نیک و پاداش نیک، نیکی پیشین و پسین که پیروزی دیرپای بخشد؛ آن­چنان­که ما از بزرگ­ترین و بهترین و زیباترین پاداش بهره­مند شویم.

4
امشاسپندان را ستایش و نیایش می­گزاریم و خشنود می­کنیم و آفرین می­خوانیم تا این خانمان را بنوازند؛ سراسر آفرینش اشه را بنوازند و سراسر آفرینش دُروج را براندازند.
ای اشه !
مزدا را - که نیک خواه آفریدگان است - درود می­گوییم.

5
ای اَهوره­مزدا !
بشود که به کام و خواست [ خویش ]، به آفریدگان خود - به آب­ها، به گیاهان، به همه­ی نیکان اَشَه نژاد - شهریاری کنی !
بشود که اَشَه را توانایی و دروج را ناتوانی بخشی !

6
کامروا باد اَشَه !
ناکام باد دروج !
سپری شده، برانداخته، زَدوده، بَرده و ناکام باد دروج در آفرینش سپَند مینو !

7
اینک من - زَرتُشت - سران خانمان­ها و روستاها و شهرها و کشورها را برانگیزم که به دین اهورایی زرتشتی بیندیشند و سخن گویند و رفتار کنند.

8
[ زوت راسپی : ]
فراخی و آسایش آرزومندم سراسر آفرینش اَشَه را.
تنگی و دشواری آرزومندم سراسر آفرینش دروج را.
«اَشَم وُهو ...»
شادمانی هَوم ِاَشَه­پرور را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین خوانی.
[ زَوت : ]
«یَثَه اَهو وَیریو ...» که زوت مرا بگوید.
[ راسپی : ]
«یَثَه اَهو وَیریو ...» که زوت مرا بگوید.
[ زَوت : ]
«آثارَنوش اَشات چیت هَچا ...» که پارسا مرد دانا بگوید.