1
این نماز ِنیک بنیاد ِبه اَشَه و به آرمَیتی پیوسته، این نمازی را که بنیادش اندیشه­ی نیک و گفتار نیک و کردارنیک است، رزم افزار ِپیروزی می­دانیم.

2
بشود که این نماز، ما را از ستیزه­ی دیوان و مردمان [دُروَند] پناه بخشد.
دارایی و هستی خویش را بدین نماز می­سپاریم تا ما را پناه و پرستاری و نگاهبانی و پاسداری بخشد.

3
ای اهوره مزدا !
ما در نماز [تو] شادمانیم.
ما خواستاریم که نمازگزار باشیم.
ما ستایش را برپای ایستاده­ایم.
دارایی و هستی خویش را بدین نماز می­سپاریم تا ما را پناه و پرستار و نگاهبانی و پاسداری بخشد.
« ای اَهوره !
این را از تو می­پرسم؛ مرا به درستی [پاسخ] گوی: چگونه [باید باشد] نیایش فروتنانه­ی دلدادگان تو! »(1)

4
رهبر ِاَشَوَن پیروزمند است.
بهترین رهبر را بزرگ می­داریم.
اوست پدر آفرینش ِ« اَشَه » و هرآن که از آفرینش « اَشَه »ست، چه مرد و چه زن.
بی­گمان، او نیک کُنش است.
آن بزرگ ِنیک ِزیبا را یاد همی­ کنیم وبزرگ همی­ داریم.
آن­که با اَشَه و فراوانی و رادی و دَهِش ومهربانی جهان را بپرورد، به دستیاری آذرِ اهوره مزدا پرستار و پاسدار ماست.

5
ای اَمشاسپَندان !
آن­چنان که ما را آفریدید، ما را در پناه خویش گیرید !
ای نیکان !
ما را پناه بخشید !
ای نیکان ! (2)
ما را پناه بخشید !
ای امشاسپندان ! ای شهریاران ِخوب کُنش !
پناه بخش ما باشید !
« ای مزدا !
من جز تو کسی را نمی­شناسم، پس در پرتو « اَشَه » ما را پناه بخش ! » (3)

6
اندیشه، گفتار، کردار، ستوران و مردمان را از آنِ سپَند مینو دانیم.
[ از اوست ] که چارپایان ِرسا، چارپایان ِدرست، زندگی ِدرست و پسران ِدرست داریم.
[ از اوست [ تندرستی و رسایی و برخورداری ما از پاکی.
بشود که ما در آفرینش دادار اهوره مزدا، فروغ آفریدگار را توانیم دید.

7
ای آذر ِآهوره مزدا !
ترا نماز می­گذاریم.
به هنگام بزرگترین آزمایش ایزدی، به سوی ما آی و بخشش و شادمانی بزرگ - خُرداد و امرداد - ما را ارزانی دار !

8
سراسر « ستَوتَ یِِِسنیَه » را با برترین بندهای آن می­ستاییم.
ای مزدا اهوره !
زیباترین پیکر را در میان پیکرها از آن ِتو دانیم: آن بلند [ پایگاه ] ترین [ فروغِ جهانِ ] زَبَرترین را که خورشیدش خوانند.

9
« ستوت یسنیه » را که نخستین داد ِجهان است، می­ستاییم.

1. گاه. یسـ. 44، بند 1
2. «نیکان» دوم، در متن اوستا از نظر دستوری، ساخت مادینه دارد و اشاره است به سپَندارمَذ وخُرداد و اَمرداد، سه اَمشاسپَندی که مادینه پنداشته شده و نماد ِمادر خدایی اَهوره مَزدایند.
3. گاه. یسـ. 34، بند 7