1
[ زَوت و راسپی : ]
«مزدا اهوره» کسانی را که در پرتو «اشه» بهترین پرستش­ها را به جای می­آورند، می­شناسد.
من نیز چنین کسانی راکه بوده­اند و هستند، به نام می­ستایم و با درود [ بدانان ] نزدیک می­شوم. (1)

شهریاری مینُوی نیکِ تو - شایان­تر بخشش آرمانی در پرتو «اشه» - از آن کسی خواهد شد که با شور ِدل، بهترین کردارها را به جای آورد. (2)

2
بشود که سُروش در این­جا باشد ستایش آب­های نیک و فَرَوَشی­های اَشَوَنانی را که ستوده­ی روان­های مایند، در آغاز همچنان که در انجام.
ایدون بشود که سروش در این­جا باشد ستایش آب­های نیک و فَرَوَشی­های اَشَوَنانی را که ستوده­ی روان­های مایند.

3
اَهوره­مزدای اَشَوَن، رد اَشَوَنی را می­ستاییم.
اَمشاسپندان، شهریاران نیک خوب کُنش را می­ستاییم.
آب­­ها را می­ستاییم.
روان­ها و فروشی­های اشونان را می­ستاییم.
«ینگهـِه هاتـَم ...»
«یثه اَهوویریو...»