1
[ زَوت : ]
... چون آنان فرا رسند، جهان به «اَشَه» گراید. (1)

2
ای مزدا !
براست من - «زرتشت» پیامبر دوستار «اشه» - [ تو را ] به بانگ بلند نماز می­گزارم :
[ بشود که ] آفریدگار در پرتو «منش نیک»، مرا از فرمان­ها [ی خویش ] بیاگاهاند تا زبانم هماره [ مردمان را ] به راه خرد [ رهنمون گردد ].

3
ای مزدا !
اینک برای دستیابی به پیروزی، تو را با برانگیزنده­ترین نیایش­ها می­ستایم و به تو می­پیوندم.
[ بشود که ] در پرتو «اشه» و «منش نیک»، رهنمون و یاور من باشی.

4
ای مزدا !
با سرودهای بلند آوازه­ی برخاسته از شور دل و با دست­های برآورده به تو روی می­آورم و در پرتو «اشه»، همچون پارسایی تو را نماز می­گزارم و به دستیاری هنر «منش نیک» به تو [ نزدیک می­شوم ].

5
ای مزدا ! ای اشه !
با این سرودها و با کردارهای «منش نیک»، ستایش کنان به سوی شما خواهم آمد.
تا بدان هنگام که بتوانم به خواست خویش بر سرنوشت فرمان برانم، خواستار نیک آگاهی خواهم بود.

6
ای مزدا اهوره !
آن کردارهایی که از این پیش [ ورزیده­ام ] و آن­ها که از این پس در پرتو «منش نیک» خواهم ورزید، به چشم [ تو ] ارجمند است.
فروغ خورشید [ و ] سپیده­ی بامدادی [ نمود ] «اشه» و برا نیایش توست.

7
ای مزدا !
خود را ستاینده­ی تو می­دانم و تا بدان هنگام که در پرتو «اشه» توش و توان دارم، ستایش­گر شما خواهم بود.
[ بشود که ] آفریدگار جهان در پرتو «منش نیک»، بهترین خواست درست کرداران - خواستن جهانی نو - را برآورد.