با زبان جان می پرستم ماه تابان را و ستایش ویژه ام باشد برای ماه گوی چهره، سرود می گویم  چون در آسمان پدیدار و نمایان شود . سرود می گویم هنگامی که به میانه سپهر، پر شود.

ای اهورا، پرستشگرم ترا، که این چنین خواستت روان است، و کیست جز تو که این چنین کند؟

ای اهورا مزدا، می ستایم این ماه زیبا چهره را که آفریده توست. که نما یا نگه پاکی و زیبایی است.

می نگرم روشنائی سپید گونه و نوا زشگر آن را، که چه سان فرشتگان از سپهر بیکران به زمین می گسترند، به زمینی که آفریده توست،- و این روشنائی چون بر بستر زمین می تابد، گیاهان را می بالاند و می رویاندو به پیکر زمین، جامه زیبای سبز گونی می پوشاند.

می ستایم این گوی روشن آسمان را. برای شکوه و فرش برای فرخندگی و زیبایی اش.

سرود ویژه نیایشش را می سرایم با زبان جان، در سه حال به هنگامی که چون کمانی در سپهر پدیدار شود، به هنگامیکه این کمان پر شود، و زمانی که مانند گویی تمام در پهنه بیکران آسمان، دیدگانم را روشن کند.

می سرایم ترانه ترانه ویژه نیایشش را این چنین:

ستایشگرم، آن گوی روشن آسمان را، که به همهً جلوه های زندگی، زیبائی می بخشد،- که روشنی سپید گونه اش گیاهان را برویاند و ببالاند و سبز و تازه گرداند، که دانش و خواسته را بیفزاید و روشنایی اش بیمار گونگی را از تن و روان بزداید.

ستایشگرم ماه سود رسان اهورا آفریده را. خواستارم که به بخشائی ما را تندرستی تن، نیرومندی و پیروزمندی نیروی پایداری در ما بر انگیز و تو که بخشاینده یی دارندگی و برازندگی و خواسته ها را در خانه هایمان پسران ستبر سینه و بلند بالا و دختران زیبا و ماه رو و قا مت افراشته را فزون گردان، تا نیرومند باشیم در پیکار زندگی پیروزگر، نه بخت برگشته.

تو ای ایزد بلند پایه و شما و همهً فرشتگان اهورا آفریده- نماز و نیایش ما رابا آوایمان بشنوید و ستایندگان نیکی را پیروز بخت سازید.

ستاینده ام ماه ایزد روشنگر را، با همه آیین های دین بهی:

مزدا اهورا است که همه آگاهی از کردارهای راستین ستایشگرا نه مردم دارد،- و پاداش اهورائی از آن، همهً زنان و مردانی است که نگاهداری آیین های دینشان، و ستایش و نماز و نیایش آنان برای مهر ایزدی، از روی پاکی، ایمان راستی و درستی باشد.

ایدون باد