|
نویسنده سیمین بهبهانی
|
|
۲۲ آذر ۱۳۸۶ |
چامه ای از سیمین بهبهانی
بزغاله و میمون
| شنیــدم باز هم گوهر فشــاندی | | | | که روشنـــفکر را بزغاله خواندی | | ولی ایشــان ز خویشـانت نبـودند | | | | در این خط جمله را بیــجا نشـاندی | | سخـن گفـتــی ز عدل و داد و آنرا | | | | به نان و آب مجــانی کشــاندی |
| از این نَقلت که همچون نٌقل تر بود | | | | هیاهــو شد عجب توتــــی تکانــدی | | سخن هایت ز حکمت دفــتری بود | | | | چه کفتر ها از این دفتر پراندی | | ولیــکن پول نفـت و سفره خلــــق | | | | ز یادت رفت و زان پس لال ماندی | | سخن از آسمان و ریسمان بود | | | | دریـــغا حرفـی از جنـــگل نراندی | | چو از بزغاله کردی یاد ای کاش | | | | سلامـی هم به میــمون میرساندی |
|
|
آخرین بروز رسانی ( ۲۲ آذر ۱۳۸۶ )
|
