|
نویسنده از فرید خراسانی
|
|
۲۰ دي ۱۳۸۶ |
|
شهـــــریاران همــــه رفتنـد و بـرفتنـد از یـاد
فـرّ ِ شـاهنشهی و تخـت و ُکلـه رفـت به بـاد
یـادگـار ِ جَــــــم و میـراثِ فــــریـدون، هیهات
شـد فـرامـوش و دگـرگـونه شـد آئیـن ِ ُقبـــاد
شـوکـتِ بـارگـهِ دادگــــــــر آن نـوشـه روان
بـه زوال آمـد و بگسیختـه شـد رشـته ی داد
شـاه و شـاهنشهی آئیـن که فـزون بـودش عمـر
دولـتِ طالعــش از ُقـربِ نظــر دور افتـــــاد
سهمگین بـادی پُـر فتنــه ز مغـرب بـرخاسـت
خسـروان را ُکـله و تـاج به تـاراج بـداد
خـدعـه ی شیـخ و تبــــه پیشگـی ِ بـی خـردان
تـاج ِ کیخسروی و ُملکِ کیـــــان داد به بـاد
دسـتِ غارتگــــــر ِ بیگـانه به ایـران بگـشود
پـای ِ ویـرانگـــــــر ِاغیــــــار به سامان بگشاد
حالیـــــا زادگهِ کـاوه به صــد ریـب و فـریـب
شـده جـولانگهِ ضحّاک و خــــراب از بیــــداد
ُملک، درچنگِ گـروهی است گرفتار که نیست
هیـچ معلـوم ، کسی را نه ز اصل و نه نـژاد
اهـرمـن پنجـه درافکنـــده به دل رنجـه ی خلـق
وطـن ، ای وای وطـن ، رفـت به کـام ِ شیـّاد
کـاردانـان ، بنهـــــــادنـد به نـادانـان کـار
وای اگـر دولـتِ ســرمـایه به بی مایه رسـاد
مـرزبـانـان ، همــــه بگـریختــه از بیــم ِ هلاک
شهــربانان ، همــــه معـدوم به تـزویـر وعنـاد
جان نثـــــاران ِ وطـن، پشـت به میهـن کـرده
بـرده جان ُمفـت ز ُمفتـیّ و زده قیــــدِ بلاد
حالیــــــا کـشور پـرویـز تهـی مـرد شـده ست
دیـده درطالـع ِ خـود خیـل ِعـرب ، نقـش ِ ُمـراد
سپهـی تیـــــــز َتک و لشگـری آماده ی رزم
از َرهِ بصـره به َارَونـد کـران ، بفـرسـتاد
دیـودل تـازی ِ خـونـریـز چنان تـاخـت به خشم
که شـطِ خـون ، لـبِ ارونـد کنـارش بگـشـاد
آسـمان ، غمـزده و مهـــــــر به انـدوه نشسـت
شهـر، ویـران شـد و بیگانه ظفــــر یـافتـه شـاد
از دگـــر سـوی ، به ایـلام و ِکـرَنـد و سـومار
چنگ یـازیـد و تبــــــه کـرد بسی از َاکـراد
ای بسـا پــور ، پـدر ُکشتـه و مادر ُمـرده
وی بسـا مام ، که بنشست به سـوکِ اولاد
ای بسـا خانه و کاشانه که ویـران شـد وسـوخـت
وی بسـا ســوده و مخـروب ، بنــــــــای آبـاد
مـردمان جَسـته ز بیــــداد و ز دروازه ی شهـر
هشتـه بـر جای همـه دار و ســرا، تـوشـه و زاد
دربـَدر گـشته و آواره به هــــــر شهـر و دیـار
شــده با خـواری و فقـر و غـم وحـرمان، همـزاد
نه کسی را ســر ِهمــدردی ِ ایـن جمـع ِ پـریـش
نه ز َدیّـار و دیـاری خبـــــــری از ِامـداد
نَـم ِ عیـشی، پـی ِ آفـت زدگـان ِ َتـفِ جنگ
خشـکی ِ نـاخـن ِ ایـن زهـد فـروشـان نـدهـاد
" گوش ِکـس نیست به فـریاد مـن و هسـت مــرا
زیـن ِقبَـل ناله به نـای انـدر و بـرلـب فـریاد
نتـوان بُـرد سـیاهـی ز رُخ ِ بختــــم از آنک
چـون شـب از مـادر ِایّـام ســیه روی بـزاد " *
در ِبـدَر رفتـــــــم و آواره به هـر شهـــــر شـدم
عجبــــا همچـو اراکـم به غــــریبـی نگـزاد
انـدرآن خطـّه ی بی مهـر و پُـر از خیـل ِعَسَس
جُـرم ناکـــــرده شـدم حبـس به حُکـم ِ جـلاد
ُمفتـی ِ شهــر که ُمفتَـش به یقیـن است گـران
داد فتـوای و به شـلاق زدنـد م هشـتـاد
چه دهـم شـرح چسان سـوخـت تنـم ضـربـتِ شـرع
چشـمه ی خـون، ز کمـر تا کفِ پـا راه افتـــاد
پـس ِ آوارگـی و محنـتِ جانکاه ز جنگ
قسمت ایـن بـود مــــــــرا از روش ِ نـوبنیـاد
ایـن چنیـن غـرقـه که از درد به گـردابـم مـن
مگـرم مـرگ ازایـن َورطـه رهـائی بـدهـاد
َورنه تا هسـت عِنـان ِ وطـن انـدر یَـدِ شـیخ
دردمنــــدیـم و گـرفتـار و به حسـرت معتـاد
ذکـر ِخیــــــری طلبــــم ، چـامـه به پایان آرم
یـارب از ُملک بـران غـائلهی شــّر و فسـاد
کـرمانشـاه . اردیبهشـت 1360
* دو بیـت مذکور از یدالله بهـزاد کرمانشاهی ( بهـزاد ) تضمین شـده است.
|
|
آخرین بروز رسانی ( ۲۰ دي ۱۳۸۶ )
|
