|
نویسنده از فرید خراسانی
|
|
۲۲ دي ۱۳۸۶ |
|
یارب ایـن قـوم ِ ستمکار ، که دولتیـارنـد
چـه زمان، دسـت ز کُـشتار ِ بشـر بـردارنـد ؟
نیسـت روزی که گـروهی نکِـشند و نکُـشند
َوه که ایـن قـوم عجـب پَـست و جنایتکارنـد
ای بـسـا مـــــردم ِ آزاده و آزادی خـواه
پـای ِ دیـوار ِ سـتم ، منتظـــــر ِ رگبـــــارنـد
وی بســا خلـق ِ سـتمـدیـده که زنـدانی ِ جـور
وی بسـا بنــــده که درسـینه کِـش ِ دیـوارنـد
هـرکه پیـچیـــد سـر از طاعـتِ ایـن دیـودلان
کافـــــــر و دشمـن ِ پیغـامبرش پنـــــدارنـد
زهــــر، در کاسـه ی مـردان خـدا می ریـزنـد
ظاهـراً مـور ِ کـم آزار و به باطن مارنـد
َبـذر ِ آشـوب و فِتـن روی زمیـن مـی پـاشـند
تخـم ِ کیـن، در دل ِ ابنـاءِ وطـن می کارنـد
گوئـی از ایـل ِ مُغـول، طایفـه ی چنگیـزنـد
یا که میـــــــراث بَـر ِ قـافـله ی تـاتـارنـد
رحـم و انصاف نـدارنـد و ُمـروّت ، گـوئی
دسـت پـرورده ی ســرسـلسـله ی قـاجارنـد
کاش، تیـمـور و سِکنــدر ز لحَـد بـرخیـزنـد
تا به خـونخـواری ِ ایـن طایفـه ایمان آرنـد
دعـوی ِ عـلـم و ادب دارنـد امّـا به عمـل
هـم ز فـرهنگ و ادب، هـم ز هنـــر بیـزارنـد
زیـر ِ پشمینـه اگـر نیست فـریبی ز چه روی
بیـــــم از اهـل ِ قلـم، بـاک ز شـاعـر دارنـد
گـر نه ایـن بیخـردان منگ و ملـولنــد چــرا ؟
پـی ِ تخــــریـبِ بنــــــاهـای قـدیـم آثـارنـد
نظـر ِ پیـــــر ِخـرَد جـوی، که ایـن بـیخـردان
صاحـبِ فضـل وهنـــر، دشمـن ِدیـن انگارنـد
تا به دلها اثـراز وحشت و بیـم است وهـراس
به هـواداریـتـــــــان ملّـتِ مـــــا نـاچـارنـد
بخــــدا ، همّـت اگـر بـاز َمـَدد فــــــرمایـد
زنـده یکتـن ز شمـا روی زمیـن نگـذارنـد
یـارب ایـن ُملک نگهـــدار ز آفـاتِ شیـوخ
که به ُمـردار خـوری رذل تـر از کفتـارنـد
خـرمشهـر. تیــــرماه 1358
|
|
آخرین بروز رسانی ( ۲۵ دي ۱۳۸۶ )
|
