|
نویسنده از فرید خراسانی
|
|
۲۲ دي ۱۳۸۶ |
|
بیــــــا ساقی آن ِمی که عشرت فزاست
عـلاج ِ غـــــــم و چـاره ی دردِ مـاست
غــــــــم ِ بـی شـمارم ز دل دور کـن
به مـی ، چـاره ی حال ِ مخمـور کـن
که دوران به کـس پایداری نکـرد
اجـل از کسی شـرمسـاری نکـرد
بیـــــــا فـرصـتِ زنـدگانـی کـم است
که دوران ِ هسـتی همیـن یک دم است
سـرابی است دنیـــــا، پُـراز ریب ورنگ
مکـن در پـی ِ تـرکِ دنیـــــــا درنگ
به دنیـــــــــا کسانـی که دل بستـه انـد
یقیـن مکــــــــر ِ او را نـدانـسته انـد
بیــــــــا تـرکِ دلـبستگی هــــا کنیـــم
به مـی رفـع ِ دل خستگی هــــا کنیـــم
ز خـود فارغ افتیــــــم و بی خـویشتن
تـو را مـن نه بشناسم و نه تـو من
از ایـن دوسـتـان ِ دَغـل ، بگسـلیــــــم
ز نامـــــــردم ِ بـد عمـل ، بگسـلیــــــم
که در فـنّ ِ مکـر و ریـا کاملنــــــد
که در مکتـبِ جـاهـلـی ، فاضـلنــــــد
بیــــــا ساقیــــــا مـی بـده ، مـی بده
پیــــــاپـی بـده مـی ، پیـــــــاپـی بده
شـــــرابـی ســراســر شــرارم بـده
از آن تـلـخ ِ شــیـریـن گــوارم بـده
تغــافـل نـه زیبنـــــــده ی کار تسـت
بـزن دل به دریـا ، خـدا یار تسـت
رقیبــــــان اگـــــر در تبـــــــاه ِ تـواَنـد
حـریفــــــــان همــــه خیـرخـواه ِ تـواَنـد
ز بـد طـینتـان ، دل پـریشـان مبـاش
دل آزرده از ِکیـــــــدِ ایشـان مبـاش
نیـــــــاید مگـــر فتنـــــه از کـوفـیــان
چـو خـارنـد در چشمشان صـوفیــــــان
همـــــه کارشـان ، کار ِ اهـــــــریمنـی
همــــه فکـرشـان ، ذکـر ِ مـا و منـی
گنـه پیشـه را درکِ ارشـاد نیسـت
به گـوش اندرون ، پنــــــد جـزباد نیسـت
به تکفیـر ِ مـا هــــــــرچه پـویا شـونـد
بهـل تا ســـرانجـــــــام رســوا شـونـد
بـه عُجـب و ریـا خـو گـرفتنـد و بـس
نـه خـود می شناسند و نـه هیچکـس
همـــــــه گـردن افـراز و خـودکامه گان
همــــــه دیـو خـوی و سیـه نامـه گان
همـــه دیـن فـروشـان ِ دنیــــــــا پـرسـت
ز مینــــای ِکبـر و ریـا، مسـتِ مسـت
همـه رو بـه محـراب و دل سـوی آز
خـَرد خُـرد و کـوتـه نظـر ، حُـقّه بـاز
بـه تـن پـوش ِ دیـن یک یک آراســته
از آغــوش ِ کیـن خشمگیـن خـاسـته
به کـردارشـان عِـرض ِ دیـن بُـرده اند
به پنــــــــدارشـان جمـــله پـژمـرده اند
پیـــــــاپـی نـفـس در هـیـــــاهـو زننــد
که مَـرَدنـد پیـش و بـه پـس رو زن اَنـد
همـــــــه انقـلابـی ، همـــــه سـربـدار !
ُمَهـذٌب ، مـرتـٌب ، مسـلمــان شعـــــار !
به تـزویـر و حیلـت چنــــــان محشـرنـد
که پیـش از همـــــه گـوی ِ سبقـت َبـَرنـد
به ُزهــــــــدِ ریـائـی ، ریـا می کننــــد
بنــــــــام خــدا وَه چهــــــا می کننــــد
شـب ، آلـوده و روز، مسـتِ گنــــــاه
از ایشـان تـو خـود واقـفـی ، ای اِلـه
صبـوح اسـت سـاقـی بیــــــا بگـذریـم
به خـلـوت درآئیـــــــم و فیضـی بـریـم
بیــــــــا حـرفِ مـردم به زیـر افکنیـم
بیــــــــا پـرتـوی در ضمیــــر افکنیـم
کـزیـن گـونه گـون شکوه بسیار هسـت
وزایـن شیـوه انـدُه بـه خـروار هسـت
محیطی است اینجـــــا پُـر از کینــه هــا
که زنگارهـــــــــا بسـتـه آئیـنـــــه هــا
از ایـن همــــــــرهـان ِ عـناصـر خـــراب
خـــدایـا ، شـدستـم دُچـــــــــار ِ عـذاب
چـو خـدمـت کنی گـوشمالـت دهنــــــد
ملـولـت کننـــــد و ملالـت دهنــــــد
نه هــــرکـس تـوان محــــــرم ِ راز شـد
نه پیـش ِ کسـی می تــوان بـاز شـد
به نـاهمنـوایان مــــــــرا کـار نیسـت
کـز ایشـان بجــز دردِ ســر بار نیسـت
گـره در ِگـره گـشـته پیشـانـی اَم
نفـس در نفـس رو بـه ویـرانـی اَم
بجــــــز استخـوانـم به قامـت نمـــاند
به تـن پاره ای جـــا سلامـت نمـــاند
تـوان ِ تحمّـل ، بـه زانــوم نیسـت
دگــــــــر ذرّه ای زور ِ بـازوم نیسـت
چنـــان ضعـفِ پیـــــری شـده همـدمـم
که از سـایه ی خـویش هــــم می َرمَـم
نه حالـی که تـاب آورم با کسـی
نه سـوزی که سـازد به مـن مونسی
خــــــــزان دیـده گلبـرگِ پـژمـــــرده ام
بهـــــــاران نـرفتـــــــه ، دل افسـرده ام
مگـر سـاقی از غــــم رهـانـد مــــــرا
غــم اَر نه به لب جان رسانـد مــــــرا
بگـو مطـرب آوای نـی ســر کنـــــــد
بســاطِ پـریـشـانـی اَم ، بشـکـنـــــد
ُمغّـنـی ، بـزن چنگ بـر چنگ خـویـش
ُسـروری بپـــــــا کـن ز آهنگ خـویـش
بـزن چنگ بـر پـرده ی نـام و ننگ
که از بیـنــوائـی دل آمـد به تنگ
نـوائـی بـزن ، تـا صفـائـی کنیــــــم
ز چنگِ غــــــم ِ دهــــــر، وائـی کنیـــم
مغنّـی ، مجـــــالـی نمــانـده مـــــــرا
مـدد کـن که حــالی نمـانـده مــــــرا
بـزن آتشـی در ســـرا پـای مـن
کـه افـسـرده ام ، وای مـن ، وای مـن
بـه گلبــــــانگ پُـر شــورم آواز دِه
از ایـن دیــر ِ خـاکیــــــــم پـرواز دِه
ســرانگشـتِ مـسـتانه بـر چنـگ زن
یکـی دلنشیـن ُطــــــرفـه آهنگ زن
به قـول و غـــــــزل نغمـــه پـرداز شـو
به مـــا غـــــــم نصیبـان همـآواز شـو
ز دیــوان ِ حـافـظ ، ســرودی بخـوان
ســـــرودی بـه آوای رودی بخـوان
مغنّـی ، جهـــــــان پُـر زکیـن آمــده
بـلائـی عجـب بـر زمیـن آمــده
پُـر از فتنــــه دنیــــــا شده ست ایـدریـغ
سکنـدر ز جــــــا پا شده ست ایـدریـغ
فقیهـی سـفیه ، از صـفِ هنــــــدوان
به حیـلـت در آمـد به مُـلکِ کیـــــان
سـفیهـی ســیه باطـن و َدد منـش
در انـدیشـه ، تـازی َوش و بَـدکُنـش
بنـــــــام ِ خـــدا ، ریمنـی پیشـه کـرد
که خـون ِ زن و مـرد درشیشـه کـرد
ز گبـر و مسلمان ، ز خُـرد و ُدُرشـت
گــرفـت و ببسـت و بخَسـت و بکُشـت
سپهـــــدار کُشـت و ســپـه تـار و مـار
در آورد از َگــــــــردِ ایـران ، َدمـار
به ارعاب ِ همسـایـگان خیــــــره شــد
از ایـن خیـــرگی، روز مـا تیـره شــد
چنـــــــان کـز دیـاران ِ مغـرب زمیـن
سـپاهِ عــــرب از ســر ِ خشـم و کیـن
چنـــــــان صـاعقـه سـوی ما تاختنـد
جـوانان چـه بسـیار ، جـــان باختنـد
گـرفتنــــــد شهـــــر و دیـاران ِ مــــا
بسـی کُشـته شــد از سـواران ِ مـــا
به هـرگوشـه صـد دجـله خـون شـد روان
پُـر از دودِ بـاروت شـــد آسمـــان
دو صـد نهـر ِخـون سـوی کارون شتافـت
ز هـر دیده صــد پـرده ی خـون شـکافـت
جـوانان ز هـــــرکـوی و برزن شـدند
پـی ِ دفـع ِ دشمـن ز میهــن شـدند
مُـغـّنی بیــــــــا روز ِ نـوزوز ِ ماسـت
که دوران ِ اقبـــال ِ پیـــــروز ِ ماسـت
مُـغـٌنی بـزن نغـمــــه ای دلـنــــــواز
به جـان شـوری افکـن به صـوتِ حجاز
بـزن تـا ز دل هــــای وهـوئـی کشیم
خـود از کار دنیــــــا به سوئـی کشیم
کـه یکتـن ز یـاران ِ دیـریـن نمــــاند
جـز افسانه از شـورِ شـیریـن نمــــاند
همـــــه غمگسـاران ز دنیـــــا شـدند
دریغـــــا چه زود از َبـر ِ مــــا شـدند
یکـایک به خـوابی گـــــران رفتـه اند
بـه نـوبـت از ایـن خـاکـدان رفتـه اند
چنــان دور ِ هستی غـــــــم آلـوده است
که خوش هـرکه رفـته ست آسوده است
بدیـن مـایه انـدُه ، که در دل مـراست
سـراسـر به دنیـــا چو من کـو؟ کجاست ؟
کسی کـو ز دنیـــــا که دلگیـر نیست ؟
زهستیّ ِ خـود در وطـن ســیـر نیست ؟
مـن و تـو همـــــه زار و درمانـده ایـم
به تـودیـع ِ دنیـــــا غـزل خـوانـده ایـم
نظــر کـن که از گنـج قارون چه مانـد ؟
زجمشید و کِـی، وز فـریدون چه مانـد ؟
کجا رفـت بهـرام و چـون شـد ُقبــــاد ؟
کـدامیـن ســـرا ، بار ِ ایشـان فتــــاد ؟
رفیقــــــان ، رفیـقـی بجــــــا آوریـد
بـه دردِ دل ِ هـــــــــم دوا آوریـد
چــــرا جمعـتـان را پـراکنــدگیست ؟
چــــرا شمعـتـان را نه تابنــدگیست ؟
بهـــــم بـزم ِ شـادی ، فـراهــم کنیــــد
فـرامـوش بـایـد بَـدِ هـــــــــم کنیــــد
بَـرآئـیــــــد و بـا هـــــــم کنیــد اتـّفاق
بـکـوبیــــد در هــــــم بنـــــــای نفـاق
ســرای ســتـم پیشـه ، ویـران کنیــد
جفـا جـوی ، بیـــــرون از ایـران کنیــد
ســتـم پـیشـگـان ِ تـبـــــــه کـار را
فـــــــــرو مـایـگـان ِ نـگـونســار را
به شـمشـیـر ِکیـن محـو و نـابـود ِبـه
به کـوهـی از آتـش درون، دود ِبـه
گـروهـی که تـازی تبــــارنـد و پسـت
به مُـلکِ کیــــــــانی نشـایـد نشسـت
بـد اندیـش ، خصـــــم ِ کـویـری نـژاد
ببـــــایسـت دادن ســـرش را به بـاد
به ضـحّاکیـان، جمــله یـورش بـریـد
به نـابـودی ِ خصـــــم، کـوشـش بـریـد
بـه دسـتـار بنــــــــدان ِ ایـران سـتیـز
بـرآریـد از پـرده شـمشیـر ِ تیــــــــز
ســــر ِ نـابـکـاران ِ میهـــن فـــــروش
جــدا از تـن آریـدشـان پُـر خــروش
چنــــــان پُـشتـه از کُشـته شـان آوریـد
که َوهمـی گـران بـر جهـــــان آوریـد
وطـن، هستی وعشـق و نـامـوس ِماست
وطـن ، عـزّت و اوج ِ قـامـوس ماست
نهـــــــال ِ وطـن آبـیــــــاری کنیـــــم
بـرای وطـن جـان نثـــــــاری کنیـــــم
نیـاریـــــم گـردن به دشمـن نـهیـــــم
ســر و جـان خـود پـای میهـن نـهیــــم
بیـــــــا مطــرب آهنگِ شـادی بـزن
به بنیـــــادِ هـــــــر نامُـــــرادی بـزن
بخـوان ، تـا که دفـع ِ ملالـی کنیــم
به عشـرت درایـن بـزم، حـالی کنیــم
که دنیــــا گـذار اسـت و مـا رهـگــذار
چـو آبیــم و جـاری در ایـن جـویبـــــار
نـدارم ســـر ِ گفتـگـو بیـش از ایـن
که داننـــــده ی تـوس گفـت ایـن چُنین:
" زبـاد آمـدی، رفـت خـواهی به َگـرد
چه دانی که با تـو چـه خـواهـند کـرد ؟
بیـــــا تا به شـادی دهیــــم و خـوریـم
چـو گـاه ِ گـذشتـن بُـوَد ، بگـــذریـم "
کـردسـتان. دی ماه 1361
|
|
آخرین بروز رسانی ( ۲۲ دي ۱۳۸۶ )
|
