|
نویسنده از فرید خراسانی
|
|
۲۲ دي ۱۳۸۶ |
به دوسـتِ شـاعرم " آرزو" درعین عسرت وحسرت درغـربت، با اندوهی گران از دگرگونیهای پرآسیبی که از فتنه ی فریبکارانزمانه، بر زادگاهِ اهورائی ام ایـران بـزرگ رفـت،
ای هزاران دریـغ
آرزو جـان ، ای رفـیــق ِ نازنیـن
ای مـــــرا همــــراز و یار ِ همنشیـن
دل پـریشان از دیـاران ِ غــــــریـب
صـــد ُدرود از مـا تـرا باد ای حبیـب
از غـریبستان که ما را شــد وطـن
از کـویـری خشک و سـوزان و َعَفـن
می نـویسـم نامه ای از رنـج خـویـش
تا به یاد آری زعهـــــدِ رفتـــه بیـش
آرزوجان ، وضـع ِ کـشور خـوب نیست
هیـچ چیـزش درنظــــر مطلـوب نیست
شهــر را هــرگـوشـه خامـوشی گرفـت
میکـــــده ، گـَردِ فـرامـوشی گـرفـت
عشــق را دیگـــــر خـریـداری نمـاند
شـاهــدان را نیــــــــز بازاری نمـاند
بـی وفــائی ، پیشـه ی مــــــردم شـده
مـردمی منسـوخ و مـردی ُگـم شـده
باده نـوشـی شـد گنـه ! حَـد می زننـد
َوه که ایـن لامـذهبــــان، َبـد می زننـد
آبــــــروی ِمـی گـســــاران بـرده انـد
مـی کـشــان را از خُمــــار افسرده انـد
مـرد می خـواهــد که ِمـی نـوشـی کنـد
عـــزم ِ مستی، عـرضِ مـدهـوشـی کنـد
محتسب تیــــــــز است و ُمفتی تیـزتـر
هـــــــر یکی از دیگــــری خـونـریـزتـر
رحـم و انصـاف از میان بربسته رخـت
ُمـلکِ جَــــم را حالیـا بـرگـشـته بخـت
**************
شـهسـواران ، زیـن ولایـت تاختنـــد
ُمـلکِ جـم را در عـذاب انـداختنـــد
شهــــریاران هِـشـته جـا ، دیهیـــــم را
داده دسـتِ اهـــــــرمـن ، اقلیـــــم را
َفـــــّر ِ خسـرو، شـوکتِ فـرهــاد رفـت
وان ُشکـوهِ رفتـــــه هـا بـر بـاد رفـت
ناسپاسـی ، ُغـرّش ِ فــــــــریاد شــد
حـق شناسی ، طعمـه ی بیـــــداد شــد
خطبـه هـای ُمفـتِ ُمفتـی ، جان گرفت
ُبـت پـرستی ، جـلـوه ی ایمــــان گرفت
ُمشت هــا با مـرگ هـــا بالا نشست
هـرچـه بـود ازنیک و بَـد درهـم شکست
شــد گـریبـانها ز شـوق ِ حـرص، چاک
مـردمـی ُگـم گشت و مـردی شـد هلاک
کـوچه و معبـر، خیابان هـــــای شهــر
سـوخـت یکسر درشـرار ِ جهـل و قهـــر
هـــــــرچـه آبـادانـی و فـرخنـــــدگـی
هــــرچـه را بـودش نشـان از زنـدگـی
از شـــرار ِ فتنـــــه و عصیـان ِ شیـخ
در تبـــاهـی رفـت با فــــــرمان ِ شیـخ
**************
راسـت خـواهـی ؟ ناسپاسی کـرده ایـم
نـاروا ، حـق ناشـناسـی کـرده ایـم
مـلکِ جَـــم ، میــــــراثِ ُملایان شـده
عــــرصه گاه ِ ایـن تهـی مغـزان شـده
فتنـــــه هــــا در کار ِ ایـران کـرده انـد
جـای جـای ِ ُملک ، ویـران کـرده انـد
هــــــر که را ُحـّب وطـن در دل بُـوَد
دوزخ و بیغــولـه اش منــــــزل بُـوَد
رســـم ِ میهـن دوسـتی ، افسـانه شــد
ُمـلکِ جـم ، بیگانه را کاشـانه شــد
گــــریه بایـد کــــــرد بـر حـال ِ وطـن
سخـت آشــفـته سـت ، احـوال ِ وطـن
نیسـت دسـتی ، آسـتیـن بـالا زنَـد
بیـخ ِ ایـن ایـران ســتیـزان بَـرکَنَـد
کشـور ِ یعـقـوب را مـــــردی نمـانـد
شـهسـواران را بجــــز گـردی نمـانـد
کـو نشـان از هیبـتِ ســــردارهــــــا ؟
ســربـداران ، بابکـان ، صفـّـارهـــــا
آن َیـل ِ نـامـی صلاح الـدّیـن چـه شـد ؟
وان دلاور ُگـردِ مـــرد آئیـن چـه شـد ؟
نـادر آن شـیـر خراسانی کجاسـت ؟
وان حماسـی ُگـرد ِ ایـرانی کجاسـت ؟
بسکه در احـوال مـا بیـــــداد رفـت
ای فغـان ِعـرض ِ وطـن بر باد رفـت
آرزو جـان ، حال پُـر دردی مــــراست
ســینـه مـالامــال ِ درد بـی دواسـت
َوه چـه روز و روزگـاری داشـتیـم
پیـش از ایـن هــا اعتبــــــاری داشـتیم
آن همـــــه جاه و جلال از دست رفـت
آبرو، فهــــــم و کمال از دسـت رفـت
خُـلقـم ازایـن خَـلق ِ دون تاری گـرفـت
تار و پـودم رنگِ بیــــزاری گـرفـت
تنگ شــد چـون چشـم ِ سـوزن حـوصـله
در دلـم افتــــــاده صـــــدهــــــا ولـوله
رغبتـم بـر هیچـکس بـر جـای نیسـت
بـر لبــــــم جـز ناله و ای وای نیسـت
با چنیـن دردی که دارم بـی شمـــــار
ای خوشـا آسـوده خفتـن در مـــــــزار
زنـدگـی را ، هیـچ مـایـل نیستـم
غـرق دردم ، فکـــــــر سـاحل نیستـم
زخـم خوردن یا که افسردن چه فرق ؟
زیسـتن ایـن گـونه با مُـردن چه فرق ؟
روزگاران تیــــــره همچـون گـور شـد
آدمیّـت ، گُــــم شــد و مهجـور شـد
گـورهــــــا ، بیغـوله هـــا آباد گشت
کُشـت و کُـشـتار و عنـــاد آزاد گشت
اتّـفـاق از جمـع ِ یاران رفتـــــه است
اعتـمــاد از همـقطـاران رفتـــــه است
وای از ایـن نامردمـی هـا ، وای وای
اشکِ حسـرت ریخـت باید ، های های
خـاک بفشـانیــــــم بـر سـر خویــش را
تـا نه بینیـم ایـن همـــــــه بَـد کیـش را
آرزو جـان ، یـاد آن دوران به خیــــر
یـاد ایّـام ِ خـوش ِ گیـــــلان به خیــــر
« یـاد بـاد آن روزگـاران یـاد بـاد
روز ِ وصـل دوسـتـداران یـاد بـاد »
خـوش بسـاطِ هـــــای وهـوئی داشتیـم
گـوشــه ی امـن و سـبـوئـی داشتیـم
خاطــــری آسـوده ، حالـی پُـر نشاط
هـــــــر شبانگاهان مـی و نـی در بساط
شعـــــــر بـود و شــاهـد و سنتـور بـود
غـالبــاً هــــــر شـب بساطی جـور بـود
پایکـوبان ، دسـت افشـان ، پُـرخـروش
سـاغـر مینـــا به دسـت و نـوش نـوش
کـوچه هــــا هـــرشـب زمستی های ما
ســرخـوش و پُـر شـور از آوای ما
آرزو جـــــان ، ایـدریـغــــــا ایـدریـغ
رنج غــــربـت کُشـت ما را ایـدریـغ
هیـچ یـاد ِ مــا غـریبـــــــان نیسـتی
یـادِ مــــــا محنـت نصیبــان نیسـتی
زان هـمــــه یـاران ِ خـوب ِ با وفــا
هیـچ کـس را نیـست دیگـر یـادِ مــا
هـــــم تـوما را بُـرده ای از یادِ خـویش
بیـش کــــــردی روزگار مــا پـریـش
از تـو ایـن نـا آشـنائی خـوب نیست
با رفیـقـــــان بیـوفـائی خـوب نیست
گـرچه اینـجا از شکیـب افتــــــاده ایـم
آرزومنـــــد و غــــریـب افتــــــاده ایـم
یـادِ یـاران ِ وفــــــاداریــــــم مــــــا
هــــر نفـس مشتـاق دیـداریـــــم مــــــا
رنـج ِ غُـربـت ، بـدتـریـن ِ رنجهـاسـت
مـرگ درغـربـت، عـذابی جـانگـزاسـت
نیـکوزیا- قبرس آگوسـت 1996
|
|
آخرین بروز رسانی ( ۲۵ دي ۱۳۸۶ )
|
