|
نویسنده فرامرز دادرس
|
|
۲۷ بهمن ۱۳۸۶ |
|
در ایران باستان، روز های ایرانیان هر یک نامی داشتند و ایرانیان بجز جشن های بزرگ مانند نوروز، مهرگان ، سده و ایزد مهر( شب چله یا یلدا)، در هر ماه که نام روز با نام همان ماه برابر می شد، جشنی بر پا می کردند.
اسپندارآرمئیتی، اسپندارمذ، یا اسفند نام یکی از امشاسپندان در ایران باستان، وبه چم فروتنی پاک و نماد بردباری و نگاهبانی زمین می باشد، ودر گاهشماری باستانی ایرانیان نام پنجمین روز هر ماه است، ودر اسفند ماه هر سال که نام روز و ماه یکی بود جشنی در پیوند با بزرگداشت زنان بر پا می کردند، و در این روز زنان را بیش از روز های دیگر سال ارج می نهادند و در جایگاه ویژه ای می نشاندند و سپاس آنا ن را بجای می آوردند.
روز فرخنده اسپندارمذ ، جشن اسفندگان ویژه روز زن در ایران باستان بوده است.
در اوستا کهن نامه ایرانیان از زنان ستایش شده است.
«این زمین را با زنانی که بر روی آن زندگی می کنند می ستاییم ، ای اهورامزدا ما می ستاییم زنانی را که با درستکاری و راستی نیرومند شده اند».
«کدبانوی خانه را که اشو و سردار اشو می باشد می ستاییم ، زن پارسایی را می ستاییم که بسیار نیک اندیش ، بسیار نیک گفتار ، بسیار نیک کردار ، فرهیخته و یاری رسان شوهر خود و اشو باشد. ای اهورامزدا می ستاییم زنان یاری رسان و مهربان را»
فردوسی بزرگ در باره زن چنین می گوید:
اگر پارسا باشد و رایزن
| | | | یکی گنج باشد پُر آکنده زن | | بویژه که باشد به بالا بلند | | | | فروهشته تا پای مشکین کمند | | خردمند و با دانش و ناز و شرم | | | |
سخن گفتن نیک و آوای نرم |
چشن اسفند گان فرخنده باد
فرامرز دادرس
|
|
آخرین بروز رسانی ( ۰۷ مرداد ۱۳۸۷ )
|
