جشن اسفندگان، بر آزاد زنان ایرانی فرخنده باد

اسپندارآرمئیتی، اسپندارمذ، یا اسفند، نام یکی از امشاسپندان در ایران باستان، به چم پارسایی، فروتنی و خردمندی، و نماد بردباری و نگاهبانی زمین می باشد، ودر گاهشماری باستانی ایرانیان نام پنجمین روز هر ماه است، ودر اسفند ماه هر سال که نام روز و ماه یکی بود جشنی در پیوند با بزرگداشت زنان بر پا می کردند، و در این روز زنان را بیش از روز های دیگر سال ارج می نهادند و در جایگاه ویژه ای می نشاندند وسپاس آنا ن را بجای می آوردند.
روز فرخنده اسپندارمذ ، جشن اسفندگان ویژه روز زن در ایران باستان بوده است. در اوستا کهن نامه ایرانیان، سپاس زنان بدین گونه بجای آورده شده است.
«این زمین را با زنانی که بر روی آن زندگی می کنند می ستاییم، ای اهورامزدا ما می ستاییم زنانی را که با درستکاری وراستی نیرومند شده اند».
«کدبانوی خانه را که اشو و سردار اشو می باشد می ستاییم ، زن پارسایی را می ستاییم که بسیار نیک اندیش ، بسیار نیک گفتار ، بسیار نیک کردار ، فرهیخته و یاری رسان شوهر خود و اشو باشد. ای اهورامزدا می ستاییم زنان یاری رسان و مهربان را»
زرتشت، درهات 53 بند 3، به جوانترین دخترش، پورچیستا، سفارش می کند که، باخرد وبینش خود رایزنی کند، و همسر خود را برگزیند، و با پارسایی رفتار کند.
ای پوروچیستای سپنتمان هیجدسپان،
جوان ترین دختر زرتشت،
اهورا مزدا، آن کس را که دارای اندیشه ی نیک،راستی و پاکی است،
به همسری تو می دهد.
پس با خرد و بینش خود رایزنی کن، و با آرمئیتی (پارسایی) رفتار کن.
درود برفروهر پاک فردوسی بزرگ، که با استادی، این سخن خردمندانه زرتشت را، به سروده یی زیبا، روان و دلنشین برگردانده است.
اگر پارسا باشد و رایزن
یکی گنج باشد پُر آکنده زن
بویژه که باشد به بالا بلند
فروهشته تا پای مشکین کمند
سخن گفتن نیک و آوای نرم
خردمند و با دانش و ناز و شرم