FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی یزدگرد arrow پاسخ نامه ی رستم از سعد وقاص
پاسخ نامه ی رستم از سعد وقاص چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۵ مرداد ۱۳۸۶

پاسخ نامه ی رستم از سعد وقاص

چو   بشـنيد   سعد  آن  گرانـمايه  مرد
پذيره   شدش   با   سـپاهي   چو  گرد
فرود        آوريدندش        اندر        زمان
بـپرسيد     سـعد     از    تـن    پـهـلوان
هـم  از  شاه  و  دستور  و  ز لشـکرش
ز     سالار     بيدار     و    ز    کـشورش
ردا    زير    پيروز    بـفـگـند    و    گـفـت
کـه    ما   نيزه   و   تيغ   داريم   جـفـت
ز       ديبا       نـگويند      مردان      مرد
ز  رز  و  ز  سيم  و  ز  خواب  و  ز  خورد
گرانـمايه       پيروزنامـه       بـه       داد
سخنـهاي     رستـم    هـمي‌کرد    ياد
سخنـهاش    بشـنيد   و   نامه   بخواند
دران     گفـتـن    نامـه    خيره    بـماند
بـتازي    يکي    نامـه   پاسخ   نوشـت
پديدار    کرد    اندرو    خوب   و   زشـت
ز    جـني   سخـن   گـفـت   وز   آدمي
ز       گـفـتار       پيغـمـبر      هاشـمي
ز    توحيد   و   قرآن   و   وعد   و   وعيد
ز    تائ‌ييد    و    ز    رسـمـهاي   جديد
ز    قـطران   و   ز   آتـش   و   ز   مـهرير
ز   فردوس   وز   حور   وز   جوي   شير
ز    کافور    مـنـشور    و    مائ   مـعين
درخـت    بهـشـت   و   مي   و   انگبين
اگر   شاه   بـپذيرد   اين   دين   راسـت
دو  عالم  به  شاهي و شادي وراست
هـمان    تاج    دارد    هـمان    گوشوار
هـمـه   سالـه  با  بوي  و  رنگ  و  نگار
شـفيع     از    گناهـش    مـحـمد    بود
تـنـش     چون     گـلاب    مـصـعد    بود
بـکاري    کـه    پاداش   يابي   بهشـت
نـبايد    بـه    باغ    بـلا    کينه   کشـت
تـن       يزدگرد      و      جـهان      فراخ
چـنين   باغ   و   ميدان   و   ايوان  وکاخ
همـه  تخت  گاه  و همه جشن و سور
نـخرم    بـه    ديدار    يک    موي    حور
دو   چـشـم   تو   اندر   سراي   سپنـج
چـنين  خيره  شد  از  پي  تاج  و  گنـج
بـس  ايمن  شدستي  برين  تخت عاج
بدين   يوز   و   باز  و  بدين  مـهر  و  تاج
جـهاني    کـجا    شربـتي    آب   سرد
نيرزد   دلـت   را   چـه   داري   بـه  درد
هرآنکـس  که  پيش  من  آيد  به  جنگ
نـبيند    بـه   جز   دوزخ   و   گور   تـنـگ
بهشتـسـت    اگر    بـگروي    جاي   تو
نـگر    تا   چـه   باشد   کـنون   راي   تو
بـه     قرطاس     مـهر     عرب    برنـهاد
درود        مـحـمد       هـمي‌کرد       ياد
چو   شعبـه   مغيره   بگفـت   آن  زمان
کـه      آيد      بر      رسـتـم     پـهـلوان
ز     ايران     يکي     نامداري     ز    راه
بيامد         بر         پـهـلوان         سـپاه
کـه    آمد    فرستاده‌يي    پيروسسـت
نه اسپ و سليح و نه چشمي درست
يکي      تيغ      باريک      بر     گردنـش
پديد       آمده       چاک       پيراهـنـش
چورستـم     بـه    گـفـتار    او    بنگريد
ز         ديبا        سراپرده        برکـشيد
ز     زربـفـت     چيني    کـشيدند    نـخ
سـپاه    اندر   آمد   چو   مور   و   مـلـخ
نـهادند         زرين        يکي        زيرگاه
نـشـسـت    از    برش   پهلوان   سپاه
بر    او    از    ايرانيان    شـسـت    مرد
سواران      و      مردان      روز      نـبرد
بـه    زر    بافتـه    جامـه‌هاي   بنفـش
بـپا     اندرون    کرده    زرينـه    کـفـش
هـمـه     طوق     داران     با    گوشوار
سرا       پرده       آراسـتـه       شاهوار
چو   شعـبـه   بـه   بالاي   پرده  سراي
بيامد     بران     جامـه     نـنـهاد     پاي
هـمي‌رفـت     برخاک     برخوار    خوار
ز    شـمـشير    کرده    يکي   دسـتوار
نشـسـت  از  بر  خاک  و  کس  را نديد
سوي      پهـلوان      سـپـه      نـنـگريد
بدو   گفـت   رستم   کـه  جان  شاددار
بدانـش     روان     و     تـن     آباد    دار
بدو   گفـت   شعبـه  کـه  اي  نيک  نام
اگر     دين     پذيري     شوم    شادکام
بـپيچيد     رسـتـم     ز    گـفـتار    اوي
بروهاش    پرچين    شد   و   زرد   روي
ازو     نامـه     بسـتد    بـخوانـنده    داد
سـخـنـها     برو     کرد    خوانـنده    ياد
چـنين    داد   پاسـخ   که   او   رابـگوي
کـه   نـه   شـهرياري   نه  ديهيم  جوي
نديده        سرنيزه‌ات        بـخـت       را
دلـت     آرزو     کرد     مر     تـخـت    را
سـخـن    نزد    دانـندگان    خوارنيست
تو    را    اندرين    کار    ديدار    نيسـت
اگر    سـعد    با    تاج   ساسان   بدي
مرا     رزم     او    کردن    آسان    بدي
وليکـن    بدان    کاخـترت   بي‌وفاسـت
چـه    گوييم    کامروز    روز    بـلاسـت
تو    را    گر    مـحـمد    بود    پيش   رو
بدين     کـهـن     گويم     از     دين    نو
هـمان     کژ    پرگار    اين    گوژپـشـت
بـخواهد    هـمي‌بود    با   ما   درشـت
تو     اکـنون     بدين     خرمي     بازگرد
کـه   جاي   سخـن   نيست   روز  نـبرد
بـگويش   کـه   در   جنگ   مردن   بـنام
بـه    اززنده    دشـمـن    بدو   شادکام
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_shah_safi-2.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com