| چو بشـنيد سعد آن گرانـمايه مرد |
| پذيره شدش با سـپاهي چو گرد |
| فرود آوريدندش اندر زمان |
| بـپرسيد سـعد از تـن پـهـلوان |
| هـم از شاه و دستور و ز لشـکرش |
| ز سالار بيدار و ز کـشورش |
| ردا زير پيروز بـفـگـند و گـفـت |
| کـه ما نيزه و تيغ داريم جـفـت |
| ز ديبا نـگويند مردان مرد |
| ز رز و ز سيم و ز خواب و ز خورد |
| گرانـمايه پيروزنامـه بـه داد |
| سخنـهاي رستـم هـميکرد ياد |
| سخنـهاش بشـنيد و نامه بخواند |
| دران گفـتـن نامـه خيره بـماند |
| بـتازي يکي نامـه پاسخ نوشـت |
| پديدار کرد اندرو خوب و زشـت |
| ز جـني سخـن گـفـت وز آدمي |
| ز گـفـتار پيغـمـبر هاشـمي |
| ز توحيد و قرآن و وعد و وعيد |
| ز تائييد و ز رسـمـهاي جديد |
| ز قـطران و ز آتـش و ز مـهرير |
| ز فردوس وز حور وز جوي شير |
| ز کافور مـنـشور و مائ مـعين |
| درخـت بهـشـت و مي و انگبين |
| اگر شاه بـپذيرد اين دين راسـت |
| دو عالم به شاهي و شادي وراست |
| هـمان تاج دارد هـمان گوشوار |
| هـمـه سالـه با بوي و رنگ و نگار |
| شـفيع از گناهـش مـحـمد بود |
| تـنـش چون گـلاب مـصـعد بود |
| بـکاري کـه پاداش يابي بهشـت |
| نـبايد بـه باغ بـلا کينه کشـت |
| تـن يزدگرد و جـهان فراخ |
| چـنين باغ و ميدان و ايوان وکاخ |
| همـه تخت گاه و همه جشن و سور |
| نـخرم بـه ديدار يک موي حور |
| دو چـشـم تو اندر سراي سپنـج |
| چـنين خيره شد از پي تاج و گنـج |
| بـس ايمن شدستي برين تخت عاج |
| بدين يوز و باز و بدين مـهر و تاج |
| جـهاني کـجا شربـتي آب سرد |
| نيرزد دلـت را چـه داري بـه درد |
| هرآنکـس که پيش من آيد به جنگ |
| نـبيند بـه جز دوزخ و گور تـنـگ |
| بهشتـسـت اگر بـگروي جاي تو |
| نـگر تا چـه باشد کـنون راي تو |
| بـه قرطاس مـهر عرب برنـهاد |
| درود مـحـمد هـميکرد ياد |
| چو شعبـه مغيره بگفـت آن زمان |
| کـه آيد بر رسـتـم پـهـلوان |
| ز ايران يکي نامداري ز راه |
| بيامد بر پـهـلوان سـپاه |
| کـه آمد فرستادهيي پيروسسـت |
| نه اسپ و سليح و نه چشمي درست |
| يکي تيغ باريک بر گردنـش |
| پديد آمده چاک پيراهـنـش |
| چورستـم بـه گـفـتار او بنگريد |
| ز ديبا سراپرده برکـشيد |
| ز زربـفـت چيني کـشيدند نـخ |
| سـپاه اندر آمد چو مور و مـلـخ |
| نـهادند زرين يکي زيرگاه |
| نـشـسـت از برش پهلوان سپاه |
| بر او از ايرانيان شـسـت مرد |
| سواران و مردان روز نـبرد |
| بـه زر بافتـه جامـههاي بنفـش |
| بـپا اندرون کرده زرينـه کـفـش |
| هـمـه طوق داران با گوشوار |
| سرا پرده آراسـتـه شاهوار |
| چو شعـبـه بـه بالاي پرده سراي |
| بيامد بران جامـه نـنـهاد پاي |
| هـميرفـت برخاک برخوار خوار |
| ز شـمـشير کرده يکي دسـتوار |
| نشـسـت از بر خاک و کس را نديد |
| سوي پهـلوان سـپـه نـنـگريد |
| بدو گفـت رستم کـه جان شاددار |
| بدانـش روان و تـن آباد دار |
| بدو گفـت شعبـه کـه اي نيک نام |
| اگر دين پذيري شوم شادکام |
| بـپيچيد رسـتـم ز گـفـتار اوي |
| بروهاش پرچين شد و زرد روي |
| ازو نامـه بسـتد بـخوانـنده داد |
| سـخـنـها برو کرد خوانـنده ياد |
| چـنين داد پاسـخ که او رابـگوي |
| کـه نـه شـهرياري نه ديهيم جوي |
| نديده سرنيزهات بـخـت را |
| دلـت آرزو کرد مر تـخـت را |
| سـخـن نزد دانـندگان خوارنيست |
| تو را اندرين کار ديدار نيسـت |
| اگر سـعد با تاج ساسان بدي |
| مرا رزم او کردن آسان بدي |
| وليکـن بدان کاخـترت بيوفاسـت |
| چـه گوييم کامروز روز بـلاسـت |
| تو را گر مـحـمد بود پيش رو |
| بدين کـهـن گويم از دين نو |
| هـمان کژ پرگار اين گوژپـشـت |
| بـخواهد هـميبود با ما درشـت |
| تو اکـنون بدين خرمي بازگرد |
| کـه جاي سخـن نيست روز نـبرد |
| بـگويش کـه در جنگ مردن بـنام |
| بـه اززنده دشـمـن بدو شادکام |
