FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی یزدگرد arrow رای زدن یزدگرد با ایرانیان و رفتن
رای زدن یزدگرد با ایرانیان و رفتن چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۵ مرداد ۱۳۸۶

رای زدن یزدگرد با ایرانیان و رفتن سوی خراسان

فرخ   زاد   هر   مزد   با   آب   چـشـم
بـه    اروند    رود   اندر   آمد   بخـشـم
بـه   کرخ   اندر  آمد  يکي  حملـه  برد
کـه   از   نيزه   داران   نـماند  ايچ  گرد
هـم   آنـگـه   ز   بغداد   بيرون   شدند
سوي  رزم  جستن  بـه هامون شدند
چو   برخاسـت   گرد   نـبرد   از   ميان
شـکـسـت    اندر    آمد    به   ايرانيان
بـه  فرخ  زاد  برگشت و شد نزد شاه
پر     از     گرد     با     آلـت     رزمـگاه
فرود    آمد    از    باره    بردش    نـماز
دو   ديده   پر   از   خون  و  دل  پرگداز
بدو  گفت  چندين  چه  مولي  هـمي
کـه    گاه    کيي   را   بـشولي   هيم
ز   تخـم  کيان  کس  جز  از  تو  نـماند
کـه   با   تاج  بر  تخـت  شايد  نـشاند
توي  يک  تن  و  دشـمـنان  صد  هزار
ميان    جـهان   چون   کـني   کار   زار
برو      تا      سوي      بيشـه     نارون
جـهاني    شود   بر   تو   بر   انـجـمـن
وزان     جايگاه     چون    فريدون    برو
جواني     يکي     کار    بر    ساز    نو
فرخ   زاد   گفت   و   جهانـبان  شـنيد
يکي     ديگر     انديشـه     آمد    پديد
دگر    روز    برگاه    بنـشـسـت   شاه
بـه    سر   برنـهاد   آن   کياني   کـلاه
يکي     انـجـمـن    کرد    با    بـخردان
بزرگان      و      بيدار      دل     موبدان
چـه   بينيد   گفـت   اندرين   داسـتان
چـه    داريد    ياد    از    گـه   باسـتان
فرخ    زاد    گويد    کـه    با   انـجـمـن
گذر     کـن     سوي    بيشـه    نارون
بـه       آمـل      پرسـتـندگان      تواند
بـه    ساري    همـه    بـندگان    تواند
چولـشـکر     فراوان     شود     بازگرد
بـه  مردم  توان  ساخت  ننگ  و نـبرد
شـما  را  پسند  آيد  اين گفت و گوي
بـه   آواز   گفتند   کاين  نيسـت  روي
شهنشاه گفت اين سخن درخورست
مرا    در    دل    انديشـه    ديگرسـت
بزرگان     ايران    و    چـندين    سـپاه
بر   و   بوم   آباد   و   تـخـت   و   کـلاه
سر    خويش   گيرم   بـمانـم   بـجاي
بزرگي    نـباشد    نـه    مردي   وراي
مرا   جنـگ   دشمـن  به  آيد  ز  ننـگ
يکي   داسـتان   زد   برين   بر  پلـنـگ
کـه   خيره  به  بدخواه  منماي  پشت
چو    پيش   آيدت   روزگاري   درشـت
چـنان  هم  که  کهتر  به  فرمان شاه
بد    و    نيک    بايد   کـه   دارد   نـگاه
جـهاندار   بايد   کـه   او   را   بـه  رنـج
نـماند    بـجاي   وشود   سوي   گنـج
بزرگان        برو        خواندند       آفرين
کـه    اينـسـت    آيين   شاهان   دين
نگـه  کـن  کنون  تا  چه  فرمان  دهي
چـه  خواهي  و  با ما چه پيمان نهي
مـهان   را   چنين   پاسـخ   آورد  شاه
کز    انديشـه   گردد   دل   مـن   تـباه
هـمانا   کـه   سوي  خراسان  شويم
ز   پيکار   دشمـن   تـن  آسان  شويم
کزان   سو   فراوان   مرا  لشـکرسـت
هـمـه        پهـلوانان        کنداورسـت
بزرگان     و     ترکان     خاقان     چين
بيايند     و     بر     ما    کـنـند    آفرين
بران    دوسـتي   نيز   بيشي   کـنيم
کـه  با  دخت  فغفور  خويشي  کـنيم
بياري       بيايد       سـپاهي      گران
بزرگان       و       ترکان      جـنـگاوران
کـنارنـگ     مروسـت     ماهوي     نيز
ابا   لـشـکر  و  پيل  و  هر  گونـه  چيز
کـجاپيشـکارشـبانان              ماسـت
برآورده         دشـتـبانان         ماسـت
ورا    بر    کـشيدم   کـه   گوينده   بود
هـمان    رزم    را    نيز    جوينده   بود
چو     بي‌ارز     رانام    داديم    و    ارز
کـنارنـگي   و   پيل   و   مردان  و  مرز
اگر    چـند    بي‌مايه   و   بي‌تنـسـت
برآورده            بارگاه           مـنـسـت
ز   موبد   شنيدستـم   اين   داسـتان
کـه    با   خواند   از   گفـتـه   باسـتان
کـه  پرهيز  از  آن  کن  که  بد کرده‌اي
کـه    او    را    بـه    بيهوده    آزرده‌اي
بدان    دار    اوميد   کو   را   بـه   مـهر
سر   از   نيستي  بردي  اندر  سـپـهر
فرخ   زاد   برهـم   بزد   هر  دودسـت
بدو   گفت  کاي  شاه  يزدان  پرسـت
بـه  بد  گوهران  بر  بس  ايمن  مـشو
کـه   اين   را   يکي   داستانـسـت  نو
کـه  هر  چند  بر  گوهر  افسون  کني
بـه   کوشي   کزو   رنگ  بيرون  کـني
چو       پروردگارش      چـنان      آفريد
تو     بر    بـند    يزدان    نيابي    کـليد
ازيشان      نـبرند      رنـگ     و     نژاد
تو   را   جز   بزرگي   و  شاهي  مـباد
بدو     گـفـت    شاه‌اي    هژبر    ژيان
ازين        آزمايش        ندارد        زيان
بـبود    آن    شـب    و    بامداد   پـگاه
گرانـمايگان          برگرفـتـند          راه
ز     بـغداد     راه     خراسان    گرفـت
هـم   رنـجـها   بر   دل   آسان   گرفت
بزرگان    ايران    هـمـه    پر    ز    درد
برفـتـند       با      شاه      آزاد      مرد
برو       بر       هـمي‌خواندند      آفرين
کـه   بي   تو   مـبادا   زمان   و   زمين
خروشي   برآمد   ز   لـشـکر   بـه  زار
ز      تيمار      وز     رفـتـن     شـهريار
ازيشان  هر  آنکس  که  دهـقان  بدند
وگر    خويش   و   پيوند   خاقان   بدند
خروشان       بر       شـهريار      آمدند
هـمـه    ديده    چون    جويبار    آمدند
کـه   ما   را   دل   از   بوم   و  آرامـگاه
چـگونـه   بود   شاد   بي   روي   شاه
هـمـه    بوم    آباد    و   فرزند   وگـنـج
بـمانيم     و     با    تو    گزينيم    رنـج
زمانـه      نـخواهيم     بي‌تـخـت     تو
مـبادا   کـه   پيچان   شود   بخـت   تو
هـمـه      با      توآييم      تا      روزگار
چـه      بازي     کـند     دردم     کارزار
ز    خاقانيان    آنـک   بد   چرب   گوي
بـه     خاک    سيه    برنـهادند    روي
کـه     ما     بوم     آباد     بـگذاشـتيم
جـهان     در    پـناه    تو    پـنداشـتيم
کـنون   داغ   دل   نزد   خاقان   شويم
ز   تازي   سوي   مرز  دهـقان  شويم
شـهـنـشاه   مژگان   پر   از   آب   کرد
چـنين    گـفـت    با    نامداران    بدرد
کـه   يکـسر   به   يزدان  نيايش  کنيد
سـتايش     ورا    در    فزايش    کـنيد
مـگر     باز     بينـم     شـما     رايکي
شود      تيزي      تا      زيان     اندکي
هـمـه       پاک       پروردگار       مـنيد
هـمان      از      پدر      يادگار     مـنيد
نـخواهـم    کـه    آيد   شما   را   گزند
مـباشيد     با     مـن     بـبد    يارمـند
بـبينيم     تا     گرد    گردان    سـپـهر
ازين   سوکـنون   برکه  گردد  به  مـهر
شـماساز      گيريد      با     پاي     او
گذر   نيسـت   با   گردش   و   راي  او
وزان     پـس    بـه    بازارگانان    چين
چـنين  گفت  کاکنون  به  ايران  زمين
مـباشيد     يک     چـند     کز    تازيان
بدين   سود   جـسـتـن   سرآيد   زيان
ازو   باز   گـشـتـند   با   درد  و  جوش
ز    تيمار    با    نالـه    و    با   خروش
فرخ     زاد     هرمزد     لـشـکر    براند
ز    ايران    جـهانديدگان    را    بـخواند
هـمي‌رفـت    با   نالـه   و   درد   شاه
سپهـبد   بـه   پيش  اندرون  با  سپاه
چو    مـنزل   بـه   مـنزل   بيامد   بري
بر   آسود   يک   چـند   با  رود  و  مي
ز   ري   سوي   گرگان  بيامد  چو  باد
هـمي‌بود  يک  چـند  نا  شاد  و  شاد
ز   گرگان   بيامد   سوي   راه  بـسـت
پر   آژنـگ   رخـسار   و  دل  نادرسـت
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-10.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com