FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی گرشاسپ arrow پادشاهی گرشاسپ نه سال بود
پادشاهی گرشاسپ نه سال بود چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۵ مرداد ۱۳۸۶

پادشاهی گرشاسپ نه سال بود

پـسر   بود   زو   را   يکي  خويش  کام
پدر    کرده   بوديش   گرشاسـپ   نام
بيامد   نشسـت   از   بر  تخـت  و  گاه
بـه   سر   بر   نـهاد   آن  کياني  کـلاه
چو   بنشسـت   بر   تخـت  و  گاه  پدر
جـهان  را  همي  داشت  با  زيب و فر
چـنين      تا      برآمد     برين     روزگار
درخـت      بـلا      کينـه      آورد      بار
بـه  ترکان  خبر  شد  که زو درگذشت
بران  سان  که  بد تخت بي‌کار گشت
بيامد     بـه     خوار    ري    افراسياب
بـبـخـشيد    گيتي   و   بگذاشت   آب
نياورد     يک     تـن     درود    پـشـنـگ
سرش  پر  ز  کين بود و دل پر ز جنـگ
دلـش  خود  ز  تخت  و کله گشته بود
بـه    تيمار    اغريرث    آغـشـتـه    بود
بدو    روي    نـنـمود    هرگز   پشـنـگ
شد  آن  تيغ  روشـن  پر  از  تيره زنـگ
فرسـتاده    رفـتي   بـه   نزديک   اوي
بدو   سال   و   مه  هيچ  نـنـمود  روي
هـمي  گفـت  اگر  تخت  را  سر  بدي
چو     اغريرثـش     يار     درخور    بدي
تو      خون     برادر     بريزي     هـمي
ز     پرورده    مرغي    گريزي    هـمي
مرا   با   تو   تا   جاودان   کار   نيسـت
بـه    نزد   مـنـت   راه   ديدار   نيسـت
پرآواز     شد     گوش     ازين    آگـهي
کـه   بي‌کار   شد  تخت  شاهنشهي
پيامي    بيامد    بـه    کردار    سـنـگ
بـه    افراسياب    از    دلاور    پشـنـگ
کـه   بـگذار   جيحون   و  برکش  سپاه
مـمان   تا   کسي   برنشيند  بـه  گاه
يکي    لشـکري   ساخـت   افراسياب
ز    دشـت    سـپـنـجاب   تا   رود   آب
کـه   گفـتي   زمين  شد  سپهر  روان
هـمي    بارد    از   تيغ   هـندي   روان
يکايک     بـه     ايران    رسيد    آگـهي
کـه     آمد     خريدار    تـخـت    مـهي
سوي     زابـلـسـتان     نـهادند    روي
جـهان  شد  سراسر  پر از گفت‌وگوي
بگـفـتـند    با    زال    چـندي   درشت
که گيتي بس آسان گرفتي به مشت
پـس   از   سام  تا  تو  شدي  پهـلوان
نـبوديم     يک     روز     روشـن    روان
سـپاهي  ز  جيحون  بدين  سو کشيد
کـه    شد   آفـتاب   از   جـهان   ناپديد
اگر    چاره    داني   مراين   را   بـساز
کـه    آمد   سپهـبد   به   تنـگي   فراز
چـنين    گفـت   پـس   نامور   زال   زر
کـه   تا   من  ببستم  به  مردي  کـمر
سواري  چو  من  پاي بر زين نگاشـت
کـسي   تيغ   و   گرز   مرا   برنداشـت
بـه   جايي   کـه   من  پاي  بفـشاردم
عـنان       سواران       شدي      پاردم
شـب   و  روز  در  جنگ  يکـسان  بدم
ز   پيري   هـمـه   سالـه  ترسان  بدم
کـنون    چنـبري    گشـت    يال   يلي
نـتابد      هـمي      خـنـجر      کابـلي
کـنون  گشت  رستم  چو سرو سهي
بزيبد       برو       بر      کـلاه      مـهي
يکي   اسـپ   جنگيش   بايد   هـمي
کزين   تازي   اسپان   نـشايد   هـمي
بـجويم        يکي        باره        پيلـتـن
بخواهم  ز  هر  سو که هست انجمن
بخوانـم   بـه   رستم  بر  اين  داستان
کـه   هسـتي   برين  کار  همداستان
کـه     بر     کينـه     تخـمـه    زادشـم
بـبـندي     ميان     و    نـباشي    دژم
هـمـه    شـهر   ايران   ز   گفتار   اوي
بـبودند    شادان    دل    و   تازه   روي
ز   هر   سو   هيوني   تـکاور  بـتاخـت
سـليح    سواران    جنگي    بساخـت
بـه   رستـم  چنين  گفت  کاي  پيلتن
بـه    بالا    سرت    برتر   از   انـجـمـن
يکي   کار   پيشسـت   و  رنـجي  دراز
کزو   بـگـسـلد   خواب   و   آرام   و  ناز
ترا     نوز     پورا    گـه    رزم    نيسـت
چـه  سازم  که  هنگامه  بزم  نيسـت
هـنوز    از   لبـت   شير   بويد   هـمي
دلـت   ناز   و   شادي   بـجويد  هـمي
چگونـه    فرستـم    بـه   دشت   نبرد
ترا    پيش    ترکان    پر   کين   و   درد
چه گويي چه سازي چه پاسخ دهي
کـه   جـفـت   تو   بادا   مهي   و  بهي
چـنين  گفت  رستم  به  دستان سام
کـه   مـن   نيستـم   مرد  آرام  و  جام
چـنين   يال   و   اين   چنـگـهاي   دراز
نـه     والا     بود     پروريدن    بـه    ناز
اگر   دشـت  کين  آيد  و  رزم  سخـت
بود        يار        يزدان        پيروزبـخـت
بـبيني  که  در  جنگ  من  چون  شوم
چو    اندر    پي    ريزش   خون   شوم
يکي    ابر   دارم   بـه   چـنـگ   اندرون
کـه   همرنگ  آبست  و  بارانش  خون
هـمي    آتـش    افروزد    از   گوهرش
هـمي   مـغز   پيلان   بـسايد   سرش
يکي     باره    بايد    چو    کوه    بـلـند
چـنان   چون   من  آرم  به  خم  کمـند
يکي  گرز  خواهم  چو  يک  لخـت کوه
گرآيند      پيشـم     ز     توران     گروه
سرانـشان    بـکوبـم    بدان    گرز    بر
نيايد        برم        هيچ       پرخاشـخر
کـه   روي   زمين   را   کنـم  بي‌سـپاه
کـه    خون    بارد    ابر    اندر   آوردگاه
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_shah_safi-2.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com