FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی یزدگرد arrow برانگیختن ماهوی سوری بیژن را
برانگیختن ماهوی سوری بیژن را چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۵ مرداد ۱۳۸۶

برانگیختن ماهوی سوری بیژن را به جنگ یزدگرد و گریختن شاه در آسیا

يکي    پـهـلوان    بود   گسـترده   کام
نژادش    ز    طرخان    و   بيژن   بـنام
نشستـش   بـه   شهر  سمرقند  بود
بران     مرز     چـنديش     پيوند     بود
چو   ماهوي  بدبخـت  خودکامـه  شد
ازو    نزد    بيژن    يکي    نامـه    شد
کـه     اي    پـهـلوان    زاده    بي‌گزند
يکي    رزم    پيش    آمدت   سودمـند
کـه  شاه  جهان  با سپاه اي درست
ابا  تاج  و  گاهست  و  با  افسرسـت
گرآيي  سر  و تاج و گاهش تو راست
همان  گنج و چتر سياهش تو راست
چو   بيژن  نگـه  کرد  و  آن  نامـه  ديد
جـهان   پيش   ماهوي  خودکامه  ديد
بـه   دسـتور  گفت  اي  سر  راستان
چـه    داري    بياد    اندرين   داسـتان
بياري     ماهوي     گر    مـن    سـپاه
برانـم      شود      کارم     ايدر     تـباه
بـه   من  برکند  شاه  چيني  فسوس
مرا   بي‌مـنـش   خواند   و   چاپـلوس
وگرنـه    کـنـم    گويد    از    بيم   کرد
هـمي‌ترسد   از   روز   ننـگ   و   نـبرد
چـنين    داد   دسـتور   پاسـخ   بدوي
کـه   اي  شير  دل  مرد  پرخاشـجوي
از   ايدر   تو   را   نـنـگ   باشد   شدن
بـه    ياري    ماهوي    و    باز    آمدن
بـبرسام     فرماي     تا     با     سـپاه
بياري     شود    سوي    آن    رزمـگاه
بـه  گفتار  سوري  شوي سوي جنگ
سـبـکـسار    خواند   تار   مرد   سنگ
چـنين  گفـت  بيژن  که  اينست  راي
مرا    خود    نـجـنـبيد    بايد   ز   جاي
بـبرسام      فرمود      تا     ده     هزار
نـبرده          سواران          خـنـجرگزار
بـه   مرو   اندرون   ساز   جـنـگ  آورد
مـگر    گـنـج   ايران   بـه   چنگ   آورد
سـپاه     از     بـخارا     چوپران    تذرو
بيامد   بـه   يک   هفته  تا  شـهر  مرو
شـب    تيره   هنـگام   بانـگ   خروس
از    آن   مرز   برخاسـت   آواز   کوس
جـهاندار    زين    خود   نـه   آگاه   بود
کـه   ماهوي   سوريش   بدخواه   بود
بـه    شـبـگير    گاه    سـپيده   دمان
سواري    سوي   خـسرو   آمد   دوان
کـه   ماهوي   گويد   کـه   آمد  سـپاه
ز   ترکان  کنون  برچـه  رايسـت  شاه
سپـهدار    خانسـت   و   فغفور   چين
سـپاهـش    هـمي   بر   نتابد   زمين
بر   آشفت  و  جوشن  بـپوشيد  شاه
شد   از   گرد   گيتي  سراسر  سياه
چو     نيروي    پرخاش    ترکان    بديد
بزد  دسـت  و  تيغ  از  ميان  برکـشيد
بـه   پيش   سـپاه  اندر  آمد  چو  پيل
زمين    شد   بـه   کردار   درياي   نيل
چو   بر   لشـکر   ترک  بر  حمـلـه  برد
پـس   پـشـت   او  در  نماند  ايچ  گرد
همـه    پـشـت    بر    تاجور   گاشتند
ميان        سوارانـش       بـگذاشـتـند
چو   برگشـت   ماهوي   شاه  جـهان
بدانـسـت     نيرنـگ     او    در    نـهان
چـنين   بود   ماهوي   را   راي   و  راه
کـه    او    ماند    اندر    ميان    سـپاه
شهـنـشاه   در   جنگ  شد  ناشکيب
هـمي‌زد  بـه  تيغ  و  به  پاي  و رکيب
فراوان    از    آن   نامداران   بـشـکـت
چو   بيچاره‌تر   گشت   بنمود  پـشـت
ز  ترکان  بسي  بود  در  پـشـت  اوي
يکي   کابـلي   تيغ   در   مشـت  اوي
همي‌تاخـت  جوشان  چو  از  ابر برق
يکي     آسيا     بد    برآن    آب    زرق
فرود    آمد    از    باره    شاه    جـهان
ز    بدخواه    در    آسيا    شد    نـهان
سواران     بجسـتـن     نـهادند    روي
همه  زرق  ازو  شد پر از گفت و گوي
ازو    بازماند    اسـپ    زرين    سـتام
هـمان   گرز   و  شمـشير  زرين  نيام
بجستنـش   ترکان   خروشان   شدند
از   آن   باره   و  ساز  جوشان  شدند
نـهان     گشـتـه     در    خانـه    آسيا
نشـسـت   از   بر  خشک  لختي  گيا
چـنين   اسـت   رسم   سراي  فريب
فرازش   بـلـند   و   نشيبش   نـشيب
بدانـگـه    کـه   بيدار   بد   بخت   اوي
بـگردون   کـشيدي   فلک  تخت  اوي
کـنون      آسيابي      بيامدش     بـهر
ز   نوشـش   فراوان   فزون   بود   زهر
چـه  بندي  دل  اندر  سراي  فسوس
که  هم  زمان  به گوش آيد آواز کوس
خروشي    برآيد    کـه   بربـند   رخـت
نـبيني   بـه   جز   دخمه   گور   تخـت
دهان       ناچريده       دوديده      پرآب
هـمي‌بود      تا      برکـشيد     آفـتاب
گـشاد        آسيابان        در       آسيا
بـه   پشـت  اندرون  بار  و  لختي  گيا
فرومايه‌يي    بود    خـسرو    بـه    نام
نـه  تخت  و  نه گنج و نه تاج و نه کام
خور    خويش   زان   آسيا   ساخـتي
بـه    کاري   جزين   خود   نـپرداخـتي
گوي     ديد     برسان     سرو    بـلـند
نشسته  به ران سنگ چون مستمند
يکي   افـسري  خـسروي  بر  سرش
درفـشان    ز    ديباي    چيني   برش
بـه   پيکر   يکي   کفـش   زرين  بـپاي
ز    خوشاب    و   زر   آسـتين   قـباي
نـگـه   کرد   خـسرو   بدو   خيره  ماند
بدان    خيرگي    نام    يزدان   بـخواند
بدو  گفـت  کاي  شاه  خورشيد  روي
برين   آسيا   چون   رسيدي  تو  گوي
چـه    جاي    نشسـتـت    بود   آسيا
پر   از   گـندم  و  خاک  و  چـندي  گيا
چه  مردي  به دين فر و اين برز و چهر
کـه   چون   تو   نبيند   همانا  سـپـهر
از     ايرانيانـم     بدو     گـفـت    شاه
هزيمـت    گرفـتـم    ز    توران   سپاه
بدو    آسيابان    بـه    تـشوير   گـفـت
که  جز  تنگ دستي مرانيست جفت
اگر    نان   کـشـکينـت   آيد   بـه   کار
ورين         ناسزا         تره         جويبار
بيارم   جزين  نيز  چيزي  که  هـسـت
خروشان    بود   مردم   تنـگ   دسـت
بـه   سـه  روز  شاه  جهان  را  ز  رزم
نـبود    ايچ    پردازش    خوان   و   بزم
بدو    گـفـت   شاه   آنـچ   داري   بيار
خورش  نيز  با  به  رسـم  آيد  بـه  کار
سـبـک   مرد   بي   مايه   چبين  نهاد
برو    تره    و    نان    کـشـکين   نـهاد
برسـم    شـتابيد    و    آمد   بـه   راه
بـه   جايي   کـه   بود   اندران   واژگاه
بر      مـهـتر     زرق     شد     بي‌گذار
کـه   برسـم   کند  زو  يکي  خواستار
بـهر    سو   فرسـتاد   ماهوي   کـس
ز  گيتي  همي شاه را جست و بس
از     آن     آسيابان     بـپرسيد     مـه
کـه   برسـم   کرا  خواهي  اي  روزبه
بدو    گفـت   خـسرو   کـه   در   آسيا
نشسـتـسـت       کـنداوري       برگيا
بـه    بالا    بـه   کردار   سرو   سـهي
بـه    ديد    را    خورشيد    با   فرهي
دو   ابرو   کـمان   و   دو   نرگـس  دژم
دهـن    پر    ز   باد   ابروان   پر   زخـم
برسـم   هـمي   واژ   خواهد   گرفـت
سزد   گر   بـماني   ازو   در  شگـفـت
يکي   کهنـه   چبين  نهادم  بـه  پيش
برو   نان   کـشـکين   سزاوار   خويش
بدو    گفـت    مـهـترکز    ايدر    بـپوي
چـنين  هم  به  ماهوي  سوري بگوي
نـبايد     کـه     آن     بد     نژاد    پـليد
چو    اين    بـشـنود   گوهر   آرد   پديد
سبـک   مهـتر   او   را   بمردي  سپرد
جـهان   ديده   را   پيش   ماهوي  برد
بـپرسيد    ماهوي   زين   چاره   جوي
که  برسم  کرا خواستي راست گوي
چـنين    داد    پاسـخ    ورا    ترسـکار
کـه   مـن   بار  کردم  همي  خواستار
در    آسيا   را   گشادم   بـه   خـشـم
چنان دان که خورشيد ديدم به چشم
دو   نرگـس   چونر   آهو   اندر  هراس
دو ديده چو از شب گذشته سه پاس
چو   خورشيد   گشتـسـت   زو  آسيا
خورش  نان  خشک  و نشستـش گيا
هر   آنـکـس   کـه   او  فر  يزدان  نديد
ازين       آسيابان       بـبايد      شـنيد
پر     از    گوهر    نابـسود    افـسرش
ز     ديباي     چيني     فروزان    برش
بـهاريسـت    گويي    در    ارديبهشت
بـه   بالاي   او  سرو  دهقان  نکشـت
آخرین بروز رسانی ( ۲۵ مرداد ۱۳۸۶ )
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Safavid.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com