FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی یزدگرد arrow نامه ی یزدگرد به مرزبانان خراسان
نامه ی یزدگرد به مرزبانان خراسان چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۵ مرداد ۱۳۸۶

نامه ی یزدگرد به مرزبانان خراسان

يکي    نامـه   بنوشت   ديگر   بـطوس
پر  از  خون دل و روي چون سندروس
نـخـسـت     آفرين     کرد    بر    دادگر
کزو    ديد    نيرو    و   بـخـت   و   هـنر
خداوند        پيروزي        و        فرهي
خداوند        ديهيم       شاهـنـشـهي
پي   پـشـه   تا   پر   و   چنـگ  عـقاب
بـه  خشکي  چو  پيل و نهنگ اندر آب
ز     پيمان     و     فرمان    او    نـگذرد
دم   خويش   بي   راي   او   نـشـمرد
ز      شاه     جـهان     يزدگرد     بزرگ
پدر       نامور       شـهريار       سـترگ
سـپـهدار            يزدان            پيروزگر
نـگـهـبان    جـنـبده    و    بوم    و    بر
ز    تـخـم    بزرگان    يزدان    شـناس
کـه   از   تاج  دارند  از  اخـتر  سـپاس
کزيشان     شد     آباد     روي    زمين
فروزنده    تاج    و    تـخـت    و   نـگين
سوي    مرزبانان    با    گـنـج   و   گاه
کـه   با   فرو   برزند   و   با   داد  و  راه
شـميران   و   رويين   دژ  و  رابـه  کوه
کـلات   از   دگر  دسـت  و  ديگر  گروه
نـگـهـبان        ما        باد        پروردگار
شـما      بي‌گزند      از     بد     روزگار
مـبادا        گزند       سـپـهر       بـلـند
مـه        پيکار        آهرمـن        پرگزند
هـمانا        شـنيدند        گردنـکـشان
خـنيده   شد  اندر  جهان  اين  نـشان
کـه     بر     کارزاي     و     مرد     نژاد
دل   ما   پر  آزرم  و  مـهرسـت  و  داد
بـه   ويژه   نژاد   شـما   را   کـه   رنـج
فزونـسـت    نزديک   شاهان   ز   گنج
چو     بـهرام     چوبينـه     آمد     پديد
ز     فرمان     ديهيم    ما    سرکـشيد
شـما   را   دل   از   شـهر   اي   فراخ
بـه   پيچيد   وز   باغ  و  ميدان  و  کاخ
برين    باسـتان    راع   و   کوه   بـلـند
کده     ساخـتيد     از     نـهيب    گزند
گر   اي   دون   کـه  نيرو  دهد  کردگار
بـه     کام     دل     ما    شود    روزگار
ز     پاداش     نيکي    فزايش    کـنيم
برين   پيش   دسـتي   نيايش   کـنيم
هـمانا    کـه    آمد    شـما    را   خـبر
کـه   ما  را  چه  آمد  ز  اختر  بـه  سر
ازين     مارخوار     اهرمـن     چـهرگان
ز    دانايي    و    شرم    بي   بـهرگان
نـه  گنـج  و  نه  نام  و  نه تخت و نژاد
هـمي‌داد     خواهـند     گيتي    بـباد
بـسي   گنـج   و   گوهر  پراگنده  شد
بـسي  سر  به  خاک  اندر آگنده شد
چـنين    گـشـت    پرگار    چرخ    بلند
کـه     آيد     بدين    پادشاهي    گزند
ازين    زاغ    ساران   بي‌آب   و   رنـگ
نه  هوش  و نه دانش نه نام و نه ننگ
که نوشين روان ديده بود اين به خواب
کزين   تخـت   بـه  پراگند  رنـگ  و  آب
چـنان    ديد    کز    تازيان    صد   هزار
هيونان   مسـت   و   گسسته   مـهار
گذر      يافـتـندي      با      روند     رود
نـماندي    برين    بوم   بر   تار   و   پود
بـه  ايران  و  بابل  نه  کشـت  و  درود
بـه   چرخ   زحـل   برشدي   تيره  دود
هـم   آتـش   بـه   مردي  به  آتشکده
شدي   تيره   نوروز   و  جـشـن  سده
از     ايوان     شاه     جـهان    کـنـگره
فـتادي     بـه     ميدان    او    يکـسره
کـنون    خواب    راپاسـخ    آمد    پديد
ز   ما   بخت   گردن   بـخواهد  کـشيد
شود  خوار هرکس که هست ارجمند
فرومايه     را     بـخـت    گردد    بـلـند
پراگـنده     گردد     بدي    در    جـهان
گزند     آشـکارا     و     خوبي    نـهان
بـهر     کـشوري     در    ستمـگاره‌يي
پديد     آيد     و     زشـت     پـتياره‌يي
نـشان      شـب     تيره     آمد     پديد
هـمي     روشـنايي    بـخواهد    پريد
کـنون    ما   بـه   دستوري   رهنـماي
هـمـه      پـهـلوانان      پاکيزه      راي
بـه    سوي   خراسان   نـهاديم   روي
بر         مرزبانان        ديهيم        جوي
بـبينيم         تا        گردش        روزگار
چـه    گويد    بدين   راي   نا   اسـتوار
پـس   اکـنون   ز   بهر   کنارنگ  طوس
بدين   سو   کـشيديم   پيلان   وکوس
فرخ   زاد   با   ما   ز  يک  پوسـتـسـت
بـه   پيوستـگي   نيز  هم  دوستست
بالـتونيه‌سـت    او    کـنون    رزمجوي
سوي  جنگ  دشمن  نهادسـت  روي
کـنون    کشمـگان   پور   آن   رزمخواه
بر       ما       بيامد       بدين      بارگاه
بـگـفـت    آنـچ    آمد    ز   شايستگي
هـم    ازبـندگي    هـم   ز   بايستگي
شينديم    زين   مرزها   هرچ   گـفـت
بـلـندي   و   پسـتي   و  غار  و  نهفت
دژ      گـنـبدين     کوه     تا     خرمـنـه
دگر      لاژوردين      ز      بـهر      بـنـه
ز   هر   گونـه   بنمود  آن  دل  گـسـل
ز   خوبي   نـمود  آنـچ  بودش  بـه  دل
وزين   جايگـه   شد   بهر  جاي  کـس
پژوهـنده    شد   کارها   پيش   وپـس
چنين  لشکري گشن ما را که هست
برين   تنـگ   دژها   نشايد   نشسـت
نشـسـتيم   و   گفتـنيم   با   راي  زن
همـه     پـهـلوانان     شدند    انجمـن
ز    هر   گونـه   گفـتيم   و   انداخـتيم
سر   انـجام   يکسر   برين   ساخـتيم
کـه  از  تاج  و  ز  تخت  و مهر و نـگين
هـمان  جامه  روم  و  کشمير  و چين
ز   پر   مايه  چيزي  کـه  آمد  بدسـت
ز  روم  و  ز  طايف  همه هرچ هسـت
هـمان   هرچـه   از   ماپراگند  نيست
گر  از پوشش است ار ز افگند نيست
ز       زرينـه       و       جامـه      نابريد
ز   چيزي   کـه   آن   رانـشايد  کـشيد
هـم   از   خوردنيها  ز  هر  گونـه  ساز
کـه     ما     را    بيايد    برو    بر    نياز
ز   گاوان   گردون   کـشان  چـل  هزار
کـه   رنـج   آورد   تا   کـه  آيد  بـه  کار
بـه   خروار  زان  پـس  ده  و  دو  هزار
بـه   خوشـه   درون   گندم   آرد   بـبار
هـمان    ارزن   و   پسـتـه   و   ناردان
بيارد        يکي       موبدي       کاردان
شـتروار     زين    هريکي    ده    هزار
هيونان        بـخـتي        بيارند       بار
هـمان   گاو   گردون   هزار   از  نـمـک
بيارند     تا    بر    چـه    گردد    فـلـک
ز    خرما    هزار    و    ز   شـکر   هزار
بود   سختـه   و  راست  کرده  شـمار
ده    و    دو    هزار    انـگـبين   کـندره
بدژها    کـشـند    آن   همه   يکـسره
نمک خورده سرپوست چون چل هزار
بيارند     آن     راکـه     آيد     بـه    کار
شـتروار    سيصد    ز   زربـفـت   شاه
بيارند      بر      بارها     تا     دو     ماه
بيايد      يکي      موبدي      با     گروه
ز   گاه   شـميران   و   از   را  بـه  کوه
بـه     ديدار     پيران     و    فرهـنـگيان
بزرگان       کـه‌اند      از      کـنارنـگيان
بـه   دو   روز   نامـه   به   دژها  نـهـند
يکي    نامـه   گـنـجور   ما   را   دهـند
دگر     خود     بدارند    با    خويشـتـن
بزرگان    کـه    باشـند    زان   انجمـن
هـمانا    بران    راغ    و    کوه    بـلـند
ز     ترک    و    ز    تازي    نيايد    گزند
شـما     را     بدين    روزگار    سـترگ
يکي    دسـت    باشد   بر   ما   بزرگ
هـنرمـند       گوينده      دسـتور      ما
بـفرمايد     اکـنون    بـه    گنـج‌ور    ما
کـه   هرکـس   اين   را  ندارد  به  رنـج
فرسـتد    ورا    پارسي   جامه   پـنـج
يکي    خوب    سربـند    پيکر   بـه   زر
بيابـند       فرجام      زين      کار      بر
بدين       روزگار       تـباه       و      دژم
بيابد     ز     گـنـجور    ما    چـل    درم
بـه   سنـگ  کسي  کو  بود  زيردست
يکي   زين   درمـها   گر   ايد   بدسـت
از  آن  شست  بر  سرش و چاردانـگ
بيارد    نبشتـه    بـخواند    بـه    بانـگ
بيک      روي      برنام     يزدان     پاک
کزويسـت   اميد   و   زو   ترس   وباک
دگر    پيکرش    افـسر    و   چـهر   ما
زمين    بارور    گـشـتـه   از   مـهر   ما
بـه  نوروز  و  مهر  آن  هم  آراستست
دو  جشن  بزرگست و با خواستست
درود     جـهان    بر    کـم    آزار    مرد
کـسي    کو   ز   ديهيم   ما   ياد   کرد
بلـند     اخـتري     نامـجوي    سواري
بيامد     بـه     کـف    نامـه    شـهريار
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
mohamad_shah.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com