| يکي نامـه بنوشت ديگر بـطوس |
| پر از خون دل و روي چون سندروس |
| نـخـسـت آفرين کرد بر دادگر |
| کزو ديد نيرو و بـخـت و هـنر |
| خداوند پيروزي و فرهي |
| خداوند ديهيم شاهـنـشـهي |
| پي پـشـه تا پر و چنـگ عـقاب |
| بـه خشکي چو پيل و نهنگ اندر آب |
| ز پيمان و فرمان او نـگذرد |
| دم خويش بي راي او نـشـمرد |
| ز شاه جـهان يزدگرد بزرگ |
| پدر نامور شـهريار سـترگ |
| سـپـهدار يزدان پيروزگر |
| نـگـهـبان جـنـبده و بوم و بر |
| ز تـخـم بزرگان يزدان شـناس |
| کـه از تاج دارند از اخـتر سـپاس |
| کزيشان شد آباد روي زمين |
| فروزنده تاج و تـخـت و نـگين |
| سوي مرزبانان با گـنـج و گاه |
| کـه با فرو برزند و با داد و راه |
| شـميران و رويين دژ و رابـه کوه |
| کـلات از دگر دسـت و ديگر گروه |
| نـگـهـبان ما باد پروردگار |
| شـما بيگزند از بد روزگار |
| مـبادا گزند سـپـهر بـلـند |
| مـه پيکار آهرمـن پرگزند |
| هـمانا شـنيدند گردنـکـشان |
| خـنيده شد اندر جهان اين نـشان |
| کـه بر کارزاي و مرد نژاد |
| دل ما پر آزرم و مـهرسـت و داد |
| بـه ويژه نژاد شـما را کـه رنـج |
| فزونـسـت نزديک شاهان ز گنج |
| چو بـهرام چوبينـه آمد پديد |
| ز فرمان ديهيم ما سرکـشيد |
| شـما را دل از شـهر اي فراخ |
| بـه پيچيد وز باغ و ميدان و کاخ |
| برين باسـتان راع و کوه بـلـند |
| کده ساخـتيد از نـهيب گزند |
| گر اي دون کـه نيرو دهد کردگار |
| بـه کام دل ما شود روزگار |
| ز پاداش نيکي فزايش کـنيم |
| برين پيش دسـتي نيايش کـنيم |
| هـمانا کـه آمد شـما را خـبر |
| کـه ما را چه آمد ز اختر بـه سر |
| ازين مارخوار اهرمـن چـهرگان |
| ز دانايي و شرم بي بـهرگان |
| نـه گنـج و نه نام و نه تخت و نژاد |
| هـميداد خواهـند گيتي بـباد |
| بـسي گنـج و گوهر پراگنده شد |
| بـسي سر به خاک اندر آگنده شد |
| چـنين گـشـت پرگار چرخ بلند |
| کـه آيد بدين پادشاهي گزند |
| ازين زاغ ساران بيآب و رنـگ |
| نه هوش و نه دانش نه نام و نه ننگ |
| که نوشين روان ديده بود اين به خواب |
| کزين تخـت بـه پراگند رنـگ و آب |
| چـنان ديد کز تازيان صد هزار |
| هيونان مسـت و گسسته مـهار |
| گذر يافـتـندي با روند رود |
| نـماندي برين بوم بر تار و پود |
| بـه ايران و بابل نه کشـت و درود |
| بـه چرخ زحـل برشدي تيره دود |
| هـم آتـش بـه مردي به آتشکده |
| شدي تيره نوروز و جـشـن سده |
| از ايوان شاه جـهان کـنـگره |
| فـتادي بـه ميدان او يکـسره |
| کـنون خواب راپاسـخ آمد پديد |
| ز ما بخت گردن بـخواهد کـشيد |
| شود خوار هرکس که هست ارجمند |
| فرومايه را بـخـت گردد بـلـند |
| پراگـنده گردد بدي در جـهان |
| گزند آشـکارا و خوبي نـهان |
| بـهر کـشوري در ستمـگارهيي |
| پديد آيد و زشـت پـتيارهيي |
| نـشان شـب تيره آمد پديد |
| هـمي روشـنايي بـخواهد پريد |
| کـنون ما بـه دستوري رهنـماي |
| هـمـه پـهـلوانان پاکيزه راي |
| بـه سوي خراسان نـهاديم روي |
| بر مرزبانان ديهيم جوي |
| بـبينيم تا گردش روزگار |
| چـه گويد بدين راي نا اسـتوار |
| پـس اکـنون ز بهر کنارنگ طوس |
| بدين سو کـشيديم پيلان وکوس |
| فرخ زاد با ما ز يک پوسـتـسـت |
| بـه پيوستـگي نيز هم دوستست |
| بالـتونيهسـت او کـنون رزمجوي |
| سوي جنگ دشمن نهادسـت روي |
| کـنون کشمـگان پور آن رزمخواه |
| بر ما بيامد بدين بارگاه |
| بـگـفـت آنـچ آمد ز شايستگي |
| هـم ازبـندگي هـم ز بايستگي |
| شينديم زين مرزها هرچ گـفـت |
| بـلـندي و پسـتي و غار و نهفت |
| دژ گـنـبدين کوه تا خرمـنـه |
| دگر لاژوردين ز بـهر بـنـه |
| ز هر گونـه بنمود آن دل گـسـل |
| ز خوبي نـمود آنـچ بودش بـه دل |
| وزين جايگـه شد بهر جاي کـس |
| پژوهـنده شد کارها پيش وپـس |
| چنين لشکري گشن ما را که هست |
| برين تنـگ دژها نشايد نشسـت |
| نشـسـتيم و گفتـنيم با راي زن |
| همـه پـهـلوانان شدند انجمـن |
| ز هر گونـه گفـتيم و انداخـتيم |
| سر انـجام يکسر برين ساخـتيم |
| کـه از تاج و ز تخت و مهر و نـگين |
| هـمان جامه روم و کشمير و چين |
| ز پر مايه چيزي کـه آمد بدسـت |
| ز روم و ز طايف همه هرچ هسـت |
| هـمان هرچـه از ماپراگند نيست |
| گر از پوشش است ار ز افگند نيست |
| ز زرينـه و جامـه نابريد |
| ز چيزي کـه آن رانـشايد کـشيد |
| هـم از خوردنيها ز هر گونـه ساز |
| کـه ما را بيايد برو بر نياز |
| ز گاوان گردون کـشان چـل هزار |
| کـه رنـج آورد تا کـه آيد بـه کار |
| بـه خروار زان پـس ده و دو هزار |
| بـه خوشـه درون گندم آرد بـبار |
| هـمان ارزن و پسـتـه و ناردان |
| بيارد يکي موبدي کاردان |
| شـتروار زين هريکي ده هزار |
| هيونان بـخـتي بيارند بار |
| هـمان گاو گردون هزار از نـمـک |
| بيارند تا بر چـه گردد فـلـک |
| ز خرما هزار و ز شـکر هزار |
| بود سختـه و راست کرده شـمار |
| ده و دو هزار انـگـبين کـندره |
| بدژها کـشـند آن همه يکـسره |
| نمک خورده سرپوست چون چل هزار |
| بيارند آن راکـه آيد بـه کار |
| شـتروار سيصد ز زربـفـت شاه |
| بيارند بر بارها تا دو ماه |
| بيايد يکي موبدي با گروه |
| ز گاه شـميران و از را بـه کوه |
| بـه ديدار پيران و فرهـنـگيان |
| بزرگان کـهاند از کـنارنـگيان |
| بـه دو روز نامـه به دژها نـهـند |
| يکي نامـه گـنـجور ما را دهـند |
| دگر خود بدارند با خويشـتـن |
| بزرگان کـه باشـند زان انجمـن |
| هـمانا بران راغ و کوه بـلـند |
| ز ترک و ز تازي نيايد گزند |
| شـما را بدين روزگار سـترگ |
| يکي دسـت باشد بر ما بزرگ |
| هـنرمـند گوينده دسـتور ما |
| بـفرمايد اکـنون بـه گنـجور ما |
| کـه هرکـس اين را ندارد به رنـج |
| فرسـتد ورا پارسي جامه پـنـج |
| يکي خوب سربـند پيکر بـه زر |
| بيابـند فرجام زين کار بر |
| بدين روزگار تـباه و دژم |
| بيابد ز گـنـجور ما چـل درم |
| بـه سنـگ کسي کو بود زيردست |
| يکي زين درمـها گر ايد بدسـت |
| از آن شست بر سرش و چاردانـگ |
| بيارد نبشتـه بـخواند بـه بانـگ |
| بيک روي برنام يزدان پاک |
| کزويسـت اميد و زو ترس وباک |
| دگر پيکرش افـسر و چـهر ما |
| زمين بارور گـشـتـه از مـهر ما |
| بـه نوروز و مهر آن هم آراستست |
| دو جشن بزرگست و با خواستست |
| درود جـهان بر کـم آزار مرد |
| کـسي کو ز ديهيم ما ياد کرد |
| بلـند اخـتري نامـجوي سواري |
| بيامد بـه کـف نامـه شـهريار |
