FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
پادشاهی فرایین گراز چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۵ مرداد ۱۳۸۶

پادشاهی فرایین گراز پنجاه روز بود

فرايين      چو     تاج     کيان     برنـهاد
همي‌گـفـت   چيزي   که   آمدش  ياد
همي‌گفـت   شاهي  کنم  يک  زمان
نـشينـم    برين   تخـت   بر   شادمان
بـه  از  بندگي  توختن  شست  سال
برآورده     رنـج     و    فرو    برده    يال
پـس   از   من   پسر  بر  نشيند  بـگاه
نـهد   بر   سر   آن   خـسرواني  کـلاه
نـهاني     بدو    گفـت    مهـتر    پـسر
کـه   اکـنون   بـه  گيتي  توي  تا  جور
مـباش   ايمـن   و  گنج  را  چاره  کـن
جـهان   بان   شدي   کار  يکباره  کـن
چو    از   تخمـه   شـهرياران   کـسي
بيايد      نـماني     تو     ايدر     بـسي
وزان   پـس   چنين  گفت  کهتر  پـسر
کـه   اکـنون   بـه   گيتي   توي  تاجور
سزاوار   شاهي  سپاهست  و  گنـج
چو   با  گنج  باشي  نماني  بـه  رنـج
فريدون     کـه     بد     آبـتينـش    پدر
مر   او   را   کـه   بد   پيش   او  تاجور
جـهان   را   بسـه   پور   فرخـنده   داد
کـه   اندر   جـهان  او  بد  از  داد  شاد
بـه  مرد  و  به  گنج  اين جهان را بدار
نزايد     ز     مادر    کـسي    شـهريار
ورا  خوش  نيامد  بدين  سان  سخـن
بـه   مهـتر   پسر   گفت  خامي  مکن
عرض   را  بـه  ديوان  شاهي  نـشاند
سـپـه   را   سراسر  به  درگاه  خواند
شـب     تيره     تا     روز    دينار    داد
بـسي      خـلـعـت     ناسزاوار     داد
بـه  دو  هفته  از  گنـج  شاه  اردشير
نـماند     از    بـهايي    يکي    پر    تير
هر  آنگه  که  رفتي به مي سوي باغ
نـبردي   جز   از   شمع   عـنـبر  چراغ
هـمان  تشت  زرين  و  سيمين  بدي
چو    زرين    بدي   گوهر   آگين   بدي
چو  هشتاد  در  پيش  و هشتاد پـس
پـس      شـمـع      ياران      فريادرس
همـه   شب  بدي  خوردن  آيين  اوي
دل    مـهـتران    پرشد    ازکين    اوي
شـب    تيره    هـمواره   گردان   بدي
بـه    پاليزها    گر    بـه   ميدان   بدي
نـماندش   بـه   ايران   يکي  دوستدار
شـکـسـت    اندر    آمد    به   آموزگار
فرايين    هـمان    ناجوانمرد    گشـت
ابي  داد و بي‌بخشش و خورد گشت
هـمي   زر   بر   چشـم   بر   دوخـتي
جـهان     را    بـه    دينار    بـفروخـتي
هـمي‌ريخـت    خون    سر    بي‌گـناه
از  آن  پس  برآشفت  به  روي سـپاه
بـه      دشـنام      لبـها     بياراسـتـند
جـهاني   همـه   مرگ   او   خواستند
شـب   تيره   هر   مزد   شـهران  گراز
سخنـها   همي‌گفـت   چندان  به  راز
گزيده    سواري    ز    شـهر   صـطـخر
کـه   آن   مهـتران   را   بدو   بود  فـخر
بـه    ايرانيان    گفـت   کاي   مهـتران
شد     اين     روزگار     فرايين     گران
هـمي‌دارد    او   مهـتران   را   سبـک
چرا   شد  چنين  مغز  و  دلتان  تـنـگ
همـه   ديده‌ها  زو  شده  پر  سرشک
جـگر   پر   ز  خون  شد  ببايد  پزشـک
چـنين   داد   پاسخ  مرا  او  را  سـپاه
کـه  چون  کس  نماند  از  در  پيشگاه
نـه   کـس  را  همي‌آيد  از  رشک  ياد
کـه   پردازدي   دل   بـه   دين  بد  نژاد
بديشان   چـنين  گفت  شـهران  گراز
کـه    اين    کار    ايرانيان    شد   دراز
گر   ايدون   کـه   بر  مـن  نـسازيد  بد
کـنيد   آنـک   از   داد   و  گردي  سزد
هـم   اکـنون   به   نيروي   يزدان  پاک
مر   او   را   ز   باره  در  آرم  بـه  خاک
چـنين    يافـت    پاسـخ    ز    ايرانيان
کـه    بر    تو    مـبادا   کـه   آيد   زيان
هـمـه     لـشـکر    امروز    يار    توايم
گرت    زين    بد    آيد    حـصار    توايم
چو  بشنيد  ز ايشان ز ترکش نخست
يکي    تير    پولاد    پيکان   بـجـسـت
برانـگيخـت   از   جاي   اسـپ   سياه
همي‌داشـت   لشـکر  مر  او  را  نگاه
کـمان     رابـه    بازو    همي‌درکـشيد
گـهي    در    بروگاه    بر    سرکـشيد
بـه    شورش‌گري   تير   بازه   ببسـت
چو شد غرفه پيکانش بگشاد شست
بزد     تير    ناگاه    بر    پـشـت    اوي
بيفـتاد     تازانـه    از    مـشـت    اوي
هـمـه   تيرتا   پر   در   خون   گذشـت
سرآهـن     ازناف     بيرون    گذشـت
ز     باره     در    افـتاد    سرسرنـگون
روان  گشت  زان  زخـم او جوي خون
بـپيچيد    و    برزد    يکي    باد   سرد
بـه   زاري   بران   خاک  دل  پر  ز  درد
سـپـه    تيغـها    بر    کـشيدند    پاک
برآمد   شـب   تيره   از  دشـت  خاک
همـه   شـب  همي  خنجر  انداختند
يکي     از     دگر    باز    نـشـناخـتـند
هـمي  اين  از  آن  بسـتد  و  آن ازين
يکي     يافـت     نـفرين    دگر    آفرين
پراگـنده    گـشـت   آن   سپاه   بزرگ
چوميشان   بد   دل  کـه  بينـند  گرگ
فراوان      بـماندند      بي      شـهريار
نيامد    کـسي    تاج    را    خواسـتار
بجـسـتـند    فرزند    شاهان    بسي
نديدند       زان      نامداران      کـسي
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-5.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com