| پـس آگاهي بـه نزد گر از |
| کـه زو بود خـسرو بـگرم و گداز |
| فرسـتاد گويندهيي راز روم |
| کـه در خاک شد تاج شيروي شوم |
| کـه جانـش بـه دوزخ گرفتار باد |
| سر دخـمـه او نـگون سار باد |
| کـه دانـسـت هرگز که سرو بلند |
| بـه باغ از گيا يافـت خواهد گزند |
| چو خـسرو که چشـم و دل روزگار |
| نـبيند چـنو نيز يک شـهريار |
| چو شيروي را شـهرياري دهد |
| همـه شـهر ايران به خواري دهد |
| چـنو رفـت شد تاجدار اردشير |
| بدو شادمان جان برنا و پير |
| مراگر ز ايران رسد هيچ بـهر |
| نخواهـم کـه بروي رسد باد شهر |
| نـبودم مـن آگـه کـه پرويز شاه |
| بـه گـفـتار آن بدتـنان شد تباه |
| بيايم کـنون با سـپاهي گران |
| ز روم و ز ايران گزيده سران |
| بـبينيم تا کيسـت اين کدخداي |
| کـه باشد پسندش بدين گونـه راي |
| چـنان برکـنـم بيخ او را ز بـن |
| کزان پـس نراند ز شاهي سخـن |
| نوندي برافـگـند پويان بـه راه |
| بـه نزديک پيران ايران سـپاه |
| دگرگونـه آهـنـگ بدکامـه کرد |
| بـه پيروز خـسرو يکي نامـه کرد |
| کـه شد تيره اين تخـت ساسانيان |
| جـهانـجوي بايد کـه بـندد ميان |
| تواني مـگر چارهيي ساخـتـن |
| ز هرگونـه انديشـه انداخـتـن |
| بـه جويي بـسي يار برنا و پير |
| جـهان را بـپردازي از اردشير |
| ازان پـس بيابي همـه کام خويش |
| شوي ايمـن و شاد زارام خويش |
| گر اي دون کـه اين راز بيرون دهي |
| هـمي خنـجر کينه را خون دهي |
| مـن از روم چـندان سـپاه آورم |
| کـه گيتي به چشمـت سياه آورم |
| بـه ژرفي نگـهدار گـفـتار مـن |
| مـبادا کـه خوار آيدت کار مـن |
| چو پيروز خـسرو چـنان نامـه ديد |
| همـه پيش و پس راي خودکامه ديد |
| دل روشـن نامور شد تـباه |
| کـه تا چون کـند بد بدان زادشاه |
| ورا خواندي هر زمان اردشير |
| کـه گوينده مردي بد و يادگير |
| برآساي دسـتور بودي ورا |
| هـمان نيز گـنـجور بودي ورا |
| بيامد شـبي تيره گون بار يافـت |
| مي روشـن و چرب گفـتار يافـت |
| نشستـه بـه ايوان خويش اردشير |
| تين چـند با او ز برنا و پير |
| چو پيروز خـسرو بيامد برش |
| تو گـفـتي ز گردون برآمد سرش |
| بـفرمود تا برکـشيدند رود |
| شد ايوان پر از بانـگ رود و سرود |
| چو نيمي شـب تيره اندرکـشيد |
| سپـهـبد مي يک مني در کشيد |
| شده مـسـت ياران شاه اردشير |
| نـماند ايچ رامـشـگر و يادگير |
| بد انديش ياران او را براند |
| جز از شاه و پيروز خـسرو نـماند |
| جـفا پيشـه از پيش خانه بجست |
| لـب شاه بگرفـت ناگه به دسـت |
| هـميداشـت تا شد تباه اردشير |
| هـمـه کاخ شد پر ز شمشير و تير |
| هـمـه يار پيروز خـسرو شدند |
| اگر نو جـهانـجوي اگر گو بدند |
| هيوني برافـگـند نزد گر از |
| يکي نامـهيي نيز با آن دراز |
| فرسـتاده چون شد بـه نزديک او |
| چو خورشيد شد جان تاريک اوي |
| بياورد زان بوم چـندان سـپاه |
| کـه بر مور و بر پشه بر بسـت راه |
| هـميتاخـت چون باد تا طيسفون |
| سپاهش همه دست شسته به خون |
| ز لشـکر نيارسـت دم زد کـسي |
| نـبد خود دران شهر مردم بـسي |
