| هـميبود بـندوي بسـتـه چو يوز |
| بـه زندان بـهرام هـفـتاد روز |
| نـگـهـبان بـندوي بـهرام بود |
| کزان بـند او نيک ناکام بود |
| ورا نيز بـندوي بـفريفـتي |
| بـبـند اندر از چاره نـشـکيفـتي |
| کـه از شاه ايران مـشو نااميد |
| اگر تيره شد روز گردد سـپيد |
| اگرچـه شود بـخـت او ديرساز |
| شود بـخـت پيروز با خوشـنواز |
| جـهان آفرين برتـن کيقـباد |
| بـبـخـشيد و گيتي بدو باز داد |
| نـماند بـه بـهرام هـم تاج وتخت |
| چـه انديشد اين مردم نيک بـخـت |
| ز دهـقان نژاد ايچ مردم مـباد |
| کـه خيره دهد خويشـتـن رابـباد |
| بانگشـت بـشـمر کـنون تا دوماه |
| کـه از روم بيني بـه ايران سـپاه |
| بدين تاج و تـخـت آتـش اندرزنـند |
| هـمـه ز يورش بر سرش بشکنـند |
| بدو گـفـت بـهرام گر شـهريار |
| مرا داد خواهد بـه جان زينـهار |
| زپـند توآرايش جان کـنـم |
| هـمـه هرچ گويي توفرمان کـنـم |
| يکي سخـت سوگـند خواهم بـماه |
| بـه آذرگشـسـپ و بتخـت و کلاه |
| کـه گر خـسرو آيد برين مرز وبوم |
| سـپاه آرد از پيش قيصر ز روم |
| بـه خواهي مرا زو بـه جان زينـهار |
| نـگيري تو اين کار دشوار خوار |
| ازو بر تـن مـن نيايد زيان |
| نـگردد بـه گـفـتار ايرانيان |
| بگـفـت اين و پس دفتر زند خواست |
| بـه سوگـند بـندوي رابند خواست |
| چو بـندوي بـگرفـت اسـتا و زند |
| چـنين گـفـت کز کردگار بـلـند |
| مـبيناد بـندوي جز درد ورنـج |
| مـباد ايمـن اندر سراي سپـنـج |
| کـه آنگـه کـه خـسرو بيايد زجاي |
| بـبينـم مـن او را نشينـم ز پاي |
| مـگر کو بـه نزد تو انـگـشـتري |
| فرسـتد هـمان افـسر مـهـتري |
| چوبـشـنيد بـهرام سوگـند او |
| بديد آن دل پاک و پيوند او |
| بدو گفـت کاکنون همـه راز خويش |
| بـگويم بر افرازم آواز خويش |
| بـسازم يکي دام چوبينـه را |
| بـچاره فراز آورم کينـه را |
| بـه زهراب شـمـشير در بزمـگاه |
| بکوشـش توانـمـش کردن تـباه |
| بدرياي آب اندرون نـم نـماند |
| کـه بـهرام را شاه بايسـت خواند |
| بدو گـفـت بـندوي کاي کاردان |
| خردمـند و بيدار و بـسياردان |
| بدين زودي اندر جـهاندار شاه |
| بيايد نـشيند برين پيشـگاه |
| توداني کـه مـن هرچ گويم بدوي |
| نـپيچد ز گـفـتار اين بـنده روي |
| بخواهـم گـناهي که رفت از تو پيش |
| ببخـشد بـه گفـتار من تاج خويش |
| اگر خود برآني کـه گويي هـمي |
| بـه دل راي کژي نـجويي هـمي |
| ز بـند اين دو پاي مـن آزاد کـن |
| نـخـسـتين ز خـسرو برين يادکن |
| گـشاده شود زين سـخـن راز تو |
| بـگوش آيدش روشـن آواز تو |
| چو بـشـنيد بـهرام شد تازه روي |
| هـم اندر زمان بـند برداشـت زوي |
| چو روشـن شد آن چادر مشک رنـگ |
| سـپيده بدو اندر آويخـت چـنـگ |
| ببـندوي گـفـت ارث دلـم نشکند |
| چو چوبينـه امروز چوگان زند |
| سـگاليدهام دوش با پـنـج يار |
| کـه از تارک او برآرمـم دمار |
| چوشد روز بـهرام چوبينـه روي |
| بـه ميدان نـهاد و بـچوگان و گوي |
| فرسـتاده آمد ز بـهرام زود |
| بـه نزديک پور سياوش چودود |
| زره خواسـت و پوشيد زيرقـباي |
| ز درگاه باسـپ اندر آورد پاي |
| زني بود بـهرام يل را نـه پاک |
| کـه بـهرام را خواسـتي زير خاک |
| بـه دل دوسـت بهرام چوبينـه بود |
| کـه از شوي جانش پر از کينـه بود |
| فرسـتاد نزديک بـهرام کـس |
| کـه تـن را نـگـه دار و فرياد رس |
| کـه بـهرام پوشيد پـنـهان زره |
| برافـگـند بـند زره را گره |
| ندانـم کـه در دل چـه دارد ز بد |
| تو زو خويشـتـن دور داري سزد |
| چو بـشـنيد چو بينـه گفـتار زن |
| کـه با او هميگـفـت چوگان مزن |
| هرآنکـس کـه رفتي به ميدان اوي |
| چو نزديک گـشـتي بـچوگان و گوي |
| زدي دسـت بر پـشـت اونرم نرم |
| سخـن گـفـتـن خوب و آواز گرم |
| چـنين تا بـه پور سياوش رسيد |
| زره در برش آشـکارا بديد |
| بدو گـفـت اي بـتر از خار گز |
| بـه ميدان کـه پوشد زره زير خز |
| بگـفـت اين و شمشير کين برکشيد |
| سراپاي او پاک بر هـم دريد |
| چوبـندوي زان کـشـتـن آگاه شد |
| برو تابـش روز کوتاه شد |
| بـپوشيد پـس جوشن و برنشست |
| ميان يلي لرزلرزان بـبـسـت |
| ابا چـند تـن رفـت لرزان بـه راه |
| گريزان شد از بيم بـهرامـشاه |
| گرفـت او ازان شـهر راه گريز |
| بدان تا نـبينـند ازو رسـتـخيز |
| بـه مـنزل رسيدند و بـفزود خيل |
| گرفـتـند تازان ره اردبيل |
| زميدان چو بـهرام بيرون کـشيد |
| هـمي دامـن ازخشم در خون کشيد |
| ازان پـس بـفرمود مـهر وي را |
| کـه باشد نـگـهدار بـندوي را |
| بـبـهرام گفـتـند کاي شـهريار |
| دلـت را بـبـندوي رنـجـه مدار |
| کـه اوچون ازين کشـتـن آگاه شد |
| هـمانا کـه با باد هـمراه شد |
| پـشيمان شد از کشتـن يار خويش |
| کزان تيره دانـسـت بازار خويش |
| چنين گفت کانکس که دشمن ز دوست |
| نداند مـبادا ورا مـغز و پوسـت |
| يکي خـفـتـه بر تيغ دندان پيل |
| يکي ايمـن از موج درياي نيل |
| دگر آنـک بر پادشا شد دلير |
| چـهارم کـه بـگرفـت بازوي شير |
| بـبـخـشاي برجان اين هر چـهار |
| کزيشان بـپيچد سر روزگار |
| دگر هرک جـنـباند او کوه را |
| بران يارگر خواهد انـبوه را |
| تـن خويشتـن را بدان رنجه داشت |
| وزان رنـج تـن باد در پنجه داشـت |
| بکـشـتي ويران گذشـتـن برآب |
| بـه آيد کـه بر کارکردن شـتاب |
| اگر چشمه خواهي که بيني بچشـم |
| شوي خيره زو بازگردي بـخـشـم |
| کـسي راکـجا کور بد رهـنـمون |
| بـماند بـه راه دراز اندرون |
| هرآنـکـس کـه گيرد بدست اژدها |
| شد او کـشـتـه و اژدها زو رها |
| وگر آزمون را کـسي خورد زهر |
| ازان خوردنـش درد و مرگست بـهر |
| نـکـشـتيم بـندوي را از نخست |
| ز دستـم رها شد در چاره جسـت |
| برين کرده خويش بايد گريسـت |
| بـبينيم تا راي يزدان بـچيسـت |
| وزان روي بـندوي و اندک سـپاه |
| چوباد دمان بر گرفـتـند راه |
| هـميبرد هرکـس کـه بد بردني |
| براهي کـه موسيل بود ارمـني |
| بيابان بيراه و جاي دده |
| سرا پرده يي ديد جايي زده |
| نـگـه کرد موسيل بود ارمـني |
| هـم آب روان يافـت هـم خوردني |
| جـهان جوي بـندوي تنـها برفـت |
| سوي خيمـهها روي بنهاد تـفـت |
| چو مو سيل را ديد بردش نـماز |
| بـگـفـتـند با او زماني دراز |
| بدو گـفـت موسيل زايدر مرو |
| کـه آگاهي آيد تو را نوبـنو |
| کـه در روم آباد خـسرو چـه کرد |
| هـمي آشـتي نو کـند گر نـبرد |
| چو بـشـنيد بـندوي آنـجا بـماند |
| وزان دشـت ياران خود رابـخواند |
