| چو خورشيد خنـجر کـشيد از نيام |
| پديد آمد آن مـطرف زردفام |
| فرسـتاد و گردنکـشان را بـخواند |
| برتـخـت شاهي بـه زانو نشاند |
| بـهرجاي کرسي زرين نـهاد |
| چوشاهان پيروز بنشـسـت شاد |
| چـنين گفـت زان پس به بانگ بلند |
| که هرکس که هست ازشما ارجمند |
| ز شاهان ز ضـحاک بـتر کـسي |
| نيامد پديدار بـجويي بـسي |
| کـه از بهر شاهي پدر را بکشـت |
| وزان کشتـن ايرانش آمد بمشـت |
| دگر خـسرو آن مرد بيداد و شوم |
| پدر را بکشـت آنـگـهي شد بروم |
| کـنون ناپديدسـت اندر جـهان |
| يکي نامداري ز تـخـت مـهان |
| کـه زيبا بود بخشش و بـخـت را |
| کـلاه و کـمر بستـن وتخـت را |
| کـه داريد کـه اکنون ببـندد ميان |
| بـجا آورد رسـم و راه کيان |
| بدارنده آفـتاب بـلـند |
| کـه باشـم شـما را بدين يارمند |
| شـنيدند گردنـکـشان اين سخن |
| کـه آن نامور مهـتر افکـند بـن |
| نـپيچيد کـس دل ز گفتار راسـت |
| يکي پيرتر بود بر پاي خاسـت |
| کـجا نام او بود شـهران گراز |
| گوي پيرسر مـهـتري ديرياز |
| چـنين گـفـت کاي نامدار بلـند |
| توي در جـهان تابوي سودمـند |
| بدي گر نـبودي جز از ساوه شاه |
| کـه آمد بدين مرز ما با سـپاه |
| ز آزادگان بـندگان خواسـت کرد |
| کـجا در جهانـش نـبد هم نـبرد |
| ز گيتي بـمردي تو بـسـتي ميان |
| کـه آن رنـج بگذشـت ز ايرانيان |
| سـپـه چاربار از يلان صدهزار |
| هـمـه گرد و شايسـتـه کارزار |
| بيک چوبـه تير تو گـشـتـند باز |
| برآسود ايران ز گرم و گداز |
| کـنون تـخـت ايران سزاوار تست |
| برين برگوا بـخـت بيدارتـسـت |
| کـسي کو بـپيچد ز فرمان ما |
| وگر دور ماند ز پيمان ما |
| بـفرمانـش آريم اگر چه گوسـت |
| و گر داستان را همه خـسروسـت |
| بگفت اين و بنشست بر جاي خويش |
| خراسان سپهـبد بيامد بـه پيش |
| چـنين گفـت کاين پير دانش پژوه |
| کـه چندين سخن گفت پيش گروه |
| بـگويم که او از چه گفت اين سخن |
| جـهانـجوي و دانـنده مرد کهـن |
| کـه اين نيکويها ز تو ياد کرد |
| دل انجمـن زين سخـن شاد کرد |
| وليکـن يکي داستانـسـت نـغز |
| اگر بـشـنود مردم پاک مـغز |
| کـه زر دشـت گويد باسـتا و زند |
| کـه هرکـس کـه از کردگاربلـند |
| بـپيچد بيک سال پـندش دهيد |
| هـمان مايه سودمـندش دهيد |
| سرسال اگر بازنايد بـه راه |
| بـبايدش کشـتـن بـفرمان شاه |
| چو بر دادگر شاه دشـمـن شود |
| سرش زود بايد کـه بيتـن شود |
| خراسان بگفت اين و لب راببسـت |
| بيامد بـجايي که بودش نشسـت |
| ازان پـس فرخ زاد برپاي خاسـت |
| ازان انجـمـن سر برآورد راسـت |
| چـنين گفـت کاي مهتر سودمند |
| سخـن گفـتـن داد به گر پسند |
| اگر داد بـهـتر بود کـس مـباد |
| کـه باشد بـه گفـتار بيداد شاد |
| بـبـهرام گويد کـه نوشـه بدي |
| جـهان را بديدار توشـه بدي |
| اگر ناپـسـندسـت گـفـتار ما |
| بدين نيسـت پيروزگر يارما |
| انوشـه بدي شاد تاجاودان |
| زتو دور دسـت و زبان بدان |
| بـگـفـت اين و بنشست مرد دلير |
| خزروان خـسرو بيامد چو شير |
| بدو گفـت اکنون که چندين سخـن |
| سراينده برنا و مرد کـهـن |
| سرانـجام اگر راه جويي بداد |
| هيوني برافـگـن بـکردار باد |
| مـمان دير تا خـسرو سرفراز |
| بـکوبد بـنزد تو راه دراز |
| ز کار گذشـتـه بـه پوزش گراي |
| سوي تخـت گسـتاخ مـگذار پاي |
| کـه تا زنده باشد جـهاندار شاه |
| نـباشد سـپـهـبد سزاوار گاه |
| وگر بيم داري ز خـسرو بـه دل |
| پي از پارس وز طيسفون برگـسـل |
| بـشـهر خراسان تـن آسان بزي |
| کـه آساني و مـهـتري را سزي |
| بـه پوزش يک اندر دگر نامـه ساز |
| مـگر خـسرو آيد براي تو باز |
| نه برداشت خسرو پي از جاي خويش |
| کـجا زاد فرخ نـهد پاي پيش |
| سخـن گفـت پـس زاد فرخ بداد |
| کـهاي نامداران فرخ نژاد |
| شـنيدم سخـن گفتـن مهـتران |
| کـه هستـند ز ايران گزيده سران |
| نخسـتين سخـن گفتـن بنده وار |
| کـه تا پـهـلواني شود شـهريار |
| خردمـند نپسـندد اين گفت وگوي |
| کزان کـم شود مرد راآب روي |
| خراسان سخـن برمنش وار گفـت |
| نـگويم کـه آن با خرد بود جفـت |
| فرخ زاد بـفزود گـفـتار تـند |
| دل مردم پرخرد کرد کـند |
| چـهارم خزروان سالاربود |
| کـه گـفـتار او با خرد ياربود |
| کـه تا آفريد اين جـهان کردگار |
| پديد آمد اين گردش روزگار |
| ز ضـحاک تازي نخـسـت اندرآي |
| کـه بيدادگر بود و ناپاک راي |
| کـه جمـشيد برتر منش را بکشت |
| بـه بيداد بگرفـت گيتي بمشـت |
| پر از درد ديدم دل پارسا |
| کـه اندر جـهان ديو بد پادشا |
| دگر آنـک بد گوهر افراسياب |
| ز توران بدانگونـه بـگذاشـت آب |
| بزاري سر نوذر نامدار |
| بشـمـشير بـبريد و برگشت کار |
| سديگر سـکـندر کـه آمد ز روم |
| بـه ايران و ويران شد اين مرز وبوم |
| چو داراي شمشير زن را بکـشـت |
| خور و خواب ايرانيان شد درشـت |
| چـهارم چو ناپاک دل خوشـنواز |
| کـه گـم کرد زين بوم و بر نام و ناز |
| چو پيروز شاهي بـلـند اخـتري |
| جـهاندار وز نامداران سري |
| بـکـشـتـند هيتاليان ناگـهان |
| نـگون شد سرتخـت شاه جـهان |
| کـس اندر جهان اين شگفتي نديد |
| کـه اکـنون بـنوي به ايران رسيد |
| کـه بگريخت شاهي چوخسرو زگاه |
| سوي دشمنان شد ز دست سـپاه |
| بگـفـت اين و بنشست گريان بدرد |
| ز گـفـتار او گشـت بـهرام زرد |
| جـهانديده سـنـباد برپاي جست |
| ميان بستـه وتيغ هندي بدسـت |
| چـنين گـفـت کاين نامور پهلوان |
| بزرگـسـت و با داد و روشن روان |
| کـنون تاکـسي از نژادکيان |
| بيايد بـبـندد کـمر بر ميان |
| هـم آن به که اين برنشيند بتخـت |
| کـه گردست و جنگاور و نيک بخت |
| سرجـنـگيان کاين سخنها شنيد |
| بزد دسـت و تيغ از ميان برکـشيد |
| چـنين گفـت کز تخم شاهان زني |
| اگر باز يابيم در بر زني |
| بـبرم سرش را بـشـمـشير تيز |
| زجانـش برآرم دم رسـتـخيز |
| نـمانـم کـه کـس تاجداري کند |
| ميان سواران سوراي کـند |
| چوبـشـنيد با بوي گرد ارمـني |
| کـه سالار ناپاک کرد آن مـني |
| کـشيدند شـمـشير و برخاستند |
| يکي نو سـخـن ديگر آراسـتـند |
| کـه بـهرام شاهست و ماکهتريم |
| سر دشـمـنان را بپي بسـپريم |
| کـشيده چو بـهرام شمـشير ديد |
| خردمـندي و راسـتي برگزيد |
| چـنين گفت کانکو ز جاي نشست |
| برآيد بيازد بـه شمـشير دسـت |
| بـبرم هـم اندر زمان دسـت اوي |
| هـشيوار گردد سرت مسـت اوي |
| بـگـفـت اين و از پيش آزادگان |
| بيامد سوي گـلـشـن شادگان |
| پراگـنده گـشـت آن بزرگ انجمن |
| هـمـه رخ پر آژنگ و دل پرشکـن |
