| چوروي زمين گشـت خورشيد فام |
| سـخـن گوي بندوي برشد ببام |
| ببـهرام گفـت اي جهانديده مرد |
| برانگـه که برخاست از دشت گرد |
| چو خـسرو شما را بديد او برفـت |
| سوي روم با لشکر خويش تـفـت |
| کـنون گر تو پران شوي چون عقاب |
| وگر برتر آري سر از آفـتاب |
| نـبيند کـسي شاه را جز بروم |
| کـه اکنون کهن شد بران مرز وبوم |
| کـنون گر دهيدم به جان زينـهار |
| بيايم بر پـهـلوان سوار |
| بـگويم سـخـن هرچ پرسد زمن |
| ز کـمي و بيشي آن انجـمـن |
| وگرنـه بپوشـم سـليح نـبرد |
| بـه جـنـگ اندر آيم بکردار گرد |
| چو بـهرام بشنيد زو اين سخـن |
| دل مرد برنا شد از غـم کـهـن |
| به ياران چنين گفت کاکنون چه سود |
| اگر مـن برآرم ز بـندوي دود |
| هـمان بـه کـه او را برپهـلوان |
| برم هـم برين گونه روشـن روان |
| بـگويد بدو هرچ داند ز شاه |
| اگر سر دهد گر سـتاند کـلاه |
| بـه بـندوي گفت اي بد چارهجوي |
| تو اين داوريها بـبـهرام گوي |
| فرود آمد از بام بـندوي شير |
| هـميراند با نامدار دلير |
| چوبـشـنيد بـهرام کامد سپاه |
| سوي روم شد خسرو کينـه خواه |
| زپور سياوش بر آشفت سـخـت |
| بدو گفـت کاي بدرگ شوربخـت |
| نـه کار تو بود اينـک فرمودمـت |
| هـمي بيهـنر خيره بستودمت |
| جهانـجوي بـندوي را پيش خواند |
| هـمي خشـم بـهرام با او براند |
| بدو گـفـت کاي بدتن بدکنـش |
| فريبـنده مرد از در سرزنـش |
| سـپاه مرا خيره بـفريفـتي |
| زبد گوهر خويش نـشـکيفـتي |
| تو با خسرو شوم گـشـتي يکي |
| جـهانديده يي کردي از کودکي |
| کـنون آمدي با دلي پر سـخـن |
| کـه مـن نو کنـم روزگار کهـن |
| بدو گـفـت بـندوي کاي سرفراز |
| زمـن راستي جوي و تندي مساز |
| بدان کان شهنشاه خويش منست |
| بزرگيش وراديش پيش منـسـت |
| فداکردمـش جان وبايسـت کرد |
| تو گر مـهـتري گرد کژي مـگرد |
| بدو گفـت بـهرام من زين گـناه |
| کـه کردي نخواهمت کردن تـباه |
| وليکـن تو هم کشته بر دست اوي |
| شوي زود و خواني مرا راست گوي |
| نـهادند بر پاي بـندوي بـند |
| بـبـهرام دادش ز بـهر گزند |
| هـميبود تا خور شد اندر نهفـت |
| بيامد پر انديشـه دل بـخـفـت |
