| چوبـهرام رفـت اندر ايوان شاه |
| گزين کرد زان لـشـکر کينـه خواه |
| زرهدار و شـمـشير زن سيهزار |
| بدان تا شوند از پـس شـهريار |
| چـنين لـشـکري نامـبردار و گرد |
| بـبـهرام پور سياوش سـپرد |
| وزان روي خـسرو بيابان گرفـت |
| هـمي از بد دشمنان جان گرفـت |
| چـنين تا بـنزد رباطي رسيد |
| سر تيغ ديوار او ناپديد |
| کـجا خواندنديش يزدان سراي |
| پرستشـگـهي بود و فرخنده جاي |
| نشـسـتـنـگـه سوکواران بدي |
| بدو در سـکوبا و مـطران بدي |
| چـنين گفت خسرو به يزدان پرست |
| کـه از خوردني چيست کايد بدست |
| سـکوبا بدو گـفـت کاي نامدار |
| فـطيرسـت با تره جويبار |
| گراي دون که شايد بدين سان خورش |
| مـبادت جز از نوشـه اين پرورش |
| ز اسـب اندر آمد سبـک شـهريار |
| هـمان آنـک بودند با اوسوار |
| جـهانـجوي با آن دو خسرو پرست |
| گرفـت از پي و از برسـم بدسـت |
| بـخوردند با شـتاب چيزي کـه بود |
| پـس آنـگـه بـه زمزم بگفتند زود |
| چـنين گفـت پس با سکوبا که مي |
| نداري تو اي پيرفرخـنده پي |
| بدو گـفـت ما ميزخرما کـنيم |
| بـه تـموز وهـنـگام گرما کـنيم |
| کـنون هست لختي چو روشن گلاب |
| بـه سرخي چو بيجاده در آفـتاب |
| هـم آنـگـه بياورد جامي نـبيد |
| کـه شد زنـگ خورشيد زو ناپديد |
| بخورد آن زمان خسرو از مي سه جام |
| مي و نان کشـکين کـه دارد بـنام |
| چو مـغزش شد از باده سرخ گرم |
| هـم آنگـه بخـفـت از بر ريگ نرم |
| نـهاد از بر ران بـندوي سر |
| روانـش پر از درد و خستـه جـگر |
| هـمان چون بـخواب اندر آمد سرش |
| سـکوباي مـهـتر بيامد برش |
| کـه از راه گردي برآمد سياه |
| دران گرد تيره فراوان سـپاه |
| چـنين گفـت خـسرو که بد روزگار |
| کـه دشمن بدين گونه شد خواستا ر |
| نـه مردم بـه کارست و نـه بارگي |
| فراز آمد آن روز بيچارگي |
| بدو گفـت بـندوي بـس چاره ساز |
| کـه آمدت دشمـن بتـنـگي فراز |
| بدو گفـت خسرو کـه اي نيک خواه |
| مرا اندرين کار بـنـماي راه |
| بدو گـفـت بـندوي کاي شـهريار |
| تو را چاره سازم بدين روزگار |
| وليکـن فدا کرده باشـم روان |
| بـه پيش جهانـجوي شاه جـهان |
| بدو گفـت خـسرو کـه داناي چين |
| يکي خوب زد داسـتاني برين |
| کـه هرکو کـند بر درشاه کشـت |
| بيابد بدان گيتي اندر بـهـشـت |
| چو ديوار شـهر اندر آمد زپاي |
| کـلاتـه نـبايد کـه ماند بـجاي |
| چو ناچيز خواهد شدن شارسـتان |
| مـماناد ديوار بيمارسـتان |
| توگر چارهجويي داني اکـنون بـساز |
| هـم از پاک يزدان نـهاي بينياز |
| بدو گـفـت بـندوي کاين تاج زر |
| مرا ده هـمين گوشوار و کـمر |
| هـمان لـعـل زرين چيني قـباي |
| چو مـن پوشم اين را تو ايدر مـپاي |
| برو با سپاهـت هـم اندر شـتاب |
| چو کشـتي که موجـش درآرد ز آب |
| بـکرد آن زمان هرچ بندوي گـفـت |
| وزانـجايگـه گـشـت با باد جفت |
| چو خـسرو برفـت از بر چاره جوي |
| جـهانديده سوي سقـف کرد روي |
| کـه اکـنون شـما را بدين بر ز کوه |
| بـبايد شدن ناپديد از گروه |
| خود اندر پرستـشـگـه آمد چو گرد |
| بزودي در آهـنين سـخـت کرد |
| بـپوشيد پـس جامـه زرنـگار |
| بـه سر برنـهاد افـسر شـهريار |
| بران بام برشد نـه بر آرزوي |
| سـپـه ديد گرد اندورن چارسوي |
| هـميبود تا لـشـکر رزمـساز |
| رسيدند نزديک آن دژ فراز |
| ابرپاي خاسـت آنـگـه از بام زود |
| تـن خويشـتـن را به لشکر نمود |
| بديدندش از دور با تاج زر |
| هـمان طوق و آن گوشوار و کـمر |
| هميگفت هر کس که اين خسروست |
| کـه با تاج و با جامـههاي نوسـت |
| چو بند وي شد بيگمان کان سـپاه |
| هـميبازنـشـناسد او را ز شاه |
| فرود آمد و جامـه خويش تـفـت |
| بـپوشيد ناکام و بربام رفـت |
| چـنين گـفـت کاي رزمسازان نو |
| کرا خوانـم اندر شـما پيش رو |
| کـه پيغام دارم ز شاه جـهان |
| بـگويم شـنيده بـه پيش مـهان |
| چو پور سياووش ديدش بـبام |
| مـنـم پيش رو گفـت بـهرام نام |
| بدو گـفـت گويد جـهاندار شاه |
| کـه مـن سخـت پيچانم از رنج راه |
| سـتوران همـه خستـه و کوفته |
| زراه دراز اندر آشوفـتـه |
| بدين خانـه سوکواران بـه رنـج |
| فرود آمدسـتيم با يار پـنـج |
| چوپيدا شود چاک روز سـپيد |
| کـنـم دل زکار جـهان نااميد |
| بياييم با تو بـه راه دراز |
| بـه نزديک بـهرام گردن فراز |
| برين برکـه گفـتـم نـجويم زمان |
| مـگر يارمـندي کـند آسـمان |
| نياکان ماآنـک بودند پيش |
| نگـه داشتـندي هـم آيين وکيش |
| اگرچـه بدي بـخـتـشان دير ساز |
| ز کـهـتر نـبرداشـتـندي نياز |
| کـنون آنـچ ما را بـه دل راز بود |
| بگـفـتيم چون بـخـت ناساز بود |
| زرخـشـنده خورشيد تا تيره خاک |
| نـباشد مـگر راي يزدان پاک |
| چو سالار بـشـنيد زو داسـتان |
| بـه گـفـتار او گشت همداستان |
| دگر هرکـه بشـنيد گـفـتار اوي |
| پر از درد شد دل ز کردار اوي |
| فرود آمد آن شـب بدانـجا سـپاه |
| هـميداشـتي راي خـسرو نگاه |
| دگر روز بـندوي بربام شد |
| ز ديوار تا سوي بـهرام شد |
| بدو گـفـت کامروز شاه از نـماز |
| هـمانا نيايد بـه کاري فراز |
| چـنين هـم شـب تيره بيدار بود |
| پرسـتـنده پاک دادار بود |
| هـمان نيز خورشيد گردد بـلـند |
| زگرما نـبايد کـه يابد گزند |
| بياسايد امروز و فردا پـگاه |
| هـميراند اندر ميان سـپاه |
| چـنين گـفـت بـهرام با مهتران |
| کـه کاريست اين هم سبک هم گران |
| چو بر خـسرو اين کار گيريم تـنـگ |
| مـگر تيز گردد بيايد بـه جـنـگ |
| بـتـنـها تـن او يکي لشکرست |
| جـهانـگير و بيدار و کـنداورسـت |
| وگر کشـتـه آيد بـه دشت نـبرد |
| برآرد ز ما نيز بـهرام گرد |
| هـم آن بـه کـه امروز باشيم نيز |
| وگر خوردني نيسـت بـسيار چيز |
| مـگر کو بدين هم نشان خوش منش |
| بيايد بـه از جـنـگ وز سرزنـش |
| چـنان هـم هميبود تا شب ز کوه |
| برآمد بـگرد اندر آمد گروه |
| سـپاه اندرآمد ز هر پـهـلوي |
| هميسوختـند آتـش از هر سوي |
