| وزان جايگـه شد بـه پيش پدر |
| دوديده پراز آب و پر خون جـگر |
| چو روي پدر ديد بردش نـماز |
| هـميبود پيشـش زماني دراز |
| بدو گـفـت کاين پـهـلوان سوار |
| کـه او را گزين کردي اي شـهريار |
| بيامد چوشاهان کـه دارند فر |
| سـپاهي بياورد بـسيارمر |
| بگـفـتـم سـخـن هرچ آمد ز پند |
| برو پـند مـن بر نـبد سودمـند |
| همـه جـنـگ و پرخاش بدکام اوي |
| کـه هرگز مـبادا روان نام اوي |
| بـناکام رزمي گران کرده شد |
| فراوان کـس از اخـتر آزرده شد |
| زمـن بازگشـتـند يکـسر سـپاه |
| نديدند گـفـتي مرا جزبـه راه |
| هـمي شاه خوانـند بـهرام را |
| نديدند آغاز فرجام را |
| پـس مـن کـنون تا پـل نـهروان |
| بياورد لـشـکر چو کوهي گران |
| چوشد کاربي برگ بـگريخـتـم |
| بدام بـلا در نياويخـتـم |
| نـگـه کردم اکـنون به سود و زيان |
| نـباشـند ياور مـگر تازيان |
| گر اي دون کـه فرمان دهد شـهريار |
| سواران تازي برم بيشـمار |
| بدو گفـت هرمز که اين راي نيسـت |
| کـه اکـنون تو را پاي برجاي نيست |
| نـباشـند ياور تو را تازيان |
| چوجايي نـبينـند سود و زيان |
| بدرد دل اندر تو را زار نيز |
| بدشـمـن سـپارند از بـهر چيز |
| بدين کار پـشـت تو يزدان بود |
| هـما و از توبـخـت خـندان بود |
| چو بگذاشت خواهي هـمي مرز وبوم |
| از ايدر برو تازيان تا بروم |
| سـخـنـهاي اين بـنده چاره جوي |
| چو رفـتي يکايک بـقيصر بـگوي |
| بجايي که دين است و هم وخواستست |
| سـليح و سـپاه وي آراستـسـت |
| فريدونيان نيز خويش تواند |
| چوکارت شود سـخـت پيش تواند |
| چو بـشـنيد خـسرو زمين بوس داد |
| بـسي بر نـهان آفرين کرد ياد |
| بـبـندوي و گردوي و گستهم گفـت |
| کـه ما با غم و رنج گشتيم جـفـت |
| بـسازيد و يکـسر بـنـه برنـهيد |
| برو بوم ايران بدشـمـن دهيد |
| بـگـفـت اين و از ديده آواز خاست |
| کـهاي شاه نيک اختر و داد وراسـت |
| يکي گرد تيره برآمد ز راه |
| درفـشي درفـشان ميان سـپاه |
| درفـشي کـجا پيکرش اژدهاسـت |
| کـه چوبينـه بر نهروان کرد راسـت |
| چوبـشـنيد خـسرو بيامد بدر |
| گريزان برفـت او ز پيش پدر |
| هـميشد سوي روم برسان گرد |
| درفـشي پـس پـشـت او لاژورد |
| بـپيچيد يال و بر و روي را |
| نـگـه کرد گستـهـم و بند وي را |
| هـميراندند آن دو تـن نرم نرم |
| خروشيد خـسرو بـه آواي گرم |
| هـمانا سران تان ز پيش آمدسـت |
| کـه بدخواه تان همچو خويش آمدست |
| اگر نـه چـنين نرم راندن چراسـت |
| کـه بـهرام نزديک پشت شماسـت |
| بدو گـفـت بـندوي کاي شـهريار |
| دلـت را بـبـهرام رنـجـه مدار |
| کـجا گرد ما را نـبيند ز راه |
| کـه دورسـت ز ايدر درفـش سياه |
| چـنين اسـت يارانت را گفت و گوي |
| کـه ما را بدين تاختـن نيسـت روي |
| چو چوبينـه آيد بايوان شاه |
| هـم آنگـه بـه هرمز دهد تاج وگاه |
| نـشيند چو دسـتور بردسـت اوي |
| بدريا رسد کارگر شـسـت اوي |
| بـقيصر يکي نامـه از شـهريار |
| نويسد کـه اين بـنده نابـکار |
| گريزان برفـتـسـت زين مرز وبوم |
| نـبايد کـه آرام گيرد بروم |
| هـم آنگـه که او خويشتن کرد راست |
| نژندي وکژي ازين بـهر ماسـت |
| چو آيد بران مرز بـندش کـنيد |
| دل شادمان را گزندش کـنيد |
| بدين بارگاهـش فرسـتيد باز |
| مـمانيد تا گردد او سرفراز |
| بـبـنديد هـم در زمان با سـپاه |
| فرسـتيد گريان بدين جايگاه |
| چـنين داد پاسـخ کـه از بخـت بد |
| سزد زين نـشان هرچ بر ما رسد |
| سخـنـها درازسـت و کاري درشت |
| بـه يزدان کـنون باز هشتيم پشـت |
| براند اسپ وگفت آنچ از خوب و زشـت |
| جـهاندار برتارک ما نـبـشـت |
| بـباشد نـگردد بانديشـه باز |
| مـبادا کـه آيد بدشـمـن نياز |
| چو او برگذشـت اين دو بيدادگر |
| ازو بازگـشـتـند پر کينـه سر |
| زراه اندر ايوان شاه آمدند |
| پراز رنـج و دل پرگـناه آمدند |
| ز در چون رسيدند نزديک تـخـت |
| زهي از کـمان باز کردند سـخـت |
| فـگـندند ناگاه در گردنـش |
| بياويخـتـند آن گرامي تـنـش |
| شد آن تاج و آن تخت شاهنـشـهان |
| توگـفـتي کـه هرمز نـبد درجهان |
| چـنين اسـت آيين گردنده دهر |
| گـهي نوش بار آورد گاه زهر |
| اگر مايه اينـسـت سودش مـجوي |
| کـه درجستنـش رنجـت آيد بروي |
| چوشد گردش روز هرمز بـپاي |
| تـهي ماند زان تخـت فرخـنده جاي |
| هـم آنـگاه برخاسـت آواز کوس |
| رخ خونيان گشـت چون سـندروس |
| درفـش سپهـبد هـم آنگـه ز راه |
| پديد آمد اندر ميان سـپاه |
| جـفا پيشـه گستهـم و بند وي تيز |
| گرفـتـند زان کاخ راه گريز |
| چـنين تا بـخـسرو رسيد اين دومرد |
| جـهانـجوي چون ديدشان روي زرد |
| بدانـسـت کايشان دو دل پر ز راز |
| چرا از جـهاندار گـشـتـند باز |
| برخـساره شد چون گل شنـبـليد |
| نـکرد آن سـخـن بر دليران پديد |
| بديشان چـنين گـفـت کزشاه راه |
| بـگرديد کامد بـتـنـگي سـپاه |
| بيابان گزينيد وراه دراز |
| مداريد يکـسر تـن از رنـج باز |
