| وزان روي شد شـهريار جوان |
| چوبـگذشـت شاد از پل نهروان |
| همـه مهـتران را زلشکر بخواند |
| سزاوار بر تخت شاهي نـشاند |
| چـنين گفت کاي نيکدل سروران |
| جـهانديده و کار کرده سران |
| بشاهي مرا اين نخستين سرست |
| جز از آزمايش نـه اندرخورسـت |
| بجاي کسي نيست ما را سپاس |
| وگر چند هستيم نيکي شـناس |
| شـمارا زما هيچ نيکي نـبود |
| کـه چـندين غم ورنج بايد فزود |
| نياکان ما را پرسـتيدهايد |
| بـسي شور و تلخ جهان ديدهايد |
| بخواهـم گشادن يکي راز خويش |
| نـهان دارم از لشکر آواز خويش |
| سخـن گفـتـن مـن بايرانيان |
| نـبايد کـه بيرون برند ازميان |
| کزين گفتـن انديشـه من تـباه |
| شود چون بـگويند پيش سـپاه |
| مـن امشـب سگاليدهام تاختن |
| سـپـه را به جنگ اندر انداختند |
| کـه بـهرام را ديدهام در سخن |
| سواريسـت اسپ افگن وکارکن |
| هـمي کودکي بيخرد داندم |
| بـگرز و بشـمـشير ترساندم |
| نداند که من شب شبيخون کنـم |
| برزم اندرون بيم بيرون کـنـم |
| اگريار باشيد بامـن به جـنـگ |
| چو شب تيره گردد نسازم درنـگ |
| چو شويد بعنبر شـب تيره روي |
| بيفـشاند اين گيسوي مشکبوي |
| شـما برنـشينيد با ساز جنگ |
| هـمـه گرز و خنجر گرفته بچنگ |
| بران برنـهادند يکـسر سـپاه |
| کـه يک تن نـگردد زفرمان شاه |
| چو خـسرو بيامد بـپرده سراي |
| زبيگانـه مردم بـپردخـت جاي |
| بياورد گسـتـهـم وبـندوي را |
| جـهانديده و گرد گردوي را |
| هـمـه کارزار شـبيخون بگفت |
| کـه با او مگر يار باشند و جفت |
| بدو گفت گستهم کاي شـهريار |
| چرايي چـنين ايمـن از روزگار |
| تو با لشکر اکنون شبيخون کـني |
| ز دلـها مـگر مهر بيرون کـني |
| سـپاه تو با لشکر دشمـنـند |
| ابا او همـه يک دل ويک تـنـند |
| ز يک سو نـبيره ز يک سو نيا |
| بـه مـغز اندرون کي بود کيميا |
| ازين سو برادر وزان سو پدر |
| هـمـه پاک بسته يک اندر دگر |
| پدر چون کـند با پـسر کارزار |
| بدين آروز کام دشـمـن مـخار |
| نبايست گفت اين سخن با سپاه |
| چو گفـتي کنون کار گردد تـباه |
| بدو گفت گردوي کاين خود گذشت |
| گذشتـه همه باد گردد به دشت |
| توانايي و کام وگـنـج وسـپاه |
| سر مرد بينا نـپيچد ز راه |
| بدين رزمگه امشب اندر مـباش |
| ممان تا شود گنج و لشکر به لاش |
| کـه مـن بيگمانم کزين راز ما |
| وزين ساختـن در نـهان سازما |
| بدان لشکر اکنون رسيد آگـهي |
| نـبايد کـه تو سر بدشمن دهي |
| چوبشـنيد خسرو پسند آمدش |
| بـه دل راي او سودمـند آمدش |
| گزين کرد زان سرکشان مرد چند |
| کـه باشـند برنيک وبد يارمـند |
| چو خرداد برزين و گستهـم شير |
| چوشاپور و چون انديان دلير |
| چو بـندوي خراد لـشـکر فروز |
| چو نسـتود لشکرکـش نيوسوز |
| تـلي بود پر سـبزه وجاي سور |
| سپـه را هميديد خسرو ز دور |
