| رسيدند بـهرام و خـسرو بـهـم |
| گـشاده يکي روي و ديگر دژم |
| نشسـتـه جـهاندار بر خنگ عاج |
| فريدون يل بود با فر وتاج |
| زديباي زربـفـت چيني قـباي |
| چو گردوي پيش اندرون رهـنـماي |
| چو بندوي و گستهم بردسـت شاه |
| چو خراد برزين زرين کـلاه |
| هـه غرقـه در آهـن و سيم و زر |
| نـه ياقوت پيدانـه زرين کـمر |
| چو بـهرام روي شـهـنـشاه ديد |
| شد از خشـم رنـگ رخـش ناپديد |
| ازان پس چنين گفت با سرکـشان |
| کـه اين روسـپي زاده بدنـشان |
| زپـسـتي و کـندي بمردي رسيد |
| توانـگر شد و رزمـگـه برکـشيد |
| بياموخـت آيين شاهـنـشـهان |
| بزودي سرآرم بدو برجـهان |
| بـبينيد لـشـکرش راسر به سر |
| کـه تا کيسـت زيشان يکي نامور |
| سواري نـبينـم هـمي رزم جوي |
| کـه بامـن بروي اندر آرند روي |
| بـبيند کـنون کار مردان مرد |
| تـگ اسـپ وشمـشير وگرز نبرد |
| هـمان زخـم گوپال وباران تير |
| خروش يلان بر ده ودار وگير |
| ندارد باوردگـه پيل پاي |
| چومـن با سـپاه اندر آيم زجاي |
| ز آواز مـن کوه ريزان شود |
| هژبر دلاور گريزان شود |
| بـخـنـجر بدريا بر افـسون کنيم |
| بيابان سراسر پرازخون کـنيم |
| بگـفـت و برانگيخـت ابلق زجاي |
| توگـفـتي شد آن باره پران هماي |
| يکي تـنـگ آورد گاهي گرفـت |
| بدو مانده بد لشکر اندر شگـفـت |
| ز آورد گـه شد سوي نـهروان |
| هـميبود بر پيش فرخ جوان |
| تـني چـند با او ز ايرانيان |
| همـه بستـه برجنگ خسرو ميان |
| چنين گفت خسرو که اي سرکشان |
| ز بـهرام چوبين کـه دارد نـشان |
| بدو گـفـت گردوي کاي شـهريار |
| نـگـه کـن بران مرد ابلـق سوار |
| قـبايش سـپيد و حـمايل سياه |
| هـميراند ابـلـق ميان سـپاه |
| جـهاندار چون ديد بـهرام را |
| بدانـسـتـش آغاز و فرجام را |
| چـنين گـفـت کان دودگون دراز |
| نشسـتـه بران ابـلـق سرفراز |
| بدو گفـت گردوي که آري هـمان |
| نـبردسـت هرگز بـه نيکي گمان |
| چـنين گـفـت کز پهلو کوژپشت |
| بـپرسي سخـن پاسخ آرد درشت |
| هـمان خوک بيني و خوابيده چشم |
| دل آگـنده دارد تو گويي بخـشـم |
| بديده نديدي مر او را بدسـت |
| کـجا در جـهان دشمن ايزدسـت |
| نـبينـم هـمي در سرش کهتري |
| نيابد کـس او را بـفرمانـبري |
| ازان پس به بندوي و گستهم گفـت |
| کـه بگـشايم اين داستان از نهفت |
| کـه گر خر نيايد بـه نزديک بار |
| توبار گران را بـنزد خر آر |
| چو بـفريفـت چوبينـه را نره ديو |
| کـجا بيند او راه گيهان خديو |
| هرآن دل کـه از آز شد دردمـند |
| نيايدش کار بزرگان پـسـند |
| جز از جنگ چو بينه را راي نيسـت |
| بـه دلش اندرون داد را جاي نيست |
| چوبر جنگ رفتن بسي شد سخـن |
| نـگـه کرد بايد ز سر تا بـبـن |
| کـه داندکـه در جنگ پيروز کيست |
| بدان سردگر لشـکر افروز کيسـت |
| برين گونـه آراستـه لـشـکري |
| بـپرخاش بـهرام يل مـهـتري |
| دژاگاه مردي چو ديو سـترگ |
| سـپاهي بـکردار درنده گرگ |
| گر اي دون که باشيم همداسـتان |
| نـباشد مرا نـنـگ زين داسـتان |
| بـپرسـش يکي پيش دستي کنم |
| ازان بـه که در جنگ سستي کنـم |
| اگر زو بر اندازه يابـم سـخـن |
| نوآيين بديهاش گردد کـهـن |
| زگيتي يکي گوشـه اورا دهـم |
| سـپاسي ز دادن بدو برنـهـم |
| هـمـه آشـتي گردد اين جنگ ما |
| برين رزمگـه جستـن آهـنـگ ما |
| مرا ز آشـتي سودمـندي بود |
| خرد بيگـمان تاج بـندي بود |
| چو بازارگاني کـند پادشا |
| ازو شاد باشد دل پارسا |
| بدو گفـت گستهـم کاي شـهريار |
| انوشـه بدي تا بود روزگار |
| هـمي گوهر افشاني اندر سخـن |
| تو داناتري هرچ بايد بـکـن |
| تو پردادي و بـنده بيدادگر |
| توپرمـغزي و او پر از باد سر |
| چوبـشـنيد خـسرو بـپيمود راه |
| خرامان بيامد بـه پيش سـپاه |
| بـپرسيد بـهرام يل را ز دور |
| هميجسـت هنـگامـه رزم سور |
| ببـهرام گـفـت اي سرافراز مرد |
| چگونـسـت کارت بـه دشت نبرد |
| تودرگاه را هـمـچو پيرايهاي |
| هـمان تـخـت وديهيم را مايهاي |
| سـتون سـپاهي بهـنـگام رزم |
| چوشمـع درخشـنده هنـگام بزم |
| جـهانـجوي گردي و يزدان پرست |
| مداراد دارنده باز از تودسـت |
| سـگاليدهام روزگار تو را |
| بـخوبي بـسيجيده کارتو را |
| تو را با سـپاه تو مهـمان کـنـم |
| زديدار تو رامـش جان کـنـم |
| سـپـهدار ايرانـت خوانـم بداد |
| کـنـم آفرينـنده را بر تو ياد |
| سخنـهاش بـشـنيد بـهرام گرد |
| عـنان باره تيزتـگ را سـپرد |
| هـم از پشت آن باره بردش نـماز |
| هـميبود پيشـش زماني دراز |
| چـنين داد پاسـخ مر ابلـق سوار |
| کـه مـن خرمـم شاد وبه روزگار |
| تو را روزگار بزرگي مـباد |
| نـه بيداد داني ز شاهي نـه داد |
| الان شاه چون شـهرياري کـند |
| ورا مرد بدبـخـت ياري کـند |
| تو را روزگاري سـگاليدهام |
| بـنوي کـمـنديت ماليدهام |
| بزودي يکي دار سازم بـلـند |
| دو دستـت ببـندم بخـم کمـند |
| بياويزمـت زان سزاوار دار |
| بـبيني ز مـن تـلـخي روزگار |
| چو خـسرو ز بهرام پاسـخ شـنيد |
| برخـساره شد چون گل شنبـليد |
| چـنين داد پاسخ که اي ناسـپاس |
| نـگويد چـنين مرد يزدان شـناس |
| چو مـهـمان بـخوان توآيد ز دور |
| تو دشـنام سازي بهـنـگام سور |
| نـه آيين شاهان بود زين نـشان |
| نـه آن سواران گردنـکـشان |
| نـه تازي چـنين کرد ونـه پارسي |
| اگر بـشـمري سال صدبار سي |
| ازين نـنـگ دارد خردمـند مرد |
| بـگرد در ناسـپاسي مـگرد |
| چو مـهـمانـت آواز فرخ دهد |
| برين گونـه بر ديو پاسـخ دهد |
| بـترسـم کـه روز بد آيدت پيش |
| کـه سرگشته بينمت بر راي خويش |
| تو را چاره بر دست آن پادشاسـت |
| کـه زندسـت جاويد وفرانرواسـت |
| گـنـهـکار يزداني وناسـپاس |
| تـن اندر نکوهـش دل اندر هراس |
| مرا چون الان شاه خواني هـمي |
| زگوهر بيک سوم داني هـمي |
| مـگر ناسزايم بشاهـنـشـهي |
| نزيباسـت برمـن کـلاه مـهي |
| چون کـسري نيا وچوهرمز پدر |
| کرا داني ازمـن سزاوارتر |
| ورا گـفـت بـهرام کاي بدنـشان |
| بـه گـفـتار و کردار چون بيهشان |
| نخسـتين ز مهمان گشادي سخن |
| سرشـتـت بدوداستانـت کهـن |
| تو را با سخنـهاي شاهان چـه کار |
| نـه فرزانـه مردي نه جنگي سوار |
| الان شاه بودي کـنون کـهـتري |
| هـم ازبـنده بـندگان کـمـتري |
| گـنـه کارتر کـس توي درجـهان |
| نـه شاهي نـه زيباسري ازمـهان |
| بـشاهي مرا خواندند آفرين |
| نـمانـم کـه پي برنـهي برزمين |
| دگرآنـک گفـتي کـه بداخـتري |
| نزيبد تو را شاهي و مـهـتري |
| ازان گـفـتـم اي ناسزاوار شاه |
| کـه هرگز مـبادي تو درپيش گاه |
| کـه ايرانيان بر تو بر دشـمـنـند |
| بـکوشـند و بيخـت زبـن برکنند |
| بدرند بر تـنـت بر پوسـت ورگ |
| سـپارند پـس استخوانـت بسگ |
| بدو گفـت خـسرو کهاي بدکنـش |
| چراگتـشـهاي تـند وبرتر منـش |
| کـه آهوسـت بر مرد گفتار زشت |
| تو را اندر آغاز بود اين سرشـت |
| ز مـغز تو بگسسـت روشـن خرد |
| خـنـک نامور کو خرد پرودرد |
| هرآن ديو کايد زمانـش فراز |
| زبانـش بـه گـفـتار گردد دراز |
| نخواهـم کـه چون تو يکي پهلوان |
| بـتـندي تـبـه گردد و ناتوان |
| سزد گر ز دل خشـم بيرون کـني |
| نـجوشي وبر تيزي افسون کـني |
| ز دارنده دادگر يادکـن |
| خرد را بدين ياد بـنياد کـن |
| يکي کوه داري بزير اندورن |
| کـه گر بـنـگري برتر از بيسـتون |
| گر از تو يکي شـهريار آمدي |
| مـغيلان بيبر بـبار آمدي |
| تو را دل پرانديشه مـهـتريسـت |
| بـبينيم تا راي يزدان بـچيسـت |
| ندانـم کـه آمخـتـت اين بد تني |
| تو را با چـنين کيش آهرمـني |
| هران کاين سخن با تو گويد هـمي |
| بـه گـفـتار مرگ تو جويد هـمي |
| بـگـفـت وفرود آمد از خنگ عاج |
| ز سر بر گرفـت آن بـهاگير تاج |
| بـناليد و سر سوي خورشيد کرد |
| زيزدان دلـش پرزاميد کرد |
| چـنين گـفـت کاي روشن دادگر |
| درخـت اميد از تو آيد بـبر |
| تو داني که بر پيش اين بنده کيست |
| کزين نـنـگ بر تاج بايد گريسـت |
| وزانـجا سـبـک شد بـجاي نماز |
| هـميگـفـت با داور پاک راز |
| گر اين پادشاهي زتـخـم کيان |
| بـخواهد شدن تا نـبـندم ميان |
| پرسـتـنده باشـم باتـشـکده |
| نـخواهـم خورش جز زشير دده |
| ندارم بـه گـنـج اندرون زر وسيم |
| بـگاه پرستـش بپوشـم گـليم |
| گر اي دون که اين پادشاهي مراست |
| پرسـتـنده و ايمـن و داد و راست |
| تو پيروز گردان سـپاه مرا |
| بـه بـنده مده تاج وگاه مرا |
| اگرکام دل يابـم اين تاج واسـپ |
| بيارم دمان پيش آذرگـشـسـپ |
| هـمين ياره وطوق واين گوشوار |
| هـمين جامـه زر گوهرنـگار |
| هـمان نيزده بدره دينار زرد |
| فـشانـم برين گـنـبد لاژورد |
| پرسـتـندگان رادهـم ده هزار |
| درم چون شوم برجـهان شـهريار |
| زبـهراميان هرک گردد اسير |
| بـه پيش من آرد کسي دستـگير |
| پرسـتـنده فرخ آتـش کـنـم |
| دل موبد و هيربد خوش کـنـم |
| بگـفـت اين وز خاک برپاي خاست |
| سـتـمديده گوينده بود راسـت |
| زجاي نيايش بيامد چوگرد |
| بـه بـهرام چوبينـه آواز کرد |
| کـهاي دوزخي بـنده ديو نر |
| خرد دور و دور از تو آيين وفر |
| ستمـگاره ديويسـت با خشم و زور |
| کزين گونـه چـشـم تو را کرد کور |
| بـجاي خرد خشـم و کين يافـتي |
| زديوان کـنون آفرين يافـتي |
| تو را خارستان شارسـتاني نـمود |
| يکي دوزخي بوسـتاني نـمود |
| چراغ خرد پيش چشـمـت بـمرد |
| زجان و دلـت روشـنايي بـبرد |
| نـبودسـت جز جادوي پرفريب |
| کـه اندر بلـندي نمودت نـشيب |
| بـشاخي هـمي يازي امروز دست |
| کـه برگـش بود زهر وبارش کبست |
| نجسـتـسـت هرگز تـبار تواين |
| نـباشد بـجوينده بر آفرين |
| تو را ايزد اين فر و برزت نداد |
| نياري ز گرگين ميلاد ياد |
| ايا مرد بدبـخـت وبيدادگر |
| بـنابودنيها گـماني مـبر |
| کـه خرچنـگ رانيسـت پرعـقاب |
| نـپرد عـقاب از بر آفـتاب |
| بـه يزدان پاک وبتـخـت وکـلاه |
| کـه گر مـن بيابم تو را بيسـپاه |
| اگر برزنـم بر تو برباد سرد |
| ندارمـت رنـجـه زگرد نـبرد |
| سخنـها شـنيديم چندي درشت |
| بـه پيروزگر بازهشـتيم پـشـت |
| اگر مـن سزاوار شاهي نيم |
| مـبادا کـه در زير دسـتي زيم |
| چـنين پاسـخـش داد بـهرام باز |
| کـه اي بي خرد ريمـن ديوساز |
| پدرت آن جـهاندار دين دوسـت مرد |
| کـه هرگز نزد برکـسي باد سرد |
| چـنو مرد را ارج نـشـناخـتي |
| بـخواري زتـخـت اندرانداخـتي |
| پـس او جـهاندار خواهي بدن |
| خردمـند و بيدار خواهي بدن |
| تو ناپاکي و دشـمـن ايزدي |
| نـبيني زنيکي دهـش جزبدي |
| گر اي دون کـه هرمزد بيداد بود |
| زمان و زمين زو بـفرياد بود |
| تو فرزند اويي نـباشد سزا |
| بـه ايران و توران شده پادشا |
| تو را زندگاني نـبايد نـه تـخـت |
| يکي دخمه يي بس که دوري زبخت |
| هـم ان کين هرمز کنم خواسـتار |
| دگرکاندر ايران مـنـم شـهريار |
| کـنون تازه کن برمن اين داسـتان |
| کـه از راستان گشت همداسـتان |
| کـه تو داغ بر چشم شاهان نـهي |
| کـسي کو نـهد نيز فرمان دهي |
| ازان پس بيابي که شاهي مراسـت |
| ز خورشيد تا برج ماهي مراسـت |
| بدو گفـت خـسرو که هرگز مـباد |
| کـه باشد بدرد پدر بـنده شاد |
| نوشـتـه چـنين بود وبود آنچ بود |
| سـخـن بر سخـن چند بايد فزود |
| تو شاهي هميسازي از خويشتـن |
| کـه گر مرگـت آيد نيابي کـفـن |
| بدين اسـپ و برگسـتوان کـسان |
| يکي خـسروي بارزو نارسان |
| نـه خان و نـه مان و نـه بوم ونژاد |
| يکي شـهرياري ميان پر زباد |
| بدين لـشـکر و چيز ونامي دروغ |
| نـگيري بر تـخـت شاهي فروغ |
| زتو پيش بودند کـنداوران |
| جـهانـجوي و با گرزهاي گران |
| نجسـتـند شاهي کـه کهتر بدند |
| نـه اندر خور تخـت و افـسر بدند |
| هـمي هرزمان سرفرازي بخشـم |
| هـمي آب خشم اندرآري بچشـم |
| بـجوشد هـمي برتنـت بدگمان |
| زمانـه بـخـشـم آردت هر زمان |
| جـهاندار شاهي ز داد آفريد |
| دگر از هـنر وز نژاد آفريد |
| بدان کـس دهد کو سزاوارتر |
| خرددارتر هـم بي آزارتر |
| الان شاه ما را پدر کرده بود |
| کـجا برمـن ازکارت آزرده بود |
| کـنون ايزدم داد شاهـنـشـهي |
| بزرگي و تـخـت و کـلاه مـهي |
| پذيرفـتـم اين از خداي جـهان |
| شـناسـنده آشـکار ونـهان |
| بدسـتوري هرمز شـهريار |
| کـجا داشـت تاج پدر يادگار |
| ازان نامور پر هـنر بـخردان |
| بزرگان وکارآزموده ردان |
| بدان دين که آورده بود از بهـشـت |
| خرديافـتـه پيرسر زردهـشـت |
| کـه پيغـمـبر آمد بلهراسـپ داد |
| پذيرفـت زان پس بگشتاسـپ داد |
| هرآنکـس کـه ما را نمودست رنج |
| دگر آنـک ازو يافتسـتيم گـنـج |
| هـمـه يکـسر اندر پـناه منـند |
| اگر دشـمـن ار نيک خواه منـند |
| هـمـه بر زن وزاده بر پادشا |
| نـخوانيم کـس را مـگر پارسا |
| ز شـهري که ويران شداندر جـهان |
| بـجايي کـه درويش باشد نـهان |
| توانـگر کـمـن مرد درويش را |
| پراگـنده و مردم خويش را |
| همـه خارستانها کنم چون بهشت |
| پر از مردم و چارپايان وکـشـت |
| بـمانـم يکي خوبي اندر جـهان |
| کـه نامـمپـس از مرگ نبود نهان |
| بياييم و دل را تو رازو کـنيم |
| بـسـنـجيم ونيرو بـبازو کـنيم |
| چو هرمز جـهاندار وباداد بود |
| زمين و زمانـه بدو شاد بود |
| پـسر بيگـمان از پدر تخت يافت |
| کـلاه و کمر يافت و هم بخت يافت |
| تو اي پرگـناه فريبـنده مرد |
| کـه جسـتي نخستين ز هرمز نبرد |
| نـبد هيچ بد جز بـفرمان تو |
| وگر تنـبـل و مـکر ودسـتان تو |
| گر ايزد بـخواهد مـن از کين شاه |
| کـنـم بر تو خورشيد روشن سياه |
| کـنون تاج را درخور کار کيسـت |
| چو مـن ناسزايم سزاوار کيسـت |
| بدو گـفـت بـهرام کاي مرد گرد |
| سزا آن بود کز تو شاهي بـبرد |
| چو از دخـت بابـک بزاد اردشير |
| کـه اشـکانيان را بدي دار وگير |
| نـه چون اردشير اردوان را بکشـت |
| بـنيرو شد و تختش آمد بمـشـت |
| کـنون سال چون پانصد برگذشـت |
| سر تاج ساسانيان سرد گـشـت |
| کـنون تخـت و ديهيم را روز ماست |
| سرو کار با بـخـت پيروز ماسـت |
| چو بينيم چـهر تو وبـخـت تو |
| سـپاه وکـلاه تو وتـخـت تو |
| بيازم بدين کار ساسانيان |
| چوآشفـتـه شيري که گردد ژيان |
| زدفـتر همـه نامـشان بسـترم |
| سر تـخـت ساسانيان بـسـپرم |
| بزرگي مر اشـکانيان را سزاسـت |
| اگر بـشـنود مرد داننده راسـت |
| چـنين پاسـخ آورد خـسرو بدوي |
| کـهاي بيهده مرد پيکار جوي |
| اگر پادشاهي زتـخـم کيان |
| بـخواهد شدن تو کيي درجـهان |
| هـمـه رازيان از بنـه خود کـنيد |
| دو رويند وز مردمي برچيند |
| نخـسـت از ري آمد سپاه اندکي |
| کـه شد با سپاه سـکـندر يکي |
| ميان را بـبـسـتـند با روميان |
| گرفـتـند ناگاه تـخـت کيان |
| ز ري بود ناپاکدل ماهيار |
| کزو تيره شد تـخـم اسـفـنديار |
| ازان پـس بـبـسـتـند ايرانيان |
| بـکينـه يکايک کـمر بر ميان |
| نيامد جـهان آفرين را پـسـند |
| ازيشان بـه ايران رسيد آن گزند |
| کـلاه کيي بر سر اردشير |
| نـهاد آن زمان داور دسـتـگير |
| بـتاج کيان او سزاوار بود |
| اگر چـند بيگـنـج ودينار بود |
| کـنون نام آن نامداران گذشـت |
| سخـن گفتـن ماهمـه بادگشت |
| کـنون مـهـتري را سزاوار کيست |
| جـهان را بـنوي جهاندار کيسـت |
| بدو گفـت بـهرام جنـگي منـم |
| کـه بيخ کيان را زبـن برکـنـم |
| چـنين گفت خسرو که آن داستان |
| کـه دانـنده يادآرد ازباسـتان |
| کـه هرگز بـنادان وبيراه وخرد |
| سـليح بزرگي نـبايد سـپرد |
| کـه چون بازخواهي نيايد بدسـت |
| کـه دارنده زان چيزگشتست مست |
| چـه گفت آن خردمند شيرين سخن |
| کـه گر بيبـنانرا نـشاني ببـن |
| بـفرجام کارآيدت رنـج ودرد |
| بـگرد درناسـپاسان مـگرد |
| دلاور شدي تيز وبرترمـنـش |
| ز بد گوهر آمد تو را بدکـنـش |
| تو را کرد سالار گردنـکـشان |
| شدي مـهـتر اندر زمين کـشان |
| بران تخـت سيمين وآن مـهرشاه |
| سرت مسـت شد بازگشـتي ز راه |
| کـنون نام چوبينـه بهرام گشـت |
| همان تخت سيمين تو را دام گشت |
| بران تـخـت برماه خواهي شدن |
| سپـهـبد بدي شاه خواهي شدن |
| سـخـن زين نشان مرد دانا نگفت |
| برآنـم کـه با ديو گشتي تو جفت |
| بدو گـفـت بـهرام کاي بدکنـش |
| نزيبد هـمي بر تو جز سرزنـش |
| تو پيمان يزدان نداري نـگاه |
| هـمي ناسزا خواني اين پيشـگاه |
| نـهي داغ بر چشـم شاه جـهان |
| سـخـن زين نشان کي بود درنهان |
| هـمـه دوسـتان بر تو بر دشمنند |
| بـه گـفـتار با تو به دل بامنـند |
| بدين کار خاقان مرا ياورسـت |
| هـمان کاندر ايران وچين لشکرست |
| بزرگي مـن از پارس آرم بري |
| نـمانـم کزين پـس بود نام کي |
| برافرازم اندر جـهان داد را |
| کـنـم تازه آيين ميلاد را |
| مـن از تـخـمـه نامور آرشـم |
| چو جـنـگ آورم آتش سرکشـم |
| نـبيره جـهانـجوي گرگين منـم |
| هـم آن آتـش تيز برزين مـنـم |
| بـه ايران بران راي بد ساوهشاه |
| کـه نـه تخـت ماند نه مهر وکلاه |
| کـند با زمين راسـت آتـشـکده |
| نـه نوروز ماند نـه جـشـن سده |
| هـمـه بـنده بودند ايرانيان |
| برين بوم تا مـن ببـسـتـم ميان |
| تو خودکامـه را گر نداني شـمار |
| بروچارصد بار بـشـمر هزار |
| زپيلان جـنـگي هزار و دويسـت |
| کـه گفتي که بر راه برجاي نيست |
| هزيمـت گرفـت آن سـپاه بزرگ |
| مـن از پس خروشان چوديو سترگ |
| چـنان دان که کس بيهنر درجهان |
| بـخيره نـجويد نشسـت مـهان |
| هـمي بوي تاج آيد ازمـغـفرم |
| هـمي تـخـت عاج آيد از خنجرم |
| اگر با تو يک پـشـه کين آورد |
| زتـخـتـت بروي زمين آورد |
| بدو گفـت خسرو کـهاي شوم پي |
| چرا ياد گرگين نـگيري بري |
| کـه اندر جـهان بود وتختش نـبود |
| بزرگي و اورنـگ وبخـتـش نـبود |
| ندانـسـت کـس نام او در جهان |
| فرومايه بد درميان مـهان |
| بيامد گرانـمايه مـهران سـتاد |
| بـشاه زمانـه نـشان تو داد |
| زخاک سياهـت چـنان برکـشيد |
| شد آن روز برچـشـم تو ناپديد |
| تو را داد گـنـج وسـليح وسـپاه |
| درفـش تهمتـن درفـشان چو ماه |
| نـبد خواسـت يزدان که ايران زمين |
| بويراني آرند ترکان چين |
| تو بودي بدين جنـگـشان يارمـند |
| کـلاهـت برآمد بابر بـلـند |
| چو دارنده چرخ گردان بـخواسـت |
| کـه آن پادشا را شود کار راسـت |
| تو زان مايه مر خويشتـن را نـهي |
| کـه هرگز نديدي بـهي و مـهي |
| گرين پادشاهي زتـخـم کيان |
| بـخواهد شدن تو چه بـندي ميان |
| چواسـکـندري بايد اندر جـهان |
| کـه تيره کـند بخت شاهنشـهان |
| توبا چـهره ديو و با رنـگ وخاک |
| مـبادي بـگيتي جزاندر مـغاک |
| زبي راهي وکارکرد تو بود |
| کـه شد روز برشاه ايران کـبود |
| نوشـتي هـمان نام مـن بر درم |
| زگيتي مرا خواسـتي کرد کـم |
| بدي را تو اندر جـهان مايهاي |
| هـم از بيرهان برترين پايهاي |
| هران خون که شد درجهان ريختـه |
| توباشي بران گيتي آويخـتـه |
| نيابي شـب تيره آن را بـخواب |
| کـه جويي هـمي روز در آفـتاب |
| ايا مرد بدبـخـت بيدادگر |
| هـمـه روزگارت بـکژي مـبر |
| زخـشـنودي ايزد انديشـه کـن |
| خردمـندي و راسـتي پيشه کـن |
| کـه اين بر من و تو هـميبـگذرد |
| زمانـه دم ما هـميبـشـمرد |
| کـه گويد کژي بـه از راسـتي |
| بـکژي چرا دل بياراسـتي |
| چو فرمان کني هرچ خواهي تو راست |
| يکي بهر ازين پادشاهي تو راسـت |
| بدين گيتي اندر بزي شادمان |
| تـن آسان و دور از بد بدگـمان |
| وگر بـگذري زين سراي سپـنـج |
| گـه بازگشتـن نـباشي بـه رنج |
| نـشايد کزين کـم کـنيم ارفزون |
| کـه زردشـت گويد بزند اندرون |
| کـه هرکـس که برگردد از دين پاک |
| زيزدان ندارد بـه دل بيم وباک |
| بـسالي هـميداد بايدش پـند |
| چو پـندش نـباشد ورا سودمـند |
| بـبايدش کشـتـن بـفرمان شاه |
| فکـندن تـن پرگناهـش بـه راه |
| چو بر شاه گيتي شود بدگـمان |
| بـبايدش کشتـن هـم اندر زمان |
| بريزند هـم بيگـمان خون تو |
| هـمين جستـن تـخـت وارون تو |
| کـنون زندگانيت ناخوش بود |
| وگر بـگذري جايت آتـش بود |
| وگر دير ماني برين هـم نـشان |
| سر از شاه وز داد يزدان کـشان |
| پـشيماني آيدت زين کار خويش |
| ز گـفـتار ناخوب و کردار خويش |
| تو بيماري وپـند داروي تـسـت |
| بـگوييم تا تو شوي تـن درسـت |
| وگر چيزه شد بردلـت کام ورشـک |
| سـخـن گوي تا ديگر آرم پزشـک |
| پزشـک تو پـندسـت و دارو خرد |
| مـگر آز تاج از دلـت بـسـترد |
| بـه پيروزي اندر چنين کـش شدي |
| وز انديشـه گنـج سرکـش شدي |
| شـنيدي کـه ضحاک شد ناسپاس |
| ز ديو و ز جادو جـهان پرهراس |
| چو زو شد دل مـهـتران پر ز درد |
| فريدون فرخـنده با او چـه کرد |
| سپاهـت همـه بـندگان منـند |
| بـه دل زنده و مردگان مـنـند |
| ز تو لختـکي روشـني يافـتـند |
