| چوبـشـنيد بـهرام کز روزگار |
| چـه آمد بران نامور شـهريار |
| نـهادند بر چشم روشنـش داغ |
| بـمرد آن چراغ دو نرگس بـباغ |
| پـسر برنشست از بر تخت اوي |
| بـپا اندر آمد سر وبـخـت اوي |
| ازان ماند بـهرام اندر شگـفـت |
| بـپژمرد وانديشـه اندر گرفـت |
| بـفرمود تا کوس بيرون برند |
| درفـش بزرگي بـه هامون برند |
| بنـه برنـهاد وسپـه برنشست |
| بـپيکار خـسرو ميان را ببست |
| سـپاهي بـکردار کوه روان |
| هـميراند گـسـتاخ تا نهروان |
| چوآگاه شد خـسرو از کاراوي |
| غـمي گشـت زان تيز بازار اوي |
| فرسـتاد بيدار کارآگـهان |
| کـه تا بازجويند کارجـهان |
| بـه کارآگهان گفت راز ازنخست |
| زلشـکر هـميکرد بايد درست |
| کـه بااو يکي اند لشکر به جنگ |
| وگر گردد اين کار ما با درنـگ |
| دگر آنـک بـهرام در قلـبـگاه |
| بود بيشـتر گر ميان سـپاه |
| چگونـه نـشيند بهـنـگام بار |
| برفـتـن کـند هيچ راي شکار |
| برفـتـند کارآگـهان از درش |
| نـبود آگـه از کار وز لشـکرش |
| چو رفـتـند و ديدند و بازآمدند |
| نـهاني بر او فراز آمدند |
| کـه لشـکر بهرکار با اويکيست |
| اگر نامدارسـت وگر کودکيسـت |
| هرانگـه کـه لشکر براند به راه |
| بود يک زمان در ميان سـپاه |
| زماني شود بر سوي ميمـنـه |
| گـهي بر چپ و گاه سوي بنـه |
| هـمـه مردم خويش دارد براز |
| بـبيگانـگانـشان نيايد نياز |
| بـکردار شاهان نـشيند بـبار |
| هـمان در در و دشت جويد شکار |
| چواز رزم شاهان نراند هـمي |
| همـه دفـتر دمنه خواهد همي |
| چنين گفت خسرو بدستور خويش |
| کـه کاري درازست ما را به پيش |
| چو بهرام بر دشمن اسپ افکـند |
| بدريا دل اژدها بـشـکـند |
| دگر آنـک آيين شاهنـشـهان |
| بياموخـت از شـهريار جـهان |
| سيم کش کليله است ودمنه وزير |
| چون او راي زن کـس ندارد دبير |
| ازان پس ببندوي و گستهم گفت |
| کـه ما با غم و رنج گشتيم جفت |
| چوگردوي و شاپور و چون انديان |
| سـپـهدار ارمينيه رادمان |
| نشـسـتـند با شاه ايران براز |
| بزرگان فرزانـه رزمـساز |
| چـنين گفت خسرو بدان مهتران |
| کـه اي سرفرازان و جنگ آوران |
| هرآن مغز کو را خرد روشنسـت |
| زدانـش يکي بر تنش جوشنست |
| کـس آنرا نـبرد مـگر تيغ مرگ |
| شود موم ازان زخـم پولاد ترگ |
| کـنون مـن بسال ازشما کهترم |
| براي جواني جـهان نـسـپرم |
| بـگوييد تا چاره کارچيسـت |
| بران خستـگيها پرآزار کيسـت |
| بدو گـفـت موبد انوشـه بدي |
| هـمـه مـغز را فر وتوشه بدي |
| چوپيدا شد اين راز گردنده دهر |
| خرد را ببـخـشيد بر چاربـهر |
| چونيمي ازو بـهره پادشاسـت |
| کـه فر و خرد پادشا را سزاست |
| دگر بـهره مردم پارسا |
| سديگر پرسـتـنده پادشا |
| چو نزديک باشد بـشاه جـهان |
| خرد خويشـتـن زو ندارد نـهان |
| کـنون از خرد پارهيي ماند خرد |
| کـه دانا ورا بهر دهقان شـمرد |
| خرد نيسـت با مردم ناسـپاس |
| نه آنرا که او نيست يزدان شناس |
| اگر بشـنود شهريار اين سخـن |
| کـه گفتـسـت بيدار مرد کهن |
| بدو گفت شاه اين سخـن گر بزر |
| نويسـم جز اين نيست آيين و فر |
| سخـن گفتن موبدان گوهرست |
| مرا در دل انديشـه ديگرسـت |
| کـه چون اين دو لشکر برابر شود |
| سر نيزهها بر دو پيکر شود |
| نـباشد مرا نـنـگ کز قلبـگاه |
| برانـم شوم پيش او بيسـپاه |
| بـخوانـم بـه آواز بـهرام را |
| سـپـهدار بدنام خودکام را |
| يکي ز آشتي روي بنـمايمـش |
| نوازمـش بـسيار و بستايمش |
| اگر خود پذيرد سـخـن بـه بود |
| کـه چون او بدرگاه برکـه بود |
| وگر جنگ جويد منم جنـگ جوي |
| سـپـه را بروي اندر آريم روي |
| هـمـه کاردانان بدين داسـتان |
| کـجا گفـت گشتند همداستان |
| بزرگان برو آفرين خواندند |
| ورا شـهريار زمين خواندند |
| هميگفت هرکس که اي شهريار |
| زتو دور بادا بد روزگار |
| تو را باد پيروزي و فرهي |
| بزرگي و ديهيم شاهنـشـهي |
| چنين گفت خسرو که اين باد وبس |
| شکسـت و جدايي مبيناد کس |
| سـپـه را ز بغداد بيرون کشيد |
| سراپرده نور بـه هامون کـشيد |
| دو لشکر چو تنگ اندر آمد بـه راه |
| ازان روسپـهـبد وزين روي شاه |
| چوشمـع جهان شد بخم اندرون |
| بيفـشاند زلـف شب تيره گون |
| طـلايه بيامد زهردوسـپاه |
| کـه دارد زبدخواه خود را نـگاه |
| چو از خنجر روز بگريخـت شـب |
| هميتاخت سوزان دل وخشک لب |
| تـبيره برآمد زهر دو سراي |
| بدان رزم خورشيد بد رهـنـماي |
| بگستهـم وبـندوي فرمود شاه |
| کـه تا برنـهادند زآهـن کـلاه |
| چـنين با بزرگان روشـن روان |
| هـميراند تا چشمـه نـهروان |
| طـلايه بـبـهرام شد ناگزير |
| کـه آمد سـپـه بر دو پرتاب تير |
| چوبشـنيد بـهرام لشـکر براند |
| جـهانديدگان را برخويش خواند |
| نشـسـت از برابلق مشک دم |
| خـنيده سرافراز رويينـه سـم |
| سـليحـش يکي هندوي تيغ بود |
| کـه درزخـم چون آتش ميغ بود |
| چوبرق درفشان هميراند اسـپ |
| بدسـت چپش ريمن آذرگشسپ |
| چو آيينه گشسپ ويلان سينه نيز |
| برفـتـند پرکينـه و پرسـتيز |
| سـه ترک دلاور ز خاقانيان |
| بران کين بـهرام بسـتـه ميان |
| پذيرفته هر سه که چون روي شاه |
| بـبينيم دور ازميان سـپاه |
| اگربستـه گرکشـتـه اورابرت |
| بياريم و آسوده شد لـشـکرت |
| زيک روي خسرو دگر پـهـلوان |
| ميان اندرون نـهروان روان |
| نـظاره بران از دو رويه سـپاه |
| کـه تا پهلوان چون رود نزد شاه |
