| چو پنـهان شد آن چادر آبـنوس |
| بـگوش آمد از دوربانـگ خروش |
| جـهانـگير شد تابـنزد پدر |
| نـهانـش پر ازدرد وخسته جگر |
| چو ديدش بـناليد و بردش نـماز |
| هـميبود پيشـش زماني دراز |
| بدو گفـت کاي شاه نابخـتيار |
| ز نوشين روان در جـهان يادگار |
| تو داني که گر بودمي پشـت تو |
| بـسوزن نخستي سر انگشت تو |
| نـگر تا چه فرمايي اکـنون مرا |
| غـم آمد تو را دل پر از خون مرا |
| گر اي دون که فرمان دهي بر درت |
| يکي بـندهام پاسـبان سرت |
| نـجويم کـلاه و نخواهم سپاه |
| بـبرم سرخويش در پيش شاه |
| بدو گـفـت هر مزد اي پرخرد |
| هـمين روز سختي ز من بگذرد |
| مرا نزد تو آرزو بد سـه چيز |
| برين بر فزوني نـخواهيم نيز |
| يکي آنـک شـبـگير هر بامداد |
| کـني گوش ما را بـه آواز شاد |
| و ديگر سواري ز گردنـکـشان |
| کـه از رزم ديرينه دارد نـشان |
| بر مـن فرسـتي کـه از کارزار |
| سخـن گويد و کرده باشد شکار |
| دگر آنـک دانـنده مرد کـهـن |
| کـه از شهرياران گزارد سخـن |
| نوشـتـه يکي دفـتر آرد مرا |
| بدان درد و سخـتي سرآرد مرا |
| سيم آرزوي آنـک خال تواند |
| پرسـتـنده و ناهـمال تواند |
| نبينـند زين پس جهان را بچشم |
| بريشان براني برين سوک خشم |
| بدو گفت خسرو که اي شـهريار |
| مـباد آنـک برچشم تو سوکوار |
| نـباشد و گرچـه بود درنـهان |
| کـه بدخواه تو دور بادازجـهان |
| وليکـن نگـه کـن بروشن روان |
| کـه بـهرام چو بينه شد پهلوان |
| سپاهسـت با او فزون از شمار |
| سواران و گردان خـنـجرگزار |
| اگر ما بگستهـم يازيم دسـت |
| بـگيتي نيابيم جاي نشسـت |
| دگر آنـک باشد دبير کـهـن |
| کـه برشاه خواند گذشته سخن |
| سواري کـه پرورده باشد برزم |
| بداند هـمان نيز آيين بزم |
| ازين هر زمان نو فرسـتـم يکي |
| تو با درد پژمان مـباش اندکي |
| مدان اين زگستهم کاين ايزديست |
| ز گفـتار و کردار نابخرديسـت |
| دل تو بدين درد خرسـند باد |
| هـمان با خرد نيز پيوند باد |
| بگفـت اين و گريان بيامد زپيش |
| نـکرد آشـکارا بکس راز خويش |
| پـسر مـهربانتر بد از شـهريار |
| بدين داسـتان زد يکي هوشيار |
| که يار زبان چرب و شيرين سخن |
| کـه از پير نستوه گشته کهـن |
| هـنرمـند گر مردم بيهـنر |
| بـفرجام هـم خاک دارد بـبر |
