| يکي پير بد مرزبان هري |
| پـسـنديده و ديده ازهر دي |
| جـهانديدهاي نام او بود ماخ |
| سـخـندان و با فر و با يال و شاخ |
| بـپرسيدمـش تا چـه داري بياد |
| ز هرمز که بنشست بر تـخـت داد |
| چـنين گفـت پيرخراسان که شاه |
| چو بنشـسـت بر نامور پيشـگاه |
| نـخـسـت آفرين کرد بر کردگار |
| توانا و دانـنده روزگار |
| دگر گـفـت ما تخت نامي کـنيم |
| گرانـمايگان را گرامي کـنيم |
| جـهان را بداريم در زير پر |
| چـنان چون پدر داشـت با داد و فر |
| گـنـه کردگانرا هراسان کـنيم |
| سـتـم ديدگان را تن آسان کنيم |
| سـتون بزرگيسـت آهسـتـگي |
| هـمان بخشش و داد و شايستگي |
| بدانيد کز کردگار جـهان |
| بد و نيک هرگز نـماند نـهان |
| نياگان ما تاجداران دهر |
| کـه از دادشان آفرين بود بـهر |
| نجـسـتـند جز داد و بايستگي |
| بزرگي و گردي و شايسـتـگي |
| ز کهـتر پرسـتـش ز مهـتر نواز |
| بدانديش را داشـتـن در گداز |
| بهرکشوري دست و فرمان مراست |
| توانايي و داد و پيمان مراسـت |
| کـسي را کـه يزدان کـند پادشا |
| بـنازد بدو مردم پارسا |
| کـه سرمايه شاه بخشايشسـت |
| زمانـه ز بخشـش باسايشسـت |
| بـه درويش برمـهرباني کـنيم |
| بـپرمايه بر پاسـباني کـنيم |
| هرآنکس که ايمن شد از کار خويش |
| برما چـنان کرد بازار خويش |
| شـما را بمن هرچ هسـت آرزوي |
| مداريد راز از دل نيکـخوي |
| ز چيزي کـه دلـتان هراسان بود |
| مرا داد آن دادن آسان بود |
| هرآنکس که هست از شما نيکبخت |
| هـمـه شاد باشيد زين تاج وتخت |
| ميان بزرگان درخشـش مراسـت |
| چوبخشايش داد و بخشش مراست |
| شـما مـهرباني بافزون کـنيد |
| ز دل کينـه و آز بيرون کـنيد |
| هر آنکـس کـه پرهيز کرد از دو کار |
| نـبيند دو چـشـمـش بد روزگار |
| بـخـشـنودي کردگار جـهان |
| بـکوشيد يکـسر کـهان و مهان |
| دگر آنـک مـغزش بود پرخرد |
| سوي ناسـپاسي دلـش ننـگرد |
| چو نيکي فزايي بروي کـسان |
| بود مزد آن سوي تو نارسان |
| مياميز با مردم کژ گوي |
| کـه او را نباشد سخـن جز بروي |
| وگر شـهريارت بود دادگر |
| تو بر وي بسستي گـماني مـبر |
| گر اي دون کـه گويي نداند هـمي |
| سخـنـهاي شاهان بخواند همي |
| چو بخـشايش از دل کند شـهريار |
| تو اندر زمين تـخـم کژي مـکار |
| هرآنکـس که او پند ما داشت خوار |
| بـشويد دل از خوبي روزگار |
| چوشاه از تو خشنود شد راستيست |
| وزو سر بـپيچي درکاسـتيسـت |
| درشـتيش نرميسـت در پـند تو |
| بـجويد کـه شد گرم پيوند تو |
| ز نيکي مـپرهيز هرگز بـه رنـج |
| مـکـن شادمان دل به بيداد گنج |
| چو اندر جـهان کام دل يافـتي |
| رسيدي بـجايي کـه بشتافـتي |
| چو ديهيم هـفـتاد بر سرنـهي |
| هـمـه گرد کرده به دشمن دهي |
| بـهر کار درويش دارد دلـم |
| نخواهـم کـه انديشـه زو بگسلم |
| هـميخواهـم از پاک پروردگار |
| کـه چـندان مرا بر دهد روزگار |
| کـه درويش را شاد دارم به گنـج |
| نيارم دل پارسا را بـه رنـج |
| هرآنکس که شد در جهان شاه فش |
| سرش گردد از گـنـج دينار کـش |
| سرش را بـپيچـم ز کـندواري |
| نـبايد کـه جويد کسي مهـتري |
| چـنين اسـت انـجام و آغاز ما |
| سخـن گفتـن فاش و هم راز ما |
| درود جـهان آفرين برشـماسـت |
| خـم چرخ گردان زمين شماسـت |
| چو بشـنيد گـفـتار او انجمـن |
| پر انديشـه گشتـند زان تن بتـن |
| سرگـنـج داران پر از بيم گشـت |
| ستـمـکاره را دل به دو نيم گشت |
| خردمـند ودرويش زان هرک بود |
| بـه دلش اندرون شادماني فزود |
| چـنين بود تا شد بزرگيش راسـت |
| هرآن چيز درپادشاهي که خواست |
| برآشـفـت وخوي بد آورد پيش |
| بـه يکـسو شد از راه آيين وکيش |
| هرآنکـس کـه نزد پدرش ارجمند |
| بدي شاد و ايمـن زبيم گزند |
| يکايک تـبـه کردشان بيگـناه |
| بدين گونـه بد راي و آيين شاه |
| سـه مرد از دبيران نوشين روان |
| يکي پير ودانا و ديگر جوان |
| چو ايزد گشـسـب و دگر برزمـهر |
| دبير خردمـند با فر وچـهر |
| سـه ديگر کـه ماه آذرش بود نام |
| خردمـند و روشـن دل و شادکام |
| برتـخـت نوشين روان اين سه پير |
| چو دسـتور بودند وهـمـچون وزير |
| هميخواست هرمز کزين هرسه مرد |
| يکايک برآرد بـناگاه گرد |
| هـميبود ز ايشان دلش پرهراس |
| کـه روزي شوند اندرو ناسـپاس |
| بايزد گشسب آن زمان دست آخت |
| بـه بيهوده بربند و زندانش ساخت |
| دل موبد موبدان تـنـگ شد |
| رخانـش ز انديشـه بيرنـگ شد |
| کـه موبد بد وپاک بودش سرشـت |
| بـمردي ورا نام بد زردهـشـت |
| ازان بـند ايزدگـشـسـب دبير |
| چنان شد که دل خسته گردد به تير |
| چو روزي برآمد نـبودش زوار |
| نـه خورد ونه پوشش نه انده گسار |
| ز زندان پيامي فرسـتاد دوسـت |
| به موبد که اي بنده را مغز و پوست |
| مـنـم بيزواري بـه زندان شاه |
| کـسي را به نزديک من نسيت راه |
| هـمي خوردني آرزوي آيدم |
| شکـم گرسنـه رنـج بـفزايدم |
| يکي خوردني پاک پيشـم فرسـت |
| دوايي بدين درد ريشـم فرسـت |
| دل موبد از درد پيغام اوي |
| غـمي گشت زان جاي و آرام اوي |
| چـنان داد پاسـخ که از کار بـند |
| مـنال ار نيايد بـه جانـت گزند |
| ز پيغام اوشد دلـش پرشـکـن |
| پرانديشـه شد مغزش از خويشتن |
| بـه زاندان فرستاد لخـتي خورش |
| بـلرزيد زان کار دل در برش |
| هميگفـت کاکـنون شود آگهي |
| بدين ناجوانـمرد بيفرهي |
| کـه موبد بـه زندان فرسـتاد چيز |
| نيرزد تـن ما برش يک پـشيز |
| گزند آيدم زين جـهاندار مرد |
| کـند برمـن از خشم رخساره زرد |
| هـم از بـهر ايزد گشسـب دبير |
| دلـش بود پيچان و رخ چون زرير |
| بـفرمود تا پاک خواليگرش |
| بـه زندان کـشد خوردنيها برش |
| ازان پس نشست از بر تازي اسـب |
| بيامد بـه نزديک ايزد گشـسـب |
| گرفـتـند مر يکدگر را کـنار |
| پر از درد ومژگان چو ابر بـهار |
| ز خوي بد شاه چـندي سـخـن |
| هـميرفـت تا شد سخنها کهن |
| نـهادند خوان پيش ايزدگشسـب |
| گرفتـند پـس واژ و برسم بدست |
| پـس ايزد گشسب آنـچ اندرز بود |
| بـه زمزم هميگفت و موبد شنود |
| ز دينار وز گـنـج وز خواسـتـه |
| هـم از کاخ و ايوان آراسـتـه |
| بـه موبد چنين گفت کاي نامجوي |
| چو رفـتي از ايدر بـه هرمزد گوي |
| کـه گر سرنـپيچي ز گفتار مـن |
| برانديشي از رنـج و تيمار مـن |
| کـه از شـهرياران توخوردهام |
| تو را نيز در بر بـپروردهام |
| بدان رنـج پاداش بـند آمدسـت |
| پـس از رنـج بيم گزند آمدسـت |
| دلي بيگنـه پرغـم اي شـهريار |
| بـه يزدان نـمايم به روز شـمار |
| چوموبد سوي خانـه شد در زمان |
| ز کارآگـهان رفـت مرديدمان |
| شـنيده يکايک بـهرمزد گـفـت |
| دل شاه با راي بد گشت جـفـت |
| ز ايزد گشسب آنگهي شد درشـت |
| بـه زندان فرستاد و او را بکشـت |
| سـخـنـهاي موبد فراوان شنيد |
| بروبر نـکرد ايچ گونـه پديد |
| هـميراند انديشه برخوب و زشت |
| سوي چاره کشتـن زردهـشـت |
| بـفرمود تا زهر خواليگرش |
| نـهاني برد پيش دريک خورش |
| چو موبد بيامد بـهـنـگام بار |
| بـه نزديکي نامور شـهريار |
| بدو گـفـت کامروز ز ايدر مرو |
| کـه خواليگري يافـتـسـتيم نو |
| چو بنشسـت موبد نـهادند خوان |
| ز موبد بـپالود رنـگ رخان |
| بدانـسـت کان خوان زمان ويست |
| هـمان راسـتي در گمان ويست |
| خورشـها بـبردند خواليگران |
| هـميخورد شاه از کران تا کران |
| چو آن کاسـه زهر پيش آوريد |
| نـگـه کرد موبد بدان بـنـگريد |
| بران بدگـمان شد دل پاک اوي |
| کـه زهرسـت بر خوان ترياک اوي |
| چوهرمز نـگـه کرد لب را ببسـت |
| بران کاسـه زهر يازيد دسـت |
| بران سان که شاهان نوازش کنـند |
| بران بـندگان نيز نازش کـنـند |
| ازان کاسه برداشت مغز استـخوان |
| بيازيد دسـت گرامي بـخوان |
| بـه موبد چنين گفت کاي پاک مغز |
| تو راکردم اين لقـمـه پاک ونـغز |
| دهـن بازکـن تا خوري زين خورش |
| کزين پـس چـنين باشدت پرورش |
| بدو گـفـت موبد بـه جان و سرت |
| کـه جاويد بادا سر وافـسرت |
| کزين نوشـه خوردن نـفرماييم |
| بـه سيري رسيدم نيفزاييم |
| بدو گفـت هرمز بـه خورشيد وماه |
| بـه پاکي روان جـهاندار شاه |
| که بستاني اين نوشه ز انگشت من |
| برين آرزو نشکـني پشـت مـن |
| بدو گـفـت موبد کـه فرمان شاه |
| بيامد نـماند مرا راي و راه |
| بـخورد و ز خوان زار و پيچان برفت |
| هـميراند تا خانـه خويش تفـت |
| ازان خوردن ز هر باکس نـگـفـت |
| يکي جامـه افگند ونالان بخفـت |
| بـفرمود تا پاي زهر آورند |
| ازان گـنـجـها گر ز شـهر آورند |
| فرو خورد ترياک و نامد بـه کار |
| ز هرمز بـه يزدان بـناليد زار |
| يکي اسـتواري فرسـتاد شاه |
| بدان تا کـند کار موبد نـگاه |
| کـه آن زهرشد بر تـنـش کارگر |
| گر انديشـه ما نيامد بـبر |
| فرسـتاده را چـشـم موبد بديد |
| سرشـکـش ز مژگان برخ بر چکيد |
| بدو گـفـت رو پيش هرمزد گوي |
| کـه بختـت بـبر گشتن آورد روي |
| بدين داوري نزد داور شويم |
| بـجايي کـه هر دو برابر شويم |
| ازين پـس تو ايمن مـشو از بدي |
| کـه پاداش پيش آيدت ايزدي |
| تو پدرود باش اي بدانديش مرد |
| بد آيد برويت ز بد کارکرد |
| چو بـشـنيد گريان بشد اسـتوار |
| بياورد پاسـخ بر شـهريار |
| سپهـبد پـشيمان شد از کار اوي |
| بـپيچيد ازان راسـت گفـتار اوي |
| مر آن درد را راه چاره نديد |
| بـسي باد سرد از جگر برکـشيد |
| بـمرد آن زمان موبد موبدان |
| برو زار وگريان شده بـخردان |
| چنينـسـت کيهان همه درد و رنج |
| چـه يازد بتاج وچه نازي به گنـج |
| کـه اين روزگار خوشي بـگذرد |
| زمانـه نـفـس را هميبشـمرد |
| چوشد کار دانا بزاري بـه سر |
| هـمـه کـشور از درد زير و زبر |
| جـهاندار خونريز و ناسازگار |
| نـکرد ايچ ياد از بد روزگار |
| ميان تنـگ خون ريختن را ببسـت |
| بـه بـهرام آذرمـهان آخت دست |
| چوشـب تيرهتر شد مر او را بخواند |
| بـه پيش خود اندر به زانو نـشاند |
| بدو گفت خواهي که ايمـن شوي |
| نـبيني ز مـن تيزي و بدخوي |
| چو خورشيد بر برج روشـن شود |
| سرکوه چون پشـت جوشـن شود |
| تو با نامداران ايران بياي |
| هـميباش در پيش تختم بـپاي |
| ز سيماي برزينت پرسم سـخـن |
| چو پاسـخ گزاري دلـت نرم کـن |
| بپرسـم کـه اين دوستار توکيست |
| بدسـت ار پرستـنده ايزديسـت |
| تو پاسخ چنين ده که اين بدتنسـت |
| بدانديش وز تخـم آهرمنـسـت |
| وزان پس ز من هرچ خواهي بـخواه |
| پرسـتـنده و تخـت و مهر و کلاه |
| بدو گـفـت بـهرام کايدون کنـم |
| ازين بد که گفتي صدافزون کـنـم |
| بـسيماي برزين که بود از مـهان |
| گزين پدرش آن چراغ جـهان |
| هميساخـت تا چارهاي چون کند |
| کـه پيراهـن مـهر بيرون کـند |
| چو پيدا شد آن چادر عاج گون |
| خور از بـخـش دوپيکر آمد برون |
| جـهاندار بنشسـت بر تخت عاج |
| بياويخـتـند آن بـهاگير تاج |
| بزرگان ايران بران بارگاه |
| شدند انـجـمـن تا بيامد سـپاه |
| ز در پرده برداشـت سالار بار |
| برفـتـند يکـسر بر شـهريار |
| چو بـهرام آذرمـهان پيشرو |
| چو سيمان برزين و گردان نو |
| نشسـتـند هريک به آيين خويش |
| گروهي بـبودند بر پاي پيش |
| بـه بـهرام آذرمـهان گفت شاه |
| کـه سيماي برزين بدين بارگاه |
| سزاوار گنجـسـت اگر مرد رنـج |
| کـه بدخواه زيبا نباشد به گـنـج |
| بدانـسـت بـهرام آذرمـهان |
| کـه آن پرسـش شهريار جـهان |
| چگونسـت وآن راپي و بيخ چيست |
| کزان بيخ اورا بـبايد گريسـت |
| سرانـجام جز دخمـه بيکـفـن |
| نيابد ازين مـهـتر انـجـمـن |
| چـنين داد پاسخ کـه اي شاه راد |
| زسيماي بر زين مـکـن اي ياد |
| کـه ويراني شـهر ايران ازوسـت |
| کـه مه مغز بادش بتن بر مه پوست |
| نـگويد سـخـن جز همـه بتري |
| بر آن بـتري بر کـند داوري |
| چو سيماي برزين شنيد اين سخـن |
| بدو گـفـت کاي نيک يار کـهـن |
| بـبد برتـن مـن گوايي مده |
| چـنين ديو را آشـنايي مده |
| چـه ديدي ز مـن تا تو يار مـني |
| ز کردار و گـفـتار آهرمـني |
| بدو گـفـت بـهرام آذرمـهان |
| کـه تخـمي پراگـندهاي در جهان |
| کزان بر نخـسـتين توخواهي درود |
| از آتـش نيابي مـگر تيره دود |
| چو کـسري مرا و تو را پيش خواند |
| بر تخـت شاهنشـهي برنـشاند |
| ابا موبد موبدان برزمـهر |
| چوايزدگشـسـب آن مه خوب چهر |
| بـپرسيد کين تخت شاهنشـهي |
| کرا زيبد و کيسـت با فرهي |
| بکـهـتر دهـم گر بـه مهتر پسر |
| کـه باشد بـشاهي سزاوارتر |
| همـه يکـسر از جاي برخاستيم |
| زبان پاسـخـش را بياراسـتيم |
| کـه اين ترکزاده سزاوارنيسـت |
| بـشاهي کس او را خريدار نيست |
| کـه خاقان نژادست و بد گوهرست |
| بـبالا و ديدار چون مادرسـت |
| تو گفتي که هرمز بشاهي سزاست |
| کنون زين سزا مر تو را اين جزاست |
| گوايي مـن از بـهر اين دادمـت |
| چـنين لـب به دشنام بگشادمت |
| ز تـشوير هرمز فروپژمريد |
| چو آن راست گفـتار او را شـنيد |
| بـه زندان فرستادشان تيره شـب |
| وز ايشان بـبد تيز بگـشاد لـب |
| سيم شـب چو برزد سر از کوه ماه |
| ز سيماي برزين بـپردخـت شاه |
| بـه زندان دزدان مر او را بکشـت |
| ندارد جز از رنج و نفرين بمـشـت |
| چو بـهرام آذرمـهان آن شـنيد |
| کـه آن پاکدل مرد شد ناپديد |
| پيامي فرسـتاد نزديک شاه |
| کـه اي تاج تو برتر از چرخ ماه |
| تو داني که مـن چـند کوشيدهام |
| کـه تا رازهاي تو پوشيدهام |
| بـه پيش پدرت آن سزاوار شاه |
| نـبودم تو را جز همـه نيکـخواه |
| يکي پـند گويم چوخواني مرا |
| بر تـخـت شاهي نـشاني مرا |
| تو را سودمنديسـت از پـند مـن |
| بـه زندان بمان يک زمان بند مـن |
| بـه ايران تو راسودمـندي بود |
| خردمـند را بيگزندي بود |
| پيامـش چو نزديک هرمز رسيد |
| يکي رازدار از ميان برگزيد |
| کـه بـهرام را پيش شاه آورد |
| بدان نامور بارگاه آورد |
| شـب تيره بـهرام را پيش خواند |
| بـه چربي سخن چـند با او براند |
| بدو گفـت برگوي کان پند چيسـت |
| کـه ما را بدان روزگار بـهيسـت |
| چـنين داد پاسخ که در گنـج شاه |
| يکي ساده صـندوق ديدم سياه |
| نـهاده بـه صـندوق در حقـهاي |
| بـحـقـه درون پارسي رقعـهاي |
| نبشـتـسـت بر پرنيان سـپيد |
| بدان باشد ايرانيان را اميد |
| بـه خـط پدرت آن جـهاندار شاه |
| تو را اندران کرد بايد نـگاه |
| چوهرمز شـنيد آن فرستاد کـس |
| بـه نزديک گـنـجور فريادرس |
| کـه در گـنـجـهاي پدر بازجوي |
| يکي ساده صندوق و مـهري بروي |
| بران مـهر بر نام نوشينروان |
| کـه جاويد بادا روانـش جوان |
| هـم اکـنون شب تيره پيش من آر |
| فراوان بجـسـتـن مـبر روزگار |
| شـتابيد گنـجور و صندوق جست |
| بياورد پويان بـه مـهر درسـت |
| جـهاندار صـندوق را برگـشاد |
| فراوان ز نوشينروان کرد ياد |
| بـه صـندوق در حقه با مـهر ديد |
| شـتابيد وزو پرنيان برکـشيد |
| نـگـه کرد پـس خط نوشينروان |
| نبـشـتـه بران رقـعـه پرنيان |
| کـه هرمز بده سال و بر سر دوسال |
| يکي شـهرياري بود بيهـمال |
| ازان پـس پرآشوب گردد جـهان |
| شود نام و آواز او درنـهان |
| پديد آيد ازهرسويي دشـمـني |
| يکي بدنژادي وآهرمـني |
| پراگـنده گردد ز هر سو سـپاه |
| فروافـگـند دشـمـن او را ز گاه |
| دو چشمش کند کور خويش زنـش |
| ازان پـس برآرند هوش از تـنـش |
| بـه خـط پدر هرمز آن رقعـه ديد |
| هراسان شد و پرنيان برکـشيد |
| دوچشمش پر از خون شد و روي زرد |
| ببـهرام گفـت اي جفاپيشه مرد |
| چـه جسـتي ازين رقعه اندرهمي |
| بـخواهي ربودن ز من سرهـمي |
| بدو گـفـت بـهرام کاي ترک زاد |
| بـه خون ريختن تا نـباشي تو شاد |
| توخاقان نژادي نـه از کيقـباد |
| کـه کـسري تو را تاج بر سر نهاد |
| بدانـسـت هرمز که او دست خون |
| بيازد هـمي زنده بيرهـنـمون |
| شـنيد آن سخـنهاي بيکام را |
| بـه زندان فرسـتاد بـهرام را |
| دگر شـب چو برزد سر از کوه ماه |
| بـه زندان دژ آگاه کردش تـباه |
| نـماند آن زمان بر درش بـخردي |
| هـمان رهـنـمائي و هم موبدي |
| ز خوي بد آيد هـمـه بدتري |
| نـگر تا سوي خوي بد نـنـگري |
| وزان پـس نـبد زندگانيش خوش |
| ز تيمار زد بر دل خويش تـش |
| بـسالي با صـطـخر بودي دو ماه |
| کـه کوتاه بودي شـبان سياه |
| کـه شهري خنک بود و روشن هوا |
| از آنـجا گذشـتـن نـبودي روا |
| چوپـنـهان شدي چادر لاژورد |
| پديد آمدي کوه ياقوت زرد |
| مـناديگري برکـشيدي خروش |
| کـه اين نامداران با فر و هوش |
| اگر کشتـمـندي شود کوفـتـه |
| وزان رنـج کارنده آشوفـتـه |
| وگر اسـب در کـشـت زاري رود |
| کـس نيز بر ميوه داري رود |
| دم و گوش اسـبـش بـبايد بريد |
| سر دزد بردار بايد کـشيد |
| بدو ماه گردان بدي درجـهان |
| بدو نيکويي زو نـبودي نـهان |
| بـهر کـشوري داد کردي چـنين |
| ز دهـقان هـمييافـتي آفرين |
| پـسر بد مر او را گرامي يکي |
| کـه از ماه پيدا نـبود اندکي |
| مر او را پدر کرده پرويز نام |
| گـهـش خواندي خسرو شادکام |
| نـبودي جدا يک زمان از پدر |
| پدر نيز نـشـگيفـتي از پـسر |
| چـنان بد که اسبي ز آخر بجست |
| کـه بد شاه پرويز را بر نشـسـت |
| سوي کشتمـند آمد اسـب جوان |
| نـگـهـبان اسـب اندر آمد دوان |
| بيامد خداوند آن کـشـت زار |
| بـه پيش موکـل بـناليد زار |
| موکـل بدو گفت کين اسب کيست |
| کـه بر دم و گوشش ببايد گريست |
| خداوند گـفـت اسـب پرويز شاه |
| ندارد هـمي کـهـترانرا نـگاه |
| بيامد موکـل بر شـهريار |
| بگفـت آنـچ بشـنيد از کشت زار |
| بدو گـفـت هرمز برفتن بـکوش |
| بـبر اسـب را در زمان دم و گوش |
| زياني کـه آمد بران کشـتـمـند |
| شـمارش بـبايد شمردن که چند |
| ز خـسرو زيان باز بايد سـتد |
| اگر صد زيانـسـت اگر پانـصد |
| درمـهاي گنـجي بران کشت زار |
| بريزند پيش خداوند کار |
| چو بـشـنيد پرويز پوزش کـنان |
| برانـگيخـت از هر سويي مهتران |
| بـنزد پدر تا بـبـخـشد گـناه |
| نـبرد دم وگوش اسـب سياه |
| برآشـفـت ازان پـس برو شهريار |
| بـتـندي بزد بانـگ بر پيشـکار |
| موکـل شد از بيم هرمز دوان |
| بدان کشـت نزديک اسـب جوان |
| بـخـنـجر جداکرد زو گوش و دم |
| بران کـشـت زاري که آزرد سـم |
| هـمان نيز تاوان بدان دادخواه |
| رسانيد خـسرو بـفرمان شاه |
| وزان پـس بنخـچير شد شـهريار |
| بياورد هر کـس فراوان شـکار |
| سواري ردي مرد کـنداوري |
| سپـهـبدنژادي بـلـند اخـتري |
| بره بر يکي رز پراز غوره ديد |
| بـفرمود تاکـهـتر اندر دويد |
| ازان خوشـه چـند بـبردي و برد |
| بايوان و خواليگرش را سـپرد |
| بيامد خداوندش اندر زمان |
| بدان مرد گـفـت اي بد بدگـمان |
| نـگـهـبان اين رز نـبودي به رنج |
| نـه دينار دادي بـها را نه گـنـج |
| چرا رنـج نابرده کردي تـباه |
| بـنالـم کـنون از تو در پيش شاه |
| سوار دلاور ز بيم زيان |
| بزودي کـمر بازکرد از ميان |
| بدو داد پرمايه زرين کـمر |
| بـهر مـهرهاي در نـشانده گـهر |
| خداوند رز چون کـمر ديد گـفـت |
| کـه کردار بد چـند بايد نهـفـت |
| تو با شـهريار آشـنايي مـکـن |
| خريده نداري بـهايي مـکـن |
| سـپاسي نهـم بر تو بر زين کمر |
| بـپيچي اگر بـشـنود دادگر |
| يکي مرد بد هرمز شـهريار |
| بـه پيروزي اندر شده نامدار |
| بـمردي سـتوده بهرانـجـمـن |
| کـه از رزم هرگز نديدي شـکـن |
| کـه هـم دادده بود و هم دادخواه |
| کـلاه کيي برنـهاده بـماه |
| نـکردي بـشـهر مداين درنـگ |
| دلاور سري بود با نام ونـنـگ |
| بـهار و تـموز و زمـسـتان وتير |
| نياسود هرمز يل شيرگير |
| هميگشـت گرد جهان سر به سر |
| هميجـسـت در پادشاهي هنر |
| چو ده سال شد پادشاهيش راست |
| ز هرکـشور آواز بدخواه خاسـت |
| بيامد ز راه هري ساوه شاه |
| ابا پيل و با کوس و گنـج و سـپاه |
| گر از لشـکر ساوه گيري شـمار |
| برو چارصد بار بـشـمر هزار |
| ز پيلان جـنـگي هزار و دويسـت |
| توگفـتي مـگر برزمين راه نيست |
| ز دشـت هري تا در مرورود |
| سـپـه بود آگـنده چون تار و پود |
| وزين روي تا مرو لـشـکر کـشيد |
| شد از گرد لـشـکر زمين ناپديد |
| بـهر مز يکي نامه بنوشـت شاه |
| که نزديک خود خوان ز هر سو سپاه |
| برو راه اين لـشـکر آباد کـن |
| عـلـف سازو از تيغ ما يادکـن |
| برين پادشاهي بخواهـم گذشـت |
| بدريا سپاهست و بر کوه و دشـت |
| چو برخواند آن نامـه را شـهريار |
| بـپژمرد زان لـشـکر بيشـمار |
| وزان روي قيصر بيامد ز روم |
| بـه لـشـکر بزير اندر آورد بوم |
| سـپـه بود رومي عدد صد هزار |
| سواران جـنـگ آور و نامدار |
| ز شـهري که بگرفـت نوشين روان |
| کـه از نام او بود قيصر نوان |
| بيامد ز هر کـشوري لـشـکري |
| بـه پيش اندرون نامور مـهـتري |
| سـپاهي بيامد ز راه خزر |
| کز ايشان سيه شد همـه بوم و بر |
| جـهانديده بدال درپيش بود |
| کـه با گنج و با لشـکر خويش بود |
| ز ارمينيه تا در اردبيل |
| پراگـنده شد لشـکرش خيل خيل |
| ز دشـت سواران نيزه گزار |
| سـپاهي بيامد فزون از شـمار |
| چوعـباس و چو حمزه شان پيشرو |
| سواران و گردن فرازان نو |
| ز تاراج ويران شد آن بوم ورسـت |
| کـه هرمز همي باژ ايشان بجست |
| بيامد سـپـه تابـه آب فرات |
| نـماند اندر آن بوم جاي نـبات |
| چو تاريک شد روزگار بـهي |
| ز لـشـکر بـهرمز رسيد آگـهي |
| چو بشـنيد گـفـتار کارآگـهان |
| بـه پژمرد شاداب شاه جـهان |
| فرسـتاد و ايرانيان را بـخواند |
| سراسر همـه کاخ مردم نـشاند |
| برآورد رازي کـه بود از نـهـفـت |
| بدان نامداران ايران بـگـفـت |
| کـه چندين سپه روي به ايران نهاد |
| کـسي در جـهان اين ندارد بياد |
| هـمـه & |
