| شـنيدم کـجا کـسري شهريار |
| بـه هرمز يکي نامه کرد اسـتوار |
| ز شاه جـهاندار خورشيد دهر |
| مهسـت و سرافراز و گيرنده شهر |
| جـهاندار بيدار و نيکو کـنـش |
| فشانـنده گـنـج بي سرزنـش |
| فزاينده نام و تـخـت قـباد |
| گراينـه تاج و شـمـشير و داد |
| کـه با فر و برزست و فرهنگ و نام |
| ز تاج بزرگي رسيده بـکام |
| سوي پاک هرمزد فرزند ما |
| پذيرفـتـه از دل هـمي پـند ما |
| ز يزدان بدي شاد و پيروز بـخـت |
| هميشـه جـهاندار با تاج و تخت |
| بـه ماه خجستـه بـه خرداد روز |
| بـه نيک اخـتر و فال گيتي فروز |
| نـهاديم برسر تو را تاج زر |
| چـنان هـم کـه ما يافتيم از پدر |
| هـمان آفرين نيز کرديم ياد |
| کـه برتاج ماکرد فرخ قـباد |
| تو بيدارباش و جـهاندار باش |
| خردمـند و راد و بي آزار باش |
| بدانـش فزاي و بـه يزدان گراي |
| کـه اويسـت جان تو را رهنـماي |
| بـپرسيدم از مرد نيکوسـخـن |
| کـسي کو بسال و خرد بد کهـن |
| کـه از ما به يزدان کـه نزديکـتر |
| کرا نزد او راه باريکـتر |
| چـنين داد پاسخ که دانـش گزين |
| چوخواهي ز پروردگار آفرين |
| کـه نادان فزوني ندارد ز خاک |
| بدانـش بسـنده کـند جان پاک |
| بدانـش بود شاه زيباي تـخـت |
| کـه دانـنده بادي و پيروزبـخـت |
| مـبادا کـه گردي تو پيمان شکن |
| کـه خاکست پيمان شکن را کفن |
| بـبادا فره بيگـناهان مـکوش |
| بـه گـفـتار بدگوي مسپارگوش |
| بـهر کار فرمان مـکـن جز بداد |
| کـه از داد باشد روان تو شاد |
| زبان را مـگردان بـگرد دروغ |
| چوخواهي که تخـت تو گيرد فروغ |
| وگر زيردسـتي بود گـنـجدار |
| تو او را ازان گـنـج بيرنـج دار |
| کـه چيز کسان دشمن گنج تست |
| بدان گنـج شو شاد کز رنج تسـت |
| وگر زيردسـتي شود مايه دار |
| هـمان شـهريارش بود سايه دار |
| هـمي در پـناه تو بايد نشسـت |
| اگر زيردستسـت اگر در پرسـت |
| چو نيکي کـند با تو پاداش کـن |
| ابا دشمـن دوسـت پرخاش کـن |
| وگر گردي اندر جـهان ارجـمـند |
| ز درد تـن انديش و درد گزند |
| سراي سپنجست هرچون که هست |
| بدو اندر ايمـن نشايد نشسـتـت |
| هـنر جوي با دين و دانـش گزين |
| چوخواهي که يابي ز بخـت آفرين |
| گرامي کـن او را کـه درپيش تو |
| سـپر کرده جان بر بدانديش تو |
| بدانـش دو دسـت ستيزه ببـند |
| چو خواهي کـه از بد نيابي گزند |
| چو بر سر نهي تاج شاهنـشـهي |
| ره برتري بازجوي از بـهي |
| هـميشـه يکي دانشي پيش دار |
| ورا چون روان و تـن خويش دار |
| بزرگان وبازارگانان شـهر |
| هـمي داد بايد کـه يابـند بـهر |
| کـسي کو ندارد هـنر بانژاد |
| مـکـن زو به نيز از کم و بيش ياد |
| مده مرد بينام را ساز جـنـگ |
| کـه چون بازجويي نيايد به چنـگ |
| بـه دشمن دهد مر تو را دوستدار |
| دو کار آيدت پيش دشوار و خوار |
| سـليح تو درکارزار آورد |
| هـمان بر تو روزي بـه کار آورد |
| بـبـخـشاي برمردم مستمـند |
| ز بد دور باش و بـترس از گزند |
| هميشـه نـهان دل خويش جوي |
| مـکـن رادي و داد هرگز بروي |
| هـمان نيز نيکي باندازه کـن |
| ز مرد جـهانديده بشنو سـخـن |
| بدنيي گراي و بدين دار چـشـم |
| کـه از دين بود مرد را رشک وخشم |
| هزينـه باندازه گـنـج کـن |
| دل از بيشي گنـج بيرنـج کـن |
| بـکردار شاهان پيشين نـگر |
| نـبايد کـه باشي مـگر دادگر |
| کـه نـفرين بود بـهر بيداد شاه |
| تو جز داد مپسند و نـفرين مـخواه |
| کـجا آن سر و تاج شاهنشـهان |
| کـجا آن بزرگان و فرخ مـهان |
| ازايشان سخن يادگارست و بـس |
| سراي سپنـجي نـماند بکـس |
| گزافـه مـفرماني خون ريخـتـن |
| وگر جـنـگ را لشـکر انگيختـن |
| نـگـه کـن بدين نامـه پندمـند |
| دل اندر سراي سپنـجي مـبـند |
| بدين مـن تو را نيکويي خواستـم |
| بدانـش دلـت را بياراسـتـم |
| بـه راه خداوند خورشيد و ماه |
| ز بـن دور کـن ديو را دسـتـگاه |
| بـه روز و شب اين نامه را پيش دار |
| خرد را بـه دل داور خويش دار |
| اگر يادگاري کـني درجـهان |
| کـه نام بزرگي نـگردد نـهان |
| خداوند گيتي پـناه تو باد |
| زمان و زمين نيکـخواه تو باد |
| بـکام تو گردنده چرخ بـلـند |
| ز کردار بد دور و دور از گزند |
| شـهـنـشاه کو داد دارد خرد |
| بـکوشد کـه با شرم گرد آورد |
| دليري بـه رزم اندرون زور دسـت |
| بود پاکديني و يزدان پرسـت |
| بـه گيتي نگر کين هنرها کراست |
| چو ديدي ستايش مر او را سزاست |
| مجوي آنک چون مشتري روشنست |
| جهانـجوي و با تيغ و با جوشنست |
| جـهان بسـتد از مردم بت پرست |
| ز ديباي دين بر دل آيين ببـسـت |
| کـنو لاجرم جود موجود گـشـت |
| چو شاه جهان شاه محمود گشـت |
| اگر بزم جويد هـمي گر نـبرد |
| جـهانبـخـش را اين بود کار کرد |
| ابوالـقاسـم آن شاه پيروز و داد |
| زمانـه بديدار او شاد باد |
