| چـنين گـفـت پرمايه دهـقان پير |
| سـخـن هرچ زو بـشـنوي يادگير |
| کـه از نامداران با فر و داد |
| ز مردان جـنـگي بـه فر ونژاد |
| چوخاقان چيني نـبود از مـهان |
| گذشـتـه ز کـسري بـگرد جـهان |
| هـمان تا لـب رود جيحون ز چين |
| برو خواندندي بداد آفرين |
| سـپـهدار با لـشـکر و گنـج و تاج |
| بـگـلزريون بودزان روي چاج |
| سخـنـهاي کـسري بـه گرد جهان |
| پراگـنده شد درميان مـهان |
| بـه مردي و دانايي و فرهي |
| بزرگي وآيين شاهـنـشـهي |
| خردمـند خاقان بدان روزگار |
| هـمي دوسـتي جسـت با شهريار |
| يکي چـند بـنـشـسـت با رايزن |
| هـمـه نامداران شدند انـجـمـن |
| بدان دوسـتي را همي جاي جسـت |
| هـمان از رد و موبدان راي جـسـت |
| يکي هديه آراسـت پـس بيشـمار |
| هـمـه ياد کرد از در شـهريار |
| ز اسـبان چيني و ديباي چين |
| ز تـخـت وز تاج وز تيغ و نـگين |
| طرايف کـه باشد بـه چين اندرون |
| بياراسـت از هر دري برهيون |
| ز دينار چيني ز بـهر نـثار |
| بـه گـنـجور فرمود تا سي هزار |
| بياورد و با هديهها يار کرد |
| دگر را هـمـه بار دينار کرد |
| سخـنـگوي مردي بجسـت از مهان |
| خردمـند و گرديده گرد جـهان |
| بـفرمود تا پيش اوشد دبير |
| ز خاقان يکي نامـهاي برحرير |
| نـبـشـتـند برسان ارژنـگ چين |
| سوي شاه با صد هزار آفرين |
| گذر مرد را سوي هيتال بود |
| هـمـه ره پر از تيغ و کوپال بود |
| ز سـغد اندرون تا بـه جيحون سـپاه |
| کـشيده رده پيش هيتال شاه |
| گوي غاتـفر نام سالارشان |
| بـه جـنـگ اندورن نامـبردارشان |
| چو آگـه شد از کار خاقان چين |
| وزان هديه شـهريار زمين |
| ز لـشـکر جـهانديده گان را بـخواند |
| سـخـن سر به سر پيش ايشان براند |
| چـنين گـفـت باسرکـشان غاتـفر |
| کـه مارا بدآمد ز اخـتر بـه سر |
| اگر شاه ايران و خاقان چين |
| بـسازند وز دل کـنـند آفرين |
| هراسـسـت زين دوسـتي بـهر ما |
| برين روي ويران شود شـهرما |
| بـبايد يکي تاخـتـن ساخـتـن |
| جـهان از فرسـتاده پرداخـتـن |
| زلـشـکر يکي نامور برگزيد |
| سرافراز جـنـگي چـنانـچون سزيد |
| بـتاراج داد آن هـمـه خواسـتـه |
| هيونان واسـبان آراسـتـه |
| فرسـتاده را سر بريدند پـسـت |
| ز ترکان چيني سواري نـجـسـت |
| چوآگاهي آمد بـه خاقان چين |
| دلـش گـشـت پر درد و سر پر ز کين |
| سـپـه را ز قـجـغارباشي براند |
| بـه چين وخـتـن نامداري نـماند |
| ز خويشان ارجاسـب وافراسياب |
| نـپرداخـت يک تـن بـه آرام و خواب |
| برفـتـند يکـسر بـه گـلزريون |
| هـمـه سر پر از خشم و دل پر زخون |
| سـپـهدار خاقان چين سنـجـه بود |
| هـمي بـه آسـمان بر زد از خاک دود |
| ز جوش سواران بـه چاچ اندرون |
| چو خون شد بـه رنـگ آب گـلزريون |
| چو آگاه شد غاتـفر زان سـخـن |
| کـه خاقان چيني چـه افگـند بـن |
| سـپاهي ز هيتاليان برگزيد |
| کـه گشـت آفـتاب ازجـهان ناپديد |
| زبـلـخ وز شـگـنان و آموي و زم |
| سـليح وسپـه خواسـت و گنج درم |
| ز سومان وز ترمذ و ويسـه گرد |
| سـپاهي برآمد زهرسوي گرد |
| ز کوه و بيابان وز ريگ و شـخ |
| بـجوشيد لـشـکر چو مور و مـلـخ |
| چو بـگذشـت خاقان برود برک |
| توگـفـتي هـمي تيغ بارد فـلـک |
| سـپاه انـجـمـن کرد بر ماي و مرغ |
| سيه گـشـت خورشيد چون پر چرغ |
| ز بـس نيزه وتيغـهاي بـنـفـش |
| درفـشيدن گونـه گونـه درفـش |
| بـه خارا پر از گرد وکوپال بود |
| کـه لـشـکرگـه شاه هيتال بود |
| بـشد غاتـفر با سـپاهي چو کوه |
| ز هيتال گرد آور ديده گروه |
| چو تـنـگ اندرآمد ز هر سو سـپاه |
| ز تـنـگي بـبـسـتـند بر باد راه |
| درخـشيدن تيغـهاي سران |
| گراييدن گرزهاي گران |
| توگـفـتي کـه آهـن زبان داردي |
| هوا گرز را ترجـمان داردي |
| يکي باد برخاسـت و گردي سياه |
| بـشد روشـنايي ز خورشيد و ماه |
| کـشاني وسـغدي شدند انجـمـن |
| پر از آب رو کودک و مرد وزن |
| کـه تا چون بود کارآن رزمـگاه |
| کرا بردهد گردش هور وماه |
| يکي هفـتـه آن لشـکر جنگـجوي |
| بروي اندر آورده بودند روي |
| بـه هر جاي برتودهاي کـشـتـه بود |
| ز خون خاک وسنک ارغوان گشتـه بود |
| ز بـس نيزه و گرز و کوپال و تيغ |
| توگفـتي هـمي سـنـگ بارد ز ميغ |
| نـهان شد بـگرد اندرون آفـتاب |
| پر از خاک شد چـشـم پران عـقاب |
| بهشـتـم سوي غاتـفر گشـت گرد |
| سيه شد جـهان چوشـب لاژورد |
| شـکـسـت اندر آمد بـه هيتاليان |
| شکسـتي کـه بستنـش تا ساليان |
| نديدند وهرکـس کزيشان بـماند |
| بـه دل در هـمي نام يزدان بـخواند |
| پراگـنده بر هر سويي خـسـتـه بود |
| هـمـه مرز پرکشتـه وبسـتـه بود |
| هـمي اين بدان آن بدين گفت جنـگ |
| نديديم هرگز چـنين با درنـگ |
| هـمانا نـه مردم بدند آن سـپاه |
| نـشايسـت کردن بديشان نـگاه |
| بـه چـهره هـمـه ديو بودند و دد |
| بـه دل دور ز انديشـه نيک و بد |
| ز ژوپين وز نيزه و گرز و تيغ |
| توگـفـتي ندانـند راه گريغ |
| هـمـه چـهره اژدها داشـتـند |
| هـمـه نيزه بر ابر بـگذاشـتـند |
| هـمـه چنگـهاشان بـسان پلنـگ |
| نـشد سير دلـشان توگويي ز جنـگ |
| يکي زين ز اسـبان نـبرداشـتـند |
| بـخـفـتـند و بر برف بگذاشـتـند |
| خورش بارگي راهـمـه خار بود |
| سواري بـخـفـتي دو بيدار بود |
| نداريم ما تاب خاقان چين |
| گذر کرد بايد بـه ايران زمين |
| گر اي دون کـه فرمان برد غاتـفر |
| بـبـندد بـه فرمان کـسري کـمر |
| سـپارد بدو شـهر هيتال را |
| فرامـش کـند گرز و کوپال را |
| وگرنـه خود از تـخـمـه خوشـنواز |
| گزينيم جـنـگاوري سرفراز |
| کـه اوشاد باشد بـنوشينروان |
| بدو دولـت پير گردد جوان |
| بـگويد بدو کار خاقان چين |
| جـهاني بروبر کـنـند آفرين |
| کـه با فر و برزست و بـخـش و خرد |
| هـمي راسـتي را خرد پرورد |
| نـهادسـت بر قيصران باژ و ساو |
| ندارند با او کـسي زور و تاو |
| ز هيتاليان کودک و مرد وزن |
| برين يک سـخـن برشدند انجـمـن |
| چـغاني گوي بود فرخنژاد |
| جـهانـجوي پر دانـش و بخش و داد |
| خردمـند و نامـش فـغانيش بود |
| کـه با گـنـج و با لشـکر خويش بود |
| بزرگان هيتال وخاقان چين |
| بـه شاهي برو خواندند آفرين |
| پـس آگاهي آمد بـه شاه بزرگ |
| ز خاقان کـه شد نامدار سـترگ |
| ز هيتال و گردان آن انـجـمـن |
| کـه آمد ز خاقان بريشان شـکـن |
| ز شاه چـغاني کـه با بـخـت نو |
| بيامد نـشـسـت از بر تـخـت نو |
| پرانديشـه بنشـسـت شاه جـهان |
| ز گـفـتار بيدار کارآگـهان |
| بـه ايوان بياراسـت جاي نشـسـت |
| برفـتـند گردان خـسروپرسـت |
| ابا موبد موبدان اردشير |
| چوشاپور وچون يزدگرد دبير |
| هـمان بـخردان نـماينده راه |
| نـشـسـتـند يک سر بر تخت شاه |
| چـنين گفـت کـسري که اي بخردان |
| جـهان گـشـتـه و کار ديده ردان |
| يکي آگـهي يافـتـم ناپـسـند |
| سـخـنـهاي ناخوب و ناسودمـند |
| ز هيتال وز ترک وخاقان چين |
| وزان مرزبانان توران زمين |
| بي اندازه لـشـکر شدند انجـمـن |
| ز چاچ وز چين وز ترک و خـتـن |
| يکي هـفـتـه هيتال با ترک و چين |
| ز اسـبان نـبرداشـتـند ايچ زين |
| بـه فرجام هيتال برگـشـتـه شد |
| دو بـهره مـگر خسته و کشتـه شد |
| بدان نامداري کـه هيتال بود |
| جـهاني پر از گرز وکوپال بود |
| شگفـتـسـت کامد بريشان شکست |
| سـپـهـبد مـباد ايچ با راي پسـت |
| اگر غاتـفر داشـتي نام و راي |
| نـبردي سـپـهر آن سپـه را ز جاي |
| چوشد مرز هيتاليان پر ز شور |
| بجـسـتـند از تـخـم بـهرام گور |
| نو آيين يکي شاه بـنـشاندند |
| بـه شاهي برو آفرين خواندند |
| نشسـتـسـت خاقان بدان روي چاج |
| سرافراز با لـشـگر و گـنـج تاج |
| ز خويشان ارجاسـب و افراسياب |
| جز از مرز ايران نـبينـند بـه خواب |
| ز پيروزي لـشـکر غاتـفر |
| هـميبرفرازد بـه خورشيد سر |
| سزد گر نـباشيم هـمداسـتان |
| کـه خاقان نـخواند چـنين داسـتان |
| کـه تا آن زمين پادشاهي مراسـت |
| کـه دارند ازو چينيان پشـت راسـت |
| هـمـه زيردسـتان از ايشان به رنـج |
| سـپرده بديشان زن و مرد و گـنـج |
| چـه بينيد يکـسر کـنون اندرين |
| چـه سازيم با ترک وخاقان چين |
| بزرگان دانـنده برخاسـتـند |
| هـمـه پاسـخـش را بياراستـند |
| گرفـتـند يک سر برو آفرين |
| کـه اي شاه نيک اخـتر و پاکدين |
| هـمـه مرز هيتال آهرمـنـند |
| دورويند واين مرز را دشـمـنـند |
| بريشان سزد هرچ آيد ز بد |
| هـم از شاه گـفـتار نيکو سزد |
| ازيشان اگر نيسـتي کين و درد |
| جز از خون آن شاه آزادمرد |
| بـکـشـتـند پيروز را ناگـهان |
| چـنان شـهرياري چراغ جـهان |
| مـبادا کـه باشـند يک روز شاد |
| کـه هرگز نـخيزد ز بيداد داد |
| چـنينـسـت بادافره دادگر |
| هـمان بدکـنـش را بد آيد بـه سر |
| ز خاقان اگر شاه راند سـخـن |
| کـه دارد بـه دل کين و درد کـهـن |
| سزد گر ز خويشان افراسياب |
| بدآموز دارد دو ديده پرآب |
| دگر آنـک پيروز شد دل گرفـت |
| اگر زو بـترسي نـباشد شـگـفـت |
| ز هيتال وز لـشـکر غاتـفر |
| مـکـن ياد وتيمار ايشان مـخور |
| ز خويشان ارجاسـب و افراسياب |
| زخاقان کـه بنشـسـت ازان روي آب |
| بـه روشـن روان کار ايشان بـساز |
| تويي درجـهان شاه گردن فراز |
| فروغ از تو گيرد روان و خرد |
| انوشـه کـسي کو روان پرورد |
| تو داناتري از بزرگ انـجـمـن |
| نـبايدت فرزانـه و راي زن |
| تو را زيبد اندر جـهان تاج وتـخـت |
| کـه با فر و برزي و با راي و بـخـت |
| اگر شاه سوي خراسان شود |
| ازين پادشاهي هراسان شود |
| هرآن گـه کـه بينـند بيشاه بوم |
| زمان تا زمان لـشـکر آيد ز روم |
| از ايرانيان باز خواهـند کين |
| نـماند بروبوم ايران زمين |
| نـه کـس پاي برخاک ايران نـهاد |
| نـه زين پادشاهي بـبد کرد ياد |
| اگر شاه را راي کينـسـت وجـنـگ |
| ازو رام گردد بـه دريا نـهـنـگ |
| چو بـشـنيد ز ايرانيان شـهريار |
| ز بزم وز پرخاش وز کارزار |
| کـسي را نـبد گرد رزم آرزوي |
| بـه بزم و بـناز اندرون کرده خوي |
| بدانـسـت شاه جـهان کدخداي |
| کـه اندر دل بـخردان چيسـت راي |
| چـنين داد پاسـخ که يزدان سـپاس |
| کزو دارم اندر دو گيتي هراس |
| کـه ايشان نجستـند جز خواب وخورد |
| فراموش کردند گرد نـبرد |
| شـما را بر آسايش و بزمـگاه |
| گران شد چـنينـتان سر از رزمـگاه |
| تـن آسان شود هرک رنـج آورد |
| ز رنـج تـنـش باز گـنـج آورد |
| بـه نيروي يزدان سرماه را |
| بـسيجيم يک سر هـمـه راه را |
| بـه سوي خراسان کشم لـشـکري |
| بـخواهـم سـپاهي ز هرکـشوري |
| جـهان از بدان پاک بيخوکـنـم |
| بداد ودهـش کـشوري نو کـنـم |
| هـمـه نامداران فروماندند |
| بـه پوزش برو آفرين خواندند |
| کـه اي شاه پيروز با فر و داد |
| زمانـه بـه ديدار توشاد باد |
| هـمـه نامداران تو را بـندهايم |
| بـه فرمان و رايت سرافـگـندهايم |
| هرآنـگـه کـه فرمان دهد کارزار |
| نـبيند ز ما کاهـلي شـهريار |
| ازان پـس چو بنـشـسـت با رايزن |
| بزرگان وکـسري شدند انـجـمـن |
| هـميبود ازين گونـه تا ماه نو |
| برآمد نـشـسـت از برگاه نو |
| تو گـفـتي کـه جامي ز ياقوت زرد |
| نـهادند بر چادر لاژورد |
| بديدند بر چـهره شاه ماه |
| خروشي برآمد ز درگاه شاه |
| چو برزد سر از کوه رخـشان چراغ |
| زمين شد بـه کردار زرين جـناغ |
| خروش آمد و نالـه گاو دم |
| بـبـسـتـند بر پيل رويينـه خـم |
| دمادم بـه لـشـکر گـه آمد سـپاه |
| تـبيره زنان برگرفـتـند راه |
| بدرگاه شد يزدگرد دبير |
| ابا رايزن موبد اردشير |
| نبشـتـند نامـه بـه هر کـشوري |
| بـهر نامداري و هرمـهـتري |
| کـه شد شاه با لـشـکر از بـهر رزم |
| شـما کـهـتري را مـسازيد بزم |
| بـفرمود نامـه بـخاقان چين |
| فـغانيش راهـم بـکرد آفرين |
| يکي لـشـکري از مداين براند |
| کـه روي زمين جز بدريا نـماند |
| زمين کوه تاکوه يک سر سـپاه |
| درفـش جـهاندار بر قـلـبـگاه |
| يکي لـشـکري سوي گرگان کـشيد |
| کـه گـشـت آفـتاب از جهان ناپديد |
| بياسود چـندي ز بـهر شـکار |
| هـميگـشـت درکوه و در مرغزار |
| بـسـغد اندرون بود خاقان کـه شاه |
| بـه گرگان هـمي راي زد با سـپاه |
| ز خويشان ارجاسـب و افراسياب |
| شده سـغد يکـسر چو درياي آب |
| هـميگـفـت خاقان سـپاه مرا |
| زمين برنـتابد کـلاه مرا |
| از ايدر سـپـه سوي ايران کـشيم |
| وز ايران بـه دشـت دليران کـشيم |
| هـمـه خاک ايران بـه چين آوريم |
| هـمان تازيان را بدين آوريم |
| نـمانـم کـه کـس تاج دارد نه تخت |
| نـه اورنـگ شاهي نه از تخت بخـت |
| هـميبود يک چـند باگـفـت وگوي |
| جـهانـجوي با لشـکري جنگـجوي |
| چـنين تا بيامد ز شاه آگـهي |
| کز ايران بـجـنـبيد با فرهي |
| وزان بـه خـت پيروزي و دسـتـگاه |
| ز دريا بـه دريا کـشيده سـپاه |
| بـپيچيد خاقان چو آگاه شد |
| بـه رزم اندرون راه کوتاه شد |
| بـه انديشـه بنشـسـت با رايزن |
| بزرگان لـشـکر شدند انـجـمـن |
| سـپـهدار خاقان بـه دسـتور گفت |
| کـه اين آگـهي خوار نتوان نهـفـت |
| شـنيدم کـه کسري به گرگان رسيد |
| هـمـه روي کـشور سپـه گستريد |
| ندارد هـمانا ز ما آگاهي |
| وگر تارک از راي دارد تـهي |
| ز چين تا به جيحون سپاه مـنـسـت |
| جـهان زير فر کـلاه مـنـسـت |
| مرا پيش او رفـت بايد بـه جـنـگ |
| بـپوشد درم آتـش نام ونـنـگ |
| گـماند کزو بـگذري راه نيسـت |
| و گر در زمانـه جز او شاه نيسـت |
| بياگاهد اکـنون چومـن جنـگـجوي |
| شوم با سواران چين پيش اوي |
| خردمـند مردي بـه خاقان چين |
| چـنين گـفـت کاي شـهريار زمين |
| تو با شاه ايران مـکـن رزم ياد |
| مده پادشاهي و لـشـکر بـه باد |
| ز شاهان نـجويد کـسي جاي اوي |
| مـگر تيره باشد دل و راي اوي |
| کـه با فر او تـخـت را شاه نيسـت |
| بديدار او در فـلـک ماه نيسـت |
| هـمي باژ خواهد ز هـند وز روم |
| ز جايي کـه گنـجـسـت و آباد بوم |
| خداوند تاجـسـت و زيباي تـخـت |
| جـهاندار و بيدار و پيروز بـخـت |
| چوبـشـنيد خاقان ز موبد سـخـن |
| يکي راي شايسـتـه افـگـند بـن |
| چـنين گـفـت با کاردان راهجوي |
| کـه اين را چـه بيند خردمـند روي |
| دوکارسـت پيش اندرون ناگزير |
| کـه خامـش نـشايد بدن خيره خير |
| کـه آن را به پايان جز از رنـج نيسـت |
| بـه از بر پراگـندن گـنـج نيسـت |
| ز دينار پوشـش نيايد نـه خورد |
| نـه گـسـتردني روز نـنـگ و نبرد |
| بدو ايمـني بايد و خوردني |
| هـمان پوشـش و نـغز گسـتردني |
| هرآنـکـس کـه از بد هراسان شود |
| درم خوار گيرد تـن آسان شود |
| ز لـشـکر سـخـنـگوي ده برگزيد |
| کـه دانـند گـفـتار دانا شـنيد |
| يکي نامـه بـنـبـشـت با آفرين |
| سـخـندان چيني چو ار تـنـگ چين |
| برفـت آن خرد يافـتـه ده سوار |
| نـهان پرسـخـن تا درشـهريار |
| بـه کـسري چو برداشتـند آگـهي |
| بياراسـت ايوان شاهـنـشـهي |
| بـفرمود تا پرده برداشـتـند |
| ز درگاهـشان شاد بـگذاشـتـند |
| برفـتـند هر ده برشـهريار |
| ابا نامـه و هديه و با نـثار |
| جـهاندار چون ديد بـنواخـتـشان |
| ز خاقان بـپرسيد و بنـشاخـتـشان |
| نـهادند سر پيش او بر زمين |
| بدادند پيغام خاقان چين |
| بـه چيني يکي نامـهاي برحرير |
| فرسـتاده بـنـهاد پيش دبير |
| دبير آن زمان نامـه خواندن گرفـت |
| همـه انـجـمـن ماند اندر شگفت |
| سر نامـه بود از نـخـسـت آفرين |
| ز دادار بر شـهريار زمين |
| دگر سر فرازي و گـنـج و سـپاه |
| سـليح وبزرگي نـمودن بـه شاه |
| سـه ديگر سخـن آنـک فغـفور چين |
| مراخواند اندر جـهان آفرين |
| مرا داد بيآرزو دخـترش |
| نـجويند جز راي مـن لـشـکرش |
| وزان هديه کز پيش نزديک شاه |
| فرسـتاد وهيتال بـسـتد ز راه |
| بران کينـه رفتـم مـن از شـهر چاج |
| کـه بسـتانـم از غاتـفر گنـج وتاج |
| بدان گونـه رفـتـم ز گـلزريون |
| کـه شد لعـلـگون آب جيحون ز خون |
| چو آگاهي آمد بـه ماچين و چين |
| بـگوينده برخوانديم آفرين |
| ز پيروزي شاه ومردانـگي |
| خردمـندي و شرم و فرزانـگي |
| هـمـه دوسـتي بودي اندرنـهان |
| کـه جوييم باشـهريار جـهان |
| چو آن نامـه بشـنيد و گـفـتار اوي |
| بزرگي ومردي وبازار اوي |
| فرسـتاده راجايگـه ساخـتـند |
| سـتودند بـسيار و بـنواخـتـند |
| چو خوان ومي آراسـتي ميگـسار |
| فرسـتاده راخواسـتي شـهريار |
| بـبودند يک ماه نزديک شاه |
| بـه ايوان بزم و بـه نـخـچيرگاه |
| يکي بارگـه ساخـت روزي به دشـت |
| ز گردسواران هوا تيره گـشـت |
| هـمـه مرزبانان زرين کـمر |
| بـلوچي و گيلي بـه زرين سـپر |
| سراسر بدان بارگاه آمدند |
| پرسـتـنده نزديک شاه آمدند |
| چوسيصدز پيلان زرين سـتام |
| بـبردند وشـمـشير زرين نيام |
| درخـشيدن تيغ و ژوپين وخـشـت |
| توگويي کـه زر اندر آهـن سرشـت |
| بديبا بياراسـتـه پـشـت پيل |
| بدو تـخـت پيروزه هـم رنـگ نيل |
| زمين پرخروش وهوا پر ز جوش |
| هـمي کر شد مردم تيزگوش |
| فرسـتاده بردع وهـند و روم |
| ز هر شـهرياري ز آباد بوم |
| ز دشـت سواران نيزه گزار |
| برفـتـند يک سر سوي شـهريار |
| بـه چيني نمود آنک شاهي کراسـت |
| ز خورشيد تا پشـت ماهي کراسـت |
| هوا پر شد از جوش گرد سوار |
| زمين پرشد از آلـت کار زار |
| بـه دشـت اندر آورد گه ساخـتـند |
| سواران جـنـگي هـميتاخـتـند |
| بـه کوپال و تيغ و بـتير و کـمان |
| بگـشـتـند گردنـکـشان يک زمان |
| هـمـه دشـت ژوپينزن و نيزهدار |
| بـه يک سو پياده بـه يک سو سوار |
| فرسـتادهگان را ز هر کـشوري |
| ز هر نامداري و هر مـهـتري |
| شـگـفـت آمد از لشکر و ساز اوي |
| هـمان چـهره و نام وآواز اوي |
| فرسـتادگان يک بـه ديگر بـه راز |
| بـگـفـتـند کين شاه گردنفراز |
| هـنر جويد وهيچ پيچد عـنان |
| بـه کردار پيکر نـمايد سـنان |
| هـنرگرد نـمودي بـه ما شـهريار |
| ازو داشـتي هر يکي يادگار |
| چو هريک برفـتي برشاه خويش |
| سـخـن داشـتي يارهـمراه خويش |
| بگـفـتي کـه چون شاه نوشينروان |
| بديده نـبينـند پير و جوان |
| سـخـن هرچ گفـتـند اندر نـهان |
| بـگـفـتـند با شـهريار جـهان |
| بـه گـنـجور فرمود پـس شـهريار |
| کـه آرد بـه دشـت آلـت کارزار |
| بياورد خـفـتان وخود و زره |
| بـفرمود تا برگـشايد گره |
| گـشاده برون کرد زورآزماي |
| نـبرداشـتي جوشـن او زجاي |
| هـمان خود و خـفـتان و کوپال اوي |
| نـبرداشـتي جز بر |
