| چـنين گفـت موبد که بر تخت عاج |
| چو کـسري کـسي نيز ننـهاد تاج |
| بـه بزم و برزم و بـه پرهيز وداد |
| چـنو کـس ندارد ز شاهان بـه ياد |
| ز دانـندگان دانـش آموخـتي |
| دلـش را بدانـش برافروخـتي |
| خور وخواب با موبدان داشـتي |
| هـمي سر به دانش برافراشـتي |
| برو چون روا شد به چيزي سـخـن |
| تو ز آموختن هيچ سستي مـکـن |
| نـبايد کـه گويي کـه دانا شدم |
| بـه هر آرزو بر توانا شدم |
| چو اين داسـتان بـشـنوي يادگير |
| ز گـفـتار گوينده دهـقان پير |
| بـپرسيدم از روزگار کـهـن |
| ز نوشين روان ياد کرد اين سـخـن |
| کـه او را يکي پاک دسـتور بود |
| کـه بيدار دل بود و گـنـجور بود |
| دلي پرخرد داشـت و راي درسـت |
| ز گيتي بـه جز نيکنامي نجـسـت |
| کـه مـهـبود بدنام آن پاک مـغز |
| روان و دلـش پر ز گـفـتار نـغز |
| دو فرزند بودش چو خرم بـهار |
| هـميشـه پرسـتـنده شـهريار |
| شـهـنـشاه چون بزم آراسـتي |
| و گر بـه رسـم موبدي خواسـتي |
| نـخوردي جز ازدسـت مهـبود چيز |
| هـم ايمـن بدي زان دو فرزند نيز |
| خورش خانـه در خان او داشـتي |
| تـن خويش مـهـمان او داشـتي |
| دو فرزند آن نامور پارسا |
| خورش ساخـتـندي بر پادشا |
| بزرگان ز مـهـبود بردند رشـک |
| هـميريخـتـندي برخ بر سرشک |
| يکي نامور بود زروان بـه نام |
| کـه او را بدي بر در شاه کام |
| کـهـن بود و هم حاجـب شاه بود |
| فروزنده رسـم درگاه بود |
| ز مـهـبود وفرخ دو فرزند اوي |
| هـمـه سالـه بودي پر از آبروي |
| هـميساخـتي تا سر پادشا |
| کـند تيز برکار آن پارسا |
| بـبد گـفـت از ايشان نديد ايچ راه |
| کـه کردي پرآزار زان جان شاه |
| خردمـند زان بد نـه آگاه بود |
| کـه او را بـه درگاه بدخواه بود |
| ز گـفـتار و کردار آن شوخ مرد |
| نـشد هيچ مـهـبود را روي زرد |
| چـنان بد که يک روز مردي جـهود |
| ز زروان درم خواسـت از بـهر سود |
| شد آمد بيفزود در پيش اوي |
| برآميخـت با جان بدکيش اوي |
| چو با حاجـب شاه گـسـتاخ شد |
| پرسـتـنده خـسروي کاخ شد |
| ز افـسون سخن رفت روزي نـهان |
| ز درگاه وز شـهريار جـهان |
| ز نيرنـگ وز تـنـبـل و جادويي |
| ز کردار کژي وز بدخويي |
| چو زروان بـه گـفـتار مرد جـهود |
| نـگـه کرد وزان سان سخنها شنود |
| برو راز بگشاد و گفت اين سـخـن |
| بـه جز پيش جان آشکارا مـکـن |
| يکي چاره بايد تو را ساخـتـن |
| زمانـه ز مـهـبود پرداخـتـن |
| کـه او را بزرگي بـه جايي رسيد |
| کـه پاي زمانـه نـخواهد کـشيد |
| ز گيتي ندارد کـسي رابـکـس |
| تو گويي که نوشين روانست و بـس |
| جز از دسـت فرزند مـهـبود چيز |
| خورشـها نـخواهد جـهاندار نيز |
| شدسـت از نوازش چنان پرمنـش |
| کـه هزمان بـبوسد فلک دامنـش |
| چـنين داد پاسـخ به زروان جـهود |
| کزين داوري غـم نـبايد فزود |
| چو برسـم بـخواهد جـهاندار شاه |
| خورشـها بـبين تا چه آيد بـه راه |
| نـگر تابود هيچ شير اندروي |
| پذيره شو وخوردنيها بـبوي |
| هـمان بس که من شير بينم ز دور |
| نـه مـهـبود بيني تو زنده نـه پور |
| که گر زو خورد بيگمان روي و سنگ |
| بريزد هـم اندر زمان بيدرنـگ |
| نـگـه کرد زروان بـه گفـتار اوي |
| دلـش تازهتر شد بـه ديدار اوي |
| نرفـتي بـه درگاه بيآن جـهود |
| خور و شادي و کام بي او نـبود |
| چـنين تا برآمد برين چـندگاه |
| بد آموز پويان بـه درگاه شاه |
| دو فرزند مـهـبود هر بامداد |
| خرامان شدندي برشاه راد |
| پـس پرده نامور کدخداي |
| زني بود پاکيزه و پاک راي |
| که چون شاه کسري خورش خواستي |
| يکي خوان زرين بياراسـتي |
| سـه کاسـه نـهادي برو از گـهر |
| بـه دسـتار زربفـت پوشيده سر |
| زدسـت دو فرزند آن ارجـمـند |
| رسيدي بـه نزديک شاه بـلـند |
| خورشـها زشـهد وز شير و گـلاب |
| بـخوردي وآراسـتي جاي خواب |
| چـنان بد کـه يک روز هر دو جوان |
| بـبردند خوان نزدنوشينروان |
| بـه سر برنـهاده يکي پيشـکار |
| کـه بودي خورش نزد او اسـتوار |
| چو خوان اندرآمد بـه ايوان شاه |
| بدو کرد زروان حاجـب نـگاه |
| چـنين گفـت خندان به هر دو جوان |
| کـه اي ايمـن از شاه نوشينروان |
| يکي روي بـنـماي تا زين خورش |
| کـه باشد هـمي شاه را پرورش |
| چـه رنگست کايد همي بوي خوش |
| يکي پرنيان چادر از وي بـکـش |
| جوان زان خورش زود بـگـشاد روي |
| نـگـه کرد زروان ز دور اند روي |
| هـميدون جـهود اندرو بـنـگريد |
| پـس آمد چو رنـگ خورشـها بديد |
| چـنين گفـت زان پس به سالار بار |
| کـه آمد درختي که کشتي بـه بار |
| بـبردند خوان نزد نوشينروان |
| خردمـند و بيدار هر دو جوان |
| پـس خوان هميرفت زروان چو گرد |
| چـنين گـفـت با شاه آزادمرد |
| کـه اي شاه نيک اخـتر و دادگر |
| تو بيچاشـني دست خوردن مـبر |
| کـه روي فلک بخت خندان تسـت |
| جـهان روشن از تخت و ميدان تست |
| خورشـگر بياميخـت با شير زهر |
| بدانديش را باد زين زهر بـهر |
| چو بـشـنيد زو شاه نوشينروان |
| نـگـه کرد روشـن به هر دوجوان |
| کـه خواليگرش مام ايشان بدي |
| خردمـند و با کام ايشان بدي |
| جوانان ز پاکي وز راسـتي |
| نوشـتـند بر پشـت دست آستي |
| هـمان چون بخوردند از کاسـه شير |
| توگويي بخسـتـند هر دو بـه تير |
| بـخـفـتـند برجاي هر دو جوان |
| بدادند جان پيش نوشينروان |
| چوشاه جـهان اندران بـنـگريد |
| برآشـفـت و شد چون گل شنبليد |
| بـفرمود کز خان مـهـبود خاک |
| برآريد وز کـس مداريد باک |
| بر آن خاک بايد بريدن سرش |
| مـه مـهـبود مانا مـه خواليگرش |
| بـه ايوان مـهـبود در کس نـماند |
| ز خويشان او درجهان بـس نـماند |
| بـه تاراج داد آن همه خواسـتـه |
| زن و کودک و گـنـج آراسـتـه |
| رسيده از آن کار زروان بـه کام |
| گـهي کام ديد اندر آن گاه نام |
| بـه نزديک او شد جهود ارجـمـند |
| برافراخـت سر تا بابر بـلـند |
| بـگـشـت اندرين نيز چندي سپهر |
| درسـتي نـهان کرده از شاه چـهر |
| چـنان بد که شاه جـهان کدخداي |
| بـه نـخـچير گوران هميکرد راي |
| بـفرمود تا اسـب نـخـچيرگاه |
| بـسي بـگذرانـند در پيش شاه |
| ز اسـبان که کسري هميبنـگريد |
| يکي را بران داغ مـهـبود ديد |
| ازان تازي اسبان دلـش برفروخـت |
| بـه مهـبود بر جاي مهرش بسوخت |
| فروريخـت آب از دو ديده بدرد |
| بـسي داغ دل ياد مـهـبود کرد |
| چـنين گفـت کان مرد با جاه و راي |
| بـبردش چـنان ديو ريمـن ز جاي |
| بدان دوسـتداري و آن راسـتي |
| چرا زد روانـش درکاسـتي |
| نداند جز از کردگار جـهان |
| ازان آشـکارا درسـتي نـهان |
| وزان جايگـه سوي نـخـچيرگاه |
| بيامد چـنان داغ دل کينـه خواه |
| ز هر کس بره برسخـن خواسـتي |
| ز گـفـتارها دل بياراسـتي |
| سراينده بـسيار هـمراه کرد |
| بـه افـسانـهها راه کوتاه کرد |
| دبيران و زروان و دسـتور شاه |
| برفـتـند يک روز پويان بـه راه |
| سخـن رفـت چندي ز افسون و بند |
| ز جادوي و آهرمـن پرگزند |
| بـه موبد چنين گفت پس شـهريار |
| کـه دل رابـه نيرنـگ رنجـه مدار |
| سخـن جز به يزدان و از دين مگوي |
| ز نيرنـگ جادو شگفـتي مـجوي |
| بدو گـفـت زروان انوشـه بدي |
| خرد را بـه گـفـتار توشـه بدي |
| ز جادو سخن هرچ گويند هـسـت |
| نداند جز از مرد جادوپرسـت |
| اگر خوردني دارد از شير بـهر |
| پديدار گرداند از دور زهر |
| چو بشـنيد نوشينروان اين سخـن |
| برو تازه شد روزگار کـهـن |
| ز مـهـبود و هر دو پـسر ياد کرد |
| برآورد بر لـب يکي باد سرد |
| بـه ز روان نگه کرد و خامش بـماند |
| سـبـک با ره گامزن را براند |
| روانـش ز انديشـه پر دود بود |
| کـه زروان بدانديش مـهـبود بود |
| هـميگـفـت کين مرد ناسازگار |
| ندانـم چـه کرد اندران روزگار |
| کـه مهـبود بردست ماکشته شد |
| چـنان دوده را روز برگشـتـه شد |
| مـگر کردگار آشـکارا کـند |
| دل و مـغز ما را مدارا کـند |
| کـه آلوده بينـم همي زو سخـن |
| پر از دردم از روزگار کـهـن |
| هـميرفـت با دل پر از درد وغـم |
| پرآژنـگ رخ ديدگان پر ز نـم |
| بـه مـنزل رسيد آن زمان شـهريار |
| سراپرده زد بر لـب جويبار |
| چو زروان بيامد بـه پرده سراي |
| ز بيگانـه پردخـت کردند جاي |
| ز جادو سخن رفت وز شـهد و شير |
| بدو گـفـت شد اين سخن دلـپذير |
| ز مـهـبود زان پس بـپرسيد شاه |
| ز فرزند او تا چرا شد تـباه |
| چو پاسـخ ازو لرز لرزان شـنيد |
| ز زروان گـنـهـکاري آمد پديد |
| بدو گفت کسري سخن راسـت گوي |
| مـکـن کژي و هيچ چاره مـجوي |
| کـه کژي نيارد مـگر کار بد |
| دل نيک بد گردد از يار بد |
| سراسر سخن راست زروان بگفـت |
| نـهـفـتـه پديد آوريد از نهفـت |
| گـنـه يک سر افگند سوي جـهود |
| تـن خويش راکرد پر درد و دود |
| چو بـشـنيد زو شـهريار بـلـند |
| هـم اندر زمان پاي کردش بـبـند |
| فرسـتاد نزد مـشـعـبد جـهود |
| دواسـبـه سواري بـه کردار دود |
| چوآمد بدان بارگاه بـلـند |
| بـپرسيد زو نرم شاه بـلـند |
| کـه اين کار چون بود با من بـگوي |
| بدسـت دروغ ايچ مـنـماي روي |
| جـهود از جـهاندار زنهار خواسـت |
| کـه پيداکـند راز نيرنـگ راسـت |
| بـگـفـت آنـچ زروان بدو گفته بود |
| سـخـن هرچ اندر نهان رفتـه بود |
| جـهاندار بـشـنيد خيره بـماند |
| رد و موبد و مرزبان را بـخواند |
| دگر باره کرد آن سخـن خواسـتار |
| بـه پيش ردان دادگر شـهريار |
| بـفرمود پـس تا دو دار بـلـند |
| فروهـشـتـه از دار پيچان کمـند |
| بزد مرد دژخيم پيش درش |
| نـظاره بروبر هـمـه کـشورش |
| بـه يک دار زروان و ديگر جـهود |
| کشـنده برآهـخـت و تندي نمود |
| بـباران سـنـگ و بـباران تير |
| بدادند سرها بـه نيرنـگ شير |
| جـهان را نـبايد سـپردن بـبد |
| کـه بر بد گمان بيگـمان بد رسد |
| ز خويشان مهبود چندي بجـسـت |
| کزيشان بيابد کـسي تـندرسـت |
| يکي دخـتري يافـت پوشيدهروي |
| سـه مرد گرانـمايه و نيکخوي |
| همـه گـنـج زروان بديشان نمود |
| دگر هرچ آن داشـت مرد جـهود |
| روانـش ز مـهـبود بريان شدي |
| شـب تيره تا روز گريان بدي |
| ز يزدان هـميخواسـتي زينـهار |
| هـميريخـتي خون دل برکـنار |
| بـه درويش بخـشيد بـسيار چيز |
| زباني پر از آفرين داشـت نيز |
| کـه يزدان گناهـش ببخشد مـگر |
| سـتـمـگر نـخواند ورا دادگر |
| کـسي کو بود پاک و يزدان پرسـت |
| نيازد بـه کردار بد هيچ دسـت |
| کـه گرچـند بد کردن آسان بود |
| بـه فرجام زو جان هراسان بود |
| اگر بد دل سـنـگ خارا شود |
| نـماند نـهان آشـکارا شود |
| وگر چـند نرمـسـت آواز تو |
| گـشاده شود زو هـمـه راز تو |
| ندارد نـگـه راز مردم زبان |
| هـمان بـه که نيکي کني درجهان |
| چو بيرنـج باشي و پاکيزهراي |
| ازو بـهره يابي بـه هر دو سراي |
| کـنون کار زروان و مرد جـهود |
| سرآمد خرد را بـبايد سـتود |
| اگر دادگر باشي و سرفراز |
| نـماني و نامـت بـماند دراز |
| تـن خويش را شاه بيدادگر |
| جز از گور و نـفرين نيارد بـه سر |
| اگر پيشـه دارد دلـت راسـتي |
| چـنان دان کـه گيتي بياراسـتي |
| چـه خواهي ستايش پس ازمرگ تو |
| خرد بايد اين تاج و اين ترگ تو |
| چـنان کز پـس مرگ نوشينروان |
| ز گـفـتار مـن داد او شد جوان |
