FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
داستان نوش زاد با کسری چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۶ مرداد ۱۳۸۶

داستان نوش زاد با کسری

اگر    شاه    ديدي   وگر   زيردسـت
وگر     پاکدل     مرد     يزدان‌پرسـت
چـنان  دان  که چاره نباشد ز جفت
ز  پوشيدن  و  خورد  و  جاي نهفـت
اگر      پارسا     باشد     و     راي‌زن
يکي    گـنـج    باشد    براگـنده   زن
بويژه    کـه   باشد   بـه   بالا   بـلـند
فروهشتـه   تا  پاي  مشکين  کمند
خردمند  و  هشيار  و با راي و شرم
سخـن  گفتنش  خوب  و  آواي  نرم
برين  سان  زني داشت پرمايه شاه
بـه   بالاي   سرو   و  بـه  ديدار  ماه
بدين    مـسيحا    بد    اين   ماه‌روي
ز  ديدار  او  شهر  پر  گـفـت  و گوي
يکي  کودک  آمدش  خورشيد  چـهر
ز     ناهيد     تابـنده‌تر    بر    سـپـهر
ورا       نامور      خواندي      نوش‌زاد
نـجـسـتي   ز   ناز   از   برش  تندباد
بـباليد      برسان     سرو     سـهي
هـنرمـند    و    زيباي   شاهنشهي
چو  دوزخ  بدانست  و  راه  بهـشـت
عزيز   و   مسيح   و   ره  زردهـشـت
نيامد  همي‌زند  و  استش  درسـت
دو   رخ   را   باب  مسيحا  بشـسـت
ز    دين    پدر   کيش   مادر   گرفـت
زمانـه    بدو   مانده   اندر   شگـفـت
چـنان   تنـگدل   گشته   زو  شهريار
کـه   از   گـل  نيامد  جز  از  خار  بار
در     کاخ    و    فرخـنده    ايوان    او
بـبـسـتـند     و    کردند    زندان    او
نشستنگهـش    جـند    شاپور   بود
از     ايران     وز    باخـتر    دور    بود
بـسي   بستـه   و   پر  گزندان  بدند
برين   بـهره   با   او   بـه  زندان  بدند
بدان  گـه  کـه  باز  آمد  از  روم شاه
بـناليد    زان   جنبـش   و   رنـج   راه
چنان شد ز سستي که از تن بماند
ز      ناتـندرسـتي     باردن     بـماند
کـسي   برد   زي   نوش‌زاد   آگـهي
کـه   تيره  شد  آن  فر  شاهنشهي
جـهاني    پر    آشوب   گردد   کـنون
بيارند   هر   سو   بـه   بد  رهـنـمون
جـهاندار     بيدار     کـسري     بـمرد
زمان   و   زمين   ديگري   را   سـپرد
ز    مرگ   پدر   شاد   شد   نوش‌زاد
کـه   هرگز   ورا   نام   نوشين  مـباد
برين   داسـتان   زد   يکي   مرد  پير
کـه  گر  شادي  از مرگ هرگز ممير
پـسر     کو     ز     راه    پدر    بـگذرد
ستـم‌کاره   خوانيمـش   ار   بي‌خرد
اگر   بيخ  حنظل  بود  تر  و  خـشـک
نـشايد   کـه  بار  آورد  شاخ  مشک
چرا  گشت بايد همي زان سرشت
کـه    پاليزبانـش    ز    اول   بکشـت
اگر   ميل  يابد  هـمي  سوي  خاک
بـبرد   ز   خورشيد   وز   باد  و  خاک
نـه   زو   بار  بايد  کـه  يابد  نـه  برگ
ز   خاکـش   بود   زندگاني   و  مرگ
يکي   داسـتان   کردم   از   نوش‌زاد
نگـه   کـن   مگر  سر  نپيچي  ز  داد
اگر   چرخ   را   کوش   صدري   بدي
هـمانا   کـه  صدريش  کسري  بدي
پـسر   سر   چرا   پيچد  از  راه  اوي
نشسـت   کـه   جويد   ابر  گاه  اوي
ز  من بشنو اين داستان سر به سر
بـگويم    تو   را   اي   پـسر   در   بدر
چو     گفـتار     دهـقان    بياراستـم
بدين  خويشتن  را  نشان  خواستـم
کـه   ماند   ز   مـن  يادگاري  چـنين
بدان      آفرين     کو     کـند     آفرين
پـس  از  مرگ  بر  من  که  گوينده‌ام
بدين       نام       جاويد      جوينده‌ام
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Mozafaraldin-shah-ghajar.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com