| اگر شاه ديدي وگر زيردسـت |
| وگر پاکدل مرد يزدانپرسـت |
| چـنان دان که چاره نباشد ز جفت |
| ز پوشيدن و خورد و جاي نهفـت |
| اگر پارسا باشد و رايزن |
| يکي گـنـج باشد براگـنده زن |
| بويژه کـه باشد بـه بالا بـلـند |
| فروهشتـه تا پاي مشکين کمند |
| خردمند و هشيار و با راي و شرم |
| سخـن گفتنش خوب و آواي نرم |
| برين سان زني داشت پرمايه شاه |
| بـه بالاي سرو و بـه ديدار ماه |
| بدين مـسيحا بد اين ماهروي |
| ز ديدار او شهر پر گـفـت و گوي |
| يکي کودک آمدش خورشيد چـهر |
| ز ناهيد تابـندهتر بر سـپـهر |
| ورا نامور خواندي نوشزاد |
| نـجـسـتي ز ناز از برش تندباد |
| بـباليد برسان سرو سـهي |
| هـنرمـند و زيباي شاهنشهي |
| چو دوزخ بدانست و راه بهـشـت |
| عزيز و مسيح و ره زردهـشـت |
| نيامد هميزند و استش درسـت |
| دو رخ را باب مسيحا بشـسـت |
| ز دين پدر کيش مادر گرفـت |
| زمانـه بدو مانده اندر شگـفـت |
| چـنان تنـگدل گشته زو شهريار |
| کـه از گـل نيامد جز از خار بار |
| در کاخ و فرخـنده ايوان او |
| بـبـسـتـند و کردند زندان او |
| نشستنگهـش جـند شاپور بود |
| از ايران وز باخـتر دور بود |
| بـسي بستـه و پر گزندان بدند |
| برين بـهره با او بـه زندان بدند |
| بدان گـه کـه باز آمد از روم شاه |
| بـناليد زان جنبـش و رنـج راه |
| چنان شد ز سستي که از تن بماند |
| ز ناتـندرسـتي باردن بـماند |
| کـسي برد زي نوشزاد آگـهي |
| کـه تيره شد آن فر شاهنشهي |
| جـهاني پر آشوب گردد کـنون |
| بيارند هر سو بـه بد رهـنـمون |
| جـهاندار بيدار کـسري بـمرد |
| زمان و زمين ديگري را سـپرد |
| ز مرگ پدر شاد شد نوشزاد |
| کـه هرگز ورا نام نوشين مـباد |
| برين داسـتان زد يکي مرد پير |
| کـه گر شادي از مرگ هرگز ممير |
| پـسر کو ز راه پدر بـگذرد |
| ستـمکاره خوانيمـش ار بيخرد |
| اگر بيخ حنظل بود تر و خـشـک |
| نـشايد کـه بار آورد شاخ مشک |
| چرا گشت بايد همي زان سرشت |
| کـه پاليزبانـش ز اول بکشـت |
| اگر ميل يابد هـمي سوي خاک |
| بـبرد ز خورشيد وز باد و خاک |
| نـه زو بار بايد کـه يابد نـه برگ |
| ز خاکـش بود زندگاني و مرگ |
| يکي داسـتان کردم از نوشزاد |
| نگـه کـن مگر سر نپيچي ز داد |
| اگر چرخ را کوش صدري بدي |
| هـمانا کـه صدريش کسري بدي |
| پـسر سر چرا پيچد از راه اوي |
| نشسـت کـه جويد ابر گاه اوي |
| ز من بشنو اين داستان سر به سر |
| بـگويم تو را اي پـسر در بدر |
| چو گفـتار دهـقان بياراستـم |
| بدين خويشتن را نشان خواستـم |
| کـه ماند ز مـن يادگاري چـنين |
| بدان آفرين کو کـند آفرين |
| پـس از مرگ بر من که گويندهام |
| بدين نام جاويد جويندهام |
