| ازان پس به هرسو يکي نامـه کرد |
| بـه جايي که درويش بد جامه کرد |
| بـپرسيد هرجا که بيرنج کيست |
| به هرجاي درويش و بيگنج کيست |
| ز کار جـهان يکسر آگـه کـنيد |
| دلـم را سوي روشني ره کـنيد |
| بيامدش پاسـخ ز هر کـشوري |
| ز هر نامداري و هر مـهـتري |
| کـه آباد بينيم روي زمين |
| بـه هرجاي پيوستـه شد آفرين |
| مـگر مرد درويش کز شـهريار |
| بـنالد هـمي از بد روزگار |
| کـه چون مي گسارد توانگر همي |
| بـه سر بر ز گل دارد افسر همي |
| بـه آواز رامـشـگران مي خورند |
| چو ما مردمان را به کس نشـمرند |
| تهي دست بيرود و گل مي خورد |
| توانـگر هـمانا ندارد خرد |
| بـخـنديد زان نامـه بيدار شاه |
| هيوني برافـگـند پويان بـه راه |
| بـه نزديک شنگل فرستاد کـس |
| چـنين گفـت کاي شاه فريادرس |
| ازان لوريان برگزين ده هزار |
| نر و ماده بر زخـم بربـط سوار |
| بـه ايران فرستش که رامشگري |
| کـند پيش هر کهتري بـهـتري |
| چو برخواند آن نامه شنگل تـمام |
| گزين کرد زان لوريان بـه نام |
| بـه ايران فرسـتاد نزديک شاه |
| چـنان کان بود در خور نيکخواه |
| چو لوري بيامد بـه درگاه شاه |
| بـفرمود تا برگـشادند راه |
| بـه هريک يکي گاو داد و خري |
| ز لوري هـمي ساخـت برزيگري |
| هـمان نيز خروار گـندم هزار |
| بديشان سـپرد آنـک بد پايدار |
| بدان تا بورزد بـه گاو و بـه خر |
| ز گـندم کـند تخم و آرد بـه بر |
| کـند پيش درويش رامـشـگري |
| چو آزادگان را کـند کـهـتري |
| بـشد لوري و گاو و گندم بـخورد |
| بيامد سر سال رخـساره زرد |
| بدو گفـت شاه اين نـه کار تو بود |
| پراگـندن تـخـم و کشت و درود |
| خري ماند اکـنون بنـه برنـهيد |
| بـسازيد رود و بريشـم دهيد |
| کـنون لوري از پاک گـفـتار اوي |
| هـمي گردد اندر جهان چارهجوي |
| سـگ و کبک بفزود بر گفت شاه |
| شـب و روز پويان به دزدي به راه |
