| بيامد ز ميدان چو تير از کـمان |
| بر دخـتر خويش رفـت آن زمان |
| قلم خواست از ترک و قرطاس خواست |
| ز مشک سيه سوده انقاس خواسـت |
| سر عـهد کرد آفرين از نـخـسـت |
| بران کو جـهان از نژندي بشـسـت |
| بـگـسـترد هـم پاکي و راستي |
| سوي ديو شد کژي و کاسـتي |
| سـپينود را جـفـت بـهرامـشاه |
| سـپردم بدين نامور پيشـگاه |
| شـهـنـشاه تا جاودان زنده باد |
| بزرگان هـمـه پيش او بـنده باد |
| چو مـن بگذرم زين سپنـجي سراي |
| بـه قـنوج بهرامشاهـسـت راي |
| ز فرمان اين تاجور مـگذريد |
| تـن مرده را سوي آتـش بريد |
| سـپاريد گنجـم بـه بـهرامـشاه |
| هـمان کـشور و تاج و گاه و سـپاه |
| سـپينود را داد مـنـشور هـند |
| نوشـتـه خـطي هـندوي بر پرند |
| بـه ايران همي بود شنگـل دو ماه |
| فرسـتاد پـس مـهـتري نزد شاه |
| بـه دسـتوري بازگشتـن به جاي |
| خود و نامداران فرخـندهراي |
| بدان شد شهنـشاه هـمداسـتان |
| کـه او بازگردد بـه هـندوسـتان |
| ز چيزي کـه باشد بـه ايران زمين |
| بـفرمود تا کرد موبد گزين |
| ز دينار و ز گوهر شاهوار |
| ز تيغ و ز خود و کـمر بيشـمار |
| ز ديبا و از جامـه نابـسود |
| کـه آن را شـمار و کرانـه نـبود |
| بـه اندازه يارانـش را هـم چـنين |
| بياراسـت اسـپان بـه ديباي چين |
| گـسي کردشان شاد و خشنود شاه |
| سـه مـنزل هـمي راند با او به راه |
| نـبد هـم بدين هديه همداسـتان |
| عـلـف داد تا مرز هـندوسـتان |
