| چو بشـنيد شد نامه را خواسـتار |
| شگـفـتي بـماند اندران نامدار |
| چو آن نامـه برخواند مرد دبير |
| رخ تاجور گشـت هـمـچون زرير |
| بدو گفـت کاي مرد چيرهسخـن |
| بـه گفـتار مشـتاب و تندي مکن |
| بزرگي نـمايد هـمي شاه تو |
| چـنان هـم نـمايد همي راه تو |
| کـسي باژ خواهد ز هندوسـتان |
| نـباشـم ز گوينده همداسـتان |
| بـه لشکر همي گويد اين گر به گنج |
| وگر شهر و کشور سپردن به رنـج |
| کلنـگاند شاهان و من چون عقاب |
| وگر خاک و من هـمـچو درياي آب |
| کـسي با ستاره نکوشد به جنـگ |
| نه با آسمان جست کس نام و ننگ |
| هـنر بـهـتر از گفتـن نابـکار |
| کـه گيرد ترا مرد دانـنده خوار |
| نه مردي نه دانش نه کشور نه شهر |
| ز شاهي شما را زبانسـت بـهر |
| نهفتـه هـمـه بوم گنج منست |
| نياکان بدو هيچ نابرده دسـت |
| دگر گـنـج برگـسـتوان و زره |
| چو گـنـجور ما برگـشايد گره |
| بـه پيلانـش بايد کشيدن کـليد |
| وگر ژنده پيلـش تواند کـشيد |
| وگر گيري از تيغ و جوشـن شـمار |
| سـتاره شود پيش چشـم تو خوار |
| زمين بر نـتابد سـپاه مرا |
| هـمان ژنده پيلان و گاه مرا |
| هزار ار بـه هـندي زني در هزار |
| بود کـس کـه خواند مرا شـهريار |
| هـمان کوه و درياي گوهر مراست |
| به من دارد اکنون جهان پشت راست |
| هـمان چشمه عنبر و عود و مشک |
| دگر گنـج کافور ناگشته خشـک |
| دگر داروي مردم دردمـند |
| بـه روي زمين هرک گردد نژند |
| هـمـه بوم ما را بدينسان برست |
| اگر زر و سيمست و گر گوهرسـت |
| چو هـشـتاد شاهـند با تاج زر |
| بـه فرمان مـن تنگ بسته کـمر |
| هـمـه بوم را گرد درياسـت راه |
| نيايد بدين خاکبر ديو گاه |
| ز قـنوج تا مرز درياي چين |
| ز سـقـلاب تا پيش ايران زمين |
| بزرگان همـه زيردسـت مـنـند |
| بـه بيچارگي در پرسـت مـنـند |
| بـه هـند و به چين و ختن پاسبان |
| نرانـند جز نام مـن بر زبان |
| هـمـه تاج ما را سـتايندهاند |
| پرسـتـندگي را فزايندهاند |
| بـه مشکوي من دخت فغفور چين |
| مرا خواند اندر جـهانآفرين |
| پـسر دارم از وي يکي شيردل |
| کـه بسـتاند از که به شمشير دل |
| ز هـنـگام کاوس تا کيقـباد |
| ازين بوم و برکس نـکردسـت ياد |
| هـمان نامـبردار سيصد هزار |
| ز لشـکر کـه خواند مرا شـهريار |
| ز پيوستـگانـم هزار و دويسـت |
| کزيشان کسي را به من راه نيست |
| هـمـه زاد بر زاد خويش مـنـند |
| کـه در هـند بر پاي پيش منـند |
| که در بيشه شيران به هنگام جنگ |
| ز آورد ايشان بـخايد دو چـنـگ |
| گر آيين بدي هيچ آزاده را |
| کـه کشـتي به تندي فرستاده را |
| سرت را جدا کردمي از تـنـت |
| شدي مويهگر بر تو پيراهـنـت |
| بدو گـفـت بـهرام کاي نامدار |
| اگر مـهـتري کام کژي مـخار |
| مرا شاه مـن گفـت کو را بـگوي |
| کـه گر بـخردي راه کژي مـجوي |
| ز درگـه دو دانا پديدار کـن |
| زبانآور و کامران بر سـخـن |
| گر ايدونـک زيشان بـه راي و خرد |
| يکي بر يکي زان ما بـگذرد |
| مرا نيز با مرز تو کار نيسـت |
| کـه نزديک بخرد سخن خوار نيست |
| وگرنـه ز مردان جـنـگاوران |
| کـسي کو گرايد بـه گرز گران |
| گزين کـن ز هندوسـتان صد سوار |
| کـه با يک تـن از ما کـند کارزار |
| نـخواهيم ما باژ از مرز تو |
| چو پيدا شدي مردي و ارز تو |
