| چو از کار رومي بـپردخـت شاه |
| دلـش گشـت پيچان ز کار سپاه |
| بـفرمود تا موبد رايزن |
| بـشد با يکي نامدار انـجـمـن |
| بـبـخـشيد روي زمين سربسر |
| ابر پـهـلوانان پرخاشـخر |
| درم داد و اسـپ و نـگين و کـلاه |
| گرانـمايه را کـشور و تاج و گاه |
| پر از راسـتي کرد يکـسر جـهان |
| وزو شادمانـه کـهان و مـهان |
| هرانـکـس کـه بيداد بد دور کرد |
| بـه نادادن چيز و گـفـتار سرد |
| وزان پـس چنين گفـت با موبدان |
| کـه اي پرهـنر پاکدل بـخردان |
| جـهان را ز هرگونـه داريد ياد |
| ز کردار شاهان بيداد و داد |
| بـسي دسـت شاهان ز بيداد و آز |
| تـهي ماند و هـم تـن ز آرام و ناز |
| جـهان از بدانديش در بيم بود |
| دل نيکمردان بـه دو نيم بود |
| هـمـه دسـت کرده به کار بدي |
| کـسي را نـبد کوشـش ايزدي |
| نـبد بر زن و زاده کـس پادشا |
| پر از غـم دل مردم پارسا |
| بـه هر جاي گستردن دسـت ديو |
| بريده دل از بيم گيهان خديو |
| سر نيکويها و دسـت بديسـت |
| در دانـش و کوشش بخرديسـت |
| هـمـه پاک در گردن پادشاسـت |
| کـه پيدا شود زو همه کژ و راست |
| پدر گر بـه بيداد يازيد دسـت |
| نـبد پاک و دانا و يزدانپرسـت |
| مداريد کردار او بـس شـگـفـت |
| کـه روشـن دلش رنگ آتش گرفت |
| بـبينيد تا جـم و کاوس شاه |
| چـه کردند کز ديو جسـتـند راه |
| پدر همچـنان راه ايشان بجسـت |
| بـه آب خرد جان تيره نشـسـت |
| همـه زيردستانـش پيچان شدند |
| فراوان ز تـنديش بيجان شدند |
| کـنون رفـت و زو نام بد ماند و بس |
| هـمي آفرين او نيابد ز کـس |
| ز ما باد بر جان او آفرين |
| مـبادا کـه پيچد روانـش ز کين |
| کـنون بر نشسـتـم بر گاه اوي |
| بـه مينو کشد بيگـمان راه اوي |
| هـمي خواهـم از کردگار جـهان |
| کـه نيرو دهد آشـکار و نـهان |
| کـه با زيردسـتان مدارا کـنيم |
| ز خاک سيه مشـک سارا کـنيم |
| کـه با خاک چون جفت گردد تنـم |
| نـگيرد سـتـمديدهاي دامـنـم |
| شـما همـچـنين چادر راستي |
| بـپوشيد شستـه دل از کاستي |
| کـه جز مرگ را کـس ز مادر نزاد |
| ز دهـقان و تازي و رومي نژاد |
| بـه کردار شيرسـت آهنـگ اوي |
| نـپيچد کـسي گردن از چنگ اوي |
| هـمان شير درنده را بـشـکرد |
| بـه خواري تـن اژدها بـسـپرد |
| کـجا آن سر و تاج شاهنـشـهان |
| کـجا آن بزرگان و فرخ مـهان |
| کـجا آن سواران گردنـکـشان |
| کزيشان نبينـم بـه گيتي نـشان |
| کـجا ان پري چـهرگان جـهان |
| کزيشان بدي شاد جان مـهان |
| هرانکـس کـه رخ زير چادر نهفت |
| چنان دان که گشتست با خاک جفت |
| همـه دسـت پاکي و نيکي بريم |
| جـهان را بـه کردار بد نشـمريم |
| بـه يزدان دارنده کو داد فر |
| بـه تاج و به تخـت و نژاد و گـهر |
| کـه گر کارداري به يک مشک خاک |
| زبان جويد اندر بـلـند و مـغاک |
| همانـجا بـسوزم بـه آتش تنش |
| کـنـم بر سر دار پيراهـنـش |
| وگر در گذشته ز شـب چـند پاس |
| بدزدد ز درويش دزدي پـلاس |
| بـه تاوانـش ديبا فرستم ز گنـج |
| بـشويم دل غمـگـنان را ز رنـج |
| وگر گوسـفـندي برند از رمـه |
| بـه تيره شـب و روزگار دمـه |
| يکي اسـپ پرمايه تاوان دهـم |
| مـبادا کـه بر وي سپاسي نهـم |
| چو با دشـمـنـم کارزاري بود |
| وزان جنـگ خسـتـه سواري بود |
| فرستـمـش يکـسالـه زر و درم |
| نداريم فرزند او را دژم |
| ز دادار دارنده يکـسر سـپاس |
| کـه اويسـت جاويد نيکيشناس |
| بـه آب و به آتـش ميازيد دسـت |
| مـگر هيربد مرد آتـشپرسـت |
| مريزيد هـم خون گاوان ورز |
| کـه ننگسـت در گاو کشتن به مرز |
| ز پيري مـگر گاو بيکار شد |
| بـه چشـم خداوند خود خوار شد |
| نـبايد ز بـن کـشـت گاو زهي |
| کـه از مرز بيرون شود فرهي |
| هـمـه راي با مرد دانا زنيد |
| دل کودک بيپدر مـشـکـنيد |
| از انديشـه ديو باشيد دور |
| گـه جنـگ دشمـن مجوييد سور |
| اگر خواهـم از زيردسـتان خراج |
| ز دارنده بيزارم و تـخـت عاج |
| اگر بدکـنـش بد پدر يزدگرد |
| بـه پاداش آن داد کرديم گرد |
| هـمـه دل ز کردار او خوش کـنيد |
| بـه آزادي آهنـگ آتـش کـنيد |
| ببـخـشد مـگر کردگارش گـناه |
| ز دوزخ بـه مينو نـمايدش راه |
| کـسي کو جوانست شادي کـنيد |
| دل مردمان جوان مـشـکـنيد |
| بـه پيري به مستي ميازيد دسـت |
| کـه هـمواره رسوا بود پير مست |
| گـنـهـکار يزدان مـباشيد هيچ |
| بـه پيري بـه آيد به رفتن بـسيچ |
| چو خـشـنود گردد ز ما کردگار |
| بـه هسـتي غـم روز فردا مدار |
| دل زيردسـتان بـه ما شاد باد |
| سر سرکـشان از غـم آزاد باد |
| هـمـه نامداران چو گفـتار شاه |
| شـنيدند و کردند نيکو نـگاه |
| هـمـه ديده کردند پيشش پر آب |
| ازان شاه پردانـش و زودياب |
| خروشان برو آفرين خواندند |
| ورا پادشا زمين خواندند |
