| بـه نرسي چنين گفت يک روز شاه |
| کز ايدر برو با نـگين و کـلاه |
| خراسان ترا دادم آباد کـن |
| دل زيردسـتان بـه ما شاد کـن |
| نـگر تا نـباشي بـجز دادگر |
| مياويز چـنـگ اندرين رهـگذر |
| پدر کرد بيداد و پيچد ازان |
| چو مردي برهـنـه ز باد خزان |
| بـفرمود تا خلعتـش ساخـتـند |
| گرانـمايه گنـجي بپرداخـتـند |
| بدو گـفـت يزدان پـناه تو باد |
| سر تـخـت خورشيد گاه تو باد |
| بـه رفتـن دو هفته درنگ آمدش |
| تـنآسان خراسان به چنگ آمدش |
| چو نرسي بشد هفتهيي برگذشت |
| دل شاه ز انديشه پردخته گشـت |
| بـفرمود تا موبد موبدان |
| برفـت و بياورد چـندي ردان |
| بدو گـفـت شد کار قيصر دراز |
| رسولـش هـمي دير يابد جواز |
| چه مردست و اندر خرد تا کجاست |
| کـه دارد روان از خرد پشت راست |
| بدو گـفـت موبد انوشـه بدي |
| جـهاندار و با فره ايزدي |
| يکي مرد پيرسـت با راي و شرم |
| سخـن گفتنـش چرب و آواز نرم |
| کسي کش فلاطون به دست اوستاد |
| خردمـند و بادانـش و بانژاد |
| يکي برمـنـش بود کامد ز روم |
| کـنون خيره گشت اندرين مرز و بوم |
| بـپژمرد چون لالـه در ماه دي |
| تنش خشک و رخساره همرنگ ني |
| همـه کهترانـش بـه کردار ميش |
| کـه روز شکارش سگ آيد به پيش |
| بـه کـندي و تـندي بما ننـگريد |
| وزين مرز کس را به کس نشـمريد |
| بـه موبد چـنين گفت بـهرام گور |
| کـه يزدان دهد فر و ديهيم و زور |
| مرا گر جـهاندار پيروز کرد |
| شـب تيره بر بخـت مـن روز کرد |
| يکي قيصر روم و قيصر نژاد |
| فريدون ورا تاج بر سر نـهاد |
| بزرگـسـت وز سـلـم دارد نژاد |
| ز شاهان فزونتر به رسم و بـه داد |
| کـنون مردمي کرد و فرزانـگي |
| چو خاقان نيامد بـه ديوانـگي |
| ورا پيش خوانيم هـنـگام بار |
| سـخـن تا چه گويد که آيد به کار |
| وزان پس به خوبي فرستمـش باز |
| ز مردم نيم در جـهان بينياز |
| يکي رزم جويد سـپاه آورد |
| دگر بزم و زرين کـلاه آورد |
| مرا ارج ايشان بـبايد شـناخـت |
| بزرگ آنـک با نامداران بـساخـت |
| برو آفرين کرد موبد بـه مـهر |
| کـه شادان بدي تا بگردد سپـهر |
