| برينگونـه يک چـند گيتي بـخورد |
| بـه رزم و به بزم و به ننـگ و نـبرد |
| پـس آگاهي آمد به هند و بـه روم |
| بـه ترک و بـه چين و بـه آباد بوم |
| کـه بـهرام را دل به بازيست بس |
| کـسي را ز گيتي ندارد بـه کـس |
| طـلايه نـه و ديدهبان نيز نـه |
| بـه مرز اندرون پـهـلوان نيز نـه |
| بـه بازي هـمي بـگذارند جـهان |
| نداند هـمي آشـکار و نـهان |
| چو خاقان چين اين سخنـها شـنيد |
| ز چين و ختـن لـشـکري برگزيد |
| درم داد و سر سوي ايران نـهاد |
| کـسي را نيامد ز بـهرام ياد |
| وزان سوي قيصر سـپـه برگرفـت |
| هـمـه کـشور روم لشگر گرفت |
| بـه ايران چو آگاهي آمد ز روم |
| ز هـند و ز چين و ز آباد بوم |
| کـه قيصر سپه کرد و لشکر کشيد |
| ز چين و ختـن لـشـکر آمد پديد |
| بـه ايران هرانکس کـه بد پيشرو |
| ز پيران و از نامداران نو |
| هـمـه پيش بـهرام گور آمدند |
| پر از خـشـم و پيکار و شور آمدند |
| بگـفـتـند با شاه چندي درشت |
| کـه بخـت فروزانـت بنمود پشت |
| سر رزمـجويان بـه رزم اندرسـت |
| ترا دل بـه بازي و بزم اندرسـت |
| بـه چشم تو خوارست گنج و سپاه |
| هـمان تاج ايران و هم تخـت و گاه |
| چـنين داد پاسـخ جـهاندار شاه |
| بدان موبدان نـماينده راه |
| کـه دادار گيهان مرا ياورسـت |
| کـه از دانـش برتران برترسـت |
| بـه نيروي آن پادشاه بزرگ |
| کـه ايران نگه دارم از چنـگ گرگ |
| به بخت و سپاه و به شمشير و گنج |
| ز کـشور بگردانـم اين درد و رنـج |
| هـمي کرد بازي بدان همـنـشان |
| وزو پر ز خون ديده سرکـشان |
| هـمي گفـت هرکس کزين پادشا |
| بـپيچد دل مردم پارسا |
| دل شاه بـهرام بيدار بود |
| ازين آگـهي پر ز تيمار بود |
| هـمي ساخـتي کار لشکر نـهان |
| ندانـسـت رازش کـس اندر جهان |
| همـه شـهر ايران ز کارش به بيم |
| از انديشـگان دل شده بـه دو نيم |
| همـه گشـتـه نوميد زان شهريار |
| تـن و کدخدايي گرفـتـند خوار |
| پـس آگاه آمد بـه بـهرامـشاه |
| کـه آمد ز چين اندر ايران سـپاه |
| جـهاندار گستـهـم را پيش خواند |
| ز خاقان چين چـند با او براند |
| کـجا پـهـلوان بود و دسـتور بود |
| چو رزم آمدي پيش رنـجور بود |
| دگر مـهرپيروز بـه زاد را |
| سوم مـهربرزين خراد را |
| چو بـهرام پيروز بـهراميان |
| خزروان رهام با انديان |
| يکي شاه گيلان يکي شاه ري |
| کـه بودند در راي هـشيار پي |
| دگر داد برزين رزمآزماي |
| کـجا زاولـسـتان بدو بد بـه پاي |
| بياورد چون قارن برزمـهر |
| دگر دادبرزين آژنـگ چـهر |
| گزين کرد ز ايرانيان سيهزار |
| خردمـند و شايسـتـه کارزار |
| برادرش را داد تـخـت و کـلاه |
| کـه تا گـنـج و لشکر بدارد نـگاه |
| خردمـند نرسي آزاد چـهر |
| همـش فر و دين بود هم داد و مهر |
| وزان جايگـه لشـکر اندر کـشيد |
| سوي آذرآبادگان پرکـشيد |
| چو از پارس لـشـکر فراوان بـبرد |
| چـنين بود راي بزرگان و خرد |
| کـه از جنـگ بگريخت بهرامـشاه |
| وزان سوي آذر کـشيدسـت راه |
| چو بـهرام رخ سوي دريا نـهاد |
| رسولي ز قيصر بيامد چو باد |
| بـه کاخيش نرسي فرود آوريد |
| گرانـمايه جايي چـنانـچون سزيد |
| نشـسـتـند با رايزن بـخردان |
| بـه نزديک نرسي هـمـه موبدان |
| سراسر سخنـشان بد از شـهريار |
| کـه داد او به باد آن هـمـه روزگار |
| سوي موبدان موبد آمد سـپاه |
| بـه آگاه بودن ز بـهرامـشاه |
| کـه بر ما هـمي رنج بـپراگـند |
| چرا هـم ز لشـکر نه گنـج آگـند |
| بـه هرجاي زر برفـشاند هـمي |
| هـم ارج جواني نداند هـمي |
| پراگـنده شد شـهري و لشـکري |
| هـمي جسـت هرکس ره مهتري |
| کـنون زو نداريم ما آگـهي |
| بـما بازگردد بدي ار بـهي |
| ازان پـس چو گفتارها شد کـهـن |
| برين بر نـهادند يکـسر سـخـن |
| کز ايران يکي مرد با آفرين |
| فرسـتـند نزديک خاقان چين |
| کـه بـنـشين ازين غارت و تاختن |
| ز هرگونـه بايد برانداخـتـن |
| مـگر بوم ايران بـماند بـه جاي |
| چو از خانـه آواره شد کدخداي |
| چنين گفت نرسي که اين روي نيست |
| مر اين آب را در جهان جوي نيسـت |
| سليحسـت و گنجست و مردان مرد |
| کز آتـش بـه خـنـجر برآرند گرد |
| چو نوميدي آمد ز بـهرامـشاه |
| کـجا رفـت با خوارمايه سـپاه |
| گر انديشـه بد کـني بد رسد |
| چـه بايد به شاهان چنين گشت بد |
| شـنيدند ايرانيان اين سـخـن |
| يکي پاسـخ کژ فـگـندند بـن |
| کـه بـهارم ز ايدر سپاهي بـبرد |
| کـه ما را به غم دل بـبايد سـپرد |
| چو خاقان بيايد به ايران به جـنـگ |
| نـماند برين بوم ما بوي و رنـگ |
| سـپاهي و نرسي نماند بـه جاي |
| بـکوبـند بر خيره ما را بـه پاي |
| يکي چاره سازيم تا جاي ما |
| بـماند ز تـن نـگـسـلد پاي ما |
| يکي موبدي بود نامـش هـماي |
| هـنرمـند و بادانـش و پاکراي |
| ورا برگزيدند ايرانيان |
| کـه آن چاره را تنـگ بـندد ميان |
| نوشتـند پـس نامـهيي بـندهوار |
| از ايران بـه نزديک آن شـهريار |
| سرنامـه گـفـتـند ما بـندهايم |
| بـه فرمان و رايت سرافـگـندهايم |
| ز چيزي کـه باشد بـه ايران زمين |
| فرسـتيم نزديک خاقان چين |
| هـمان نيز با هديه و باژ و ساو |
| کـه با جـنـگ ترکان نداريم تاو |
| بيامد ز ايران خجسـتـه هـماي |
| خود و نامداران پاکيزهراي |
| پيام بزرگان بـه خاقان بداد |
| دل شاه ترکان بدان گـشـت شاد |
| وزان جسـتـن تيز بـهرامـشاه |
| گريزان بـشد تازيان با سـپاه |
| بـه پيش گرانـمايه خاقان بگفـت |
| دل و جان خاقان چو گل برشکفـت |
| بـه ترکان چنين گفـت خاقان چين |
| کـه ما برنـهاديم بر چرخ زين |
| کـه آورد بيجنگ ايران به چنـگ? |
| مـگر ما به راي و به هوش و درنگ? |
| فرسـتاده را چيز بـسيار داد |
| درم داد چيني و دينار داد |
| يکي پاسـخ نامه بنوشت و گفـت |
| کـه با جان پاکان خرد باد جـفـت |
| بدان بازگـشـتيم هـمداسـتان |
| کـه گـفـت اين فرستاده راستان |
| چو مـن با سـپاه اندرآيم بـه مرو |
| کـنـم روي کـشور چو پر تذرو |
| بـه راي و به داد و به رنگ و به بوي |
| ابا آب شير اندر آرم بـه جوي |
| بـباشيم تا باژ ايران رسد |
| هـمان هديه و ساو شيران رسد |
| بـه مرو آيم و زاسـتر نـگذرم |
| نخواهـم کـه رنـج آيد از لشکرم |
| فرسـتاده تازان بـه ايران رسيد |
| ز خاقان بگفـت آنـچ ديد و شـنيد |
| بـه مرو اندر آورد خاقان سـپاه |
| جـهان شد ز گرد سواران سياه |
| چو آسوده شد سر بـخوردن نـهاد |
| کـسي را نيامد ز بـهرام ياد |
| بـه مرو اندرون بانگ چنـگ و رباب |
| کـسي را نـبد جاي آرام و خواب |
| سـپاهـش هـمـه باره کرده يله |
| طـلايه نـه بردشـت و نه راحلـه |
| شـکار و مي و مجلس و بانگ چنگ |
| شـب و روز ايمن نشسته ز جنـگ |
| هـمي باژ ايرانيان چشم داشـت |
| ز دير آمدن دل پر از خشـم داشـت |
