FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow داستان كاموس كشانی arrow رای زدن ایرانیان از كار خود
رای زدن ایرانیان از كار خود چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۷ مرداد ۱۳۸۶

رای زدن ایرانیان و بهرام از بهر پادشاهی

چو   خورشيد   خنـجر  کـشيد  از  نيام
پديد      آمد      آن     مـطرف     زردفام
فرسـتاد    و   گردنکـشان   را   بـخواند
برتـخـت    شاهي    بـه    زانو   نشاند
بـهرجاي       کرسي      زرين      نـهاد
چوشاهان    پيروز    بنشـسـت   شاد
چـنين  گفـت  زان  پس  به  بانگ  بلند
که  هرکس که هست ازشما ارجمند
ز    شاهان   ز   ضـحاک   بـتر   کـسي
نيامد       پديدار       بـجويي      بـسي
کـه   از   بهر  شاهي  پدر  را  بکشـت
وزان   کشتـن   ايرانش   آمد  بمشـت
دگر   خـسرو   آن   مرد  بيداد  و  شوم
پدر   را   بکشـت   آنـگـهي   شد  بروم
کـنون      ناپديدسـت      اندر     جـهان
يکي     نامداري     ز    تـخـت    مـهان
کـه   زيبا   بود   بخشش   و  بـخـت  را
کـلاه    و    کـمر    بستـن   وتخـت   را
کـه   داريد   کـه   اکنون   ببـندد   ميان
بـجا     آورد     رسـم     و    راه    کيان
بدارنده               آفـتاب               بـلـند
کـه   باشـم   شـما   را   بدين   يارمند
شـنيدند    گردنـکـشان    اين    سخن
کـه    آن    نامور    مهـتر    افکـند   بـن
نـپيچيد   کـس   دل   ز  گفتار  راسـت
يکي    پيرتر    بود    بر   پاي   خاسـت
کـجا    نام    او    بود    شـهران    گراز
گوي       پيرسر       مـهـتري      ديرياز
چـنين    گـفـت    کاي    نامدار    بلـند
توي    در    جـهان    تابوي    سودمـند
بدي   گر   نـبودي  جز  از  ساوه  شاه
کـه    آمد    بدين   مرز   ما   با   سـپاه
ز    آزادگان    بـندگان   خواسـت   کرد
کـجا    در   جهانـش   نـبد   هم   نـبرد
ز   گيتي   بـمردي   تو  بـسـتي  ميان
کـه    آن   رنـج   بگذشـت   ز   ايرانيان
سـپـه     چاربار     از    يلان    صدهزار
هـمـه     گرد    و    شايسـتـه    کارزار
بيک    چوبـه    تير    تو   گـشـتـند   باز
برآسود     ايران     ز     گرم    و    گداز
کـنون    تـخـت   ايران   سزاوار   تست
برين      برگوا      بـخـت     بيدارتـسـت
کـسي    کو    بـپيچد    ز    فرمان   ما
وگر      دور      ماند     ز     پيمان     ما
بـفرمانـش    آريم    اگر   چه   گوسـت
و   گر  داستان  را  همه  خـسروسـت
بگفت  اين و بنشست بر جاي خويش
خراسان    سپهـبد   بيامد   بـه   پيش
چـنين   گفـت   کاين   پير  دانش  پژوه
کـه   چندين  سخن  گفت  پيش  گروه
بـگويم  که  او  از  چه گفت اين سخن
جـهانـجوي    و    دانـنده    مرد   کهـن
کـه    اين    نيکويها    ز    تو    ياد   کرد
دل   انجمـن   زين   سخـن   شاد  کرد
وليکـن     يکي     داستانـسـت     نـغز
اگر     بـشـنود     مردم     پاک     مـغز
کـه   زر   دشـت   گويد   باسـتا  و  زند
کـه    هرکـس    کـه    از    کردگاربلـند
بـپيچد    بيک    سال    پـندش    دهيد
هـمان     مايه     سودمـندش    دهيد
سرسال      اگر      بازنايد     بـه     راه
بـبايدش     کشـتـن     بـفرمان    شاه
چو   بر   دادگر   شاه   دشـمـن   شود
سرش   زود   بايد   کـه   بي‌تـن  شود
خراسان  بگفت  اين  و  لب  راببسـت
بيامد   بـجايي   که   بودش   نشسـت
ازان   پـس   فرخ   زاد  برپاي  خاسـت
ازان    انجـمـن    سر   برآورد   راسـت
چـنين    گفـت   کاي   مهتر   سودمند
سخـن    گفـتـن   داد   به   گر   پسند
اگر    داد    بـهـتر    بود    کـس    مـباد
کـه   باشد   بـه   گفـتار   بي‌داد  شاد
بـبـهرام     گويد     کـه    نوشـه    بدي
جـهان     را     بديدار     توشـه     بدي
اگر      ناپـسـندسـت      گـفـتار      ما
بدين        نيسـت       پيروزگر       يارما
انوشـه       بدي       شاد      تاجاودان
زتو     دور     دسـت     و    زبان    بدان
بـگـفـت   اين   و   بنشست  مرد  دلير
خزروان    خـسرو    بيامد    چو    شير
بدو   گفـت  اکنون  که  چندين  سخـن
سراينده      برنا      و      مرد     کـهـن
سرانـجام     اگر     راه     جويي    بداد
هيوني       برافـگـن       بـکردار      باد
مـمان     دير     تا     خـسرو    سرفراز
بـکوبد        بـنزد       تو       راه       دراز
ز    کار    گذشـتـه   بـه   پوزش   گراي
سوي    تخـت   گسـتاخ   مـگذار   پاي
کـه    تا   زنده   باشد   جـهاندار   شاه
نـباشد      سـپـهـبد      سزاوار     گاه
وگر   بيم   داري   ز   خـسرو   بـه   دل
پي  از  پارس  وز  طيسفون  برگـسـل
بـشـهر    خراسان    تـن   آسان   بزي
کـه   آساني   و   مـهـتري   را   سزي
بـه   پوزش   يک  اندر  دگر  نامـه  ساز
مـگر     خـسرو     آيد    براي    تو    باز
نه برداشت خسرو پي از جاي خويش
کـجا     زاد    فرخ    نـهد    پاي    پيش
سخـن   گفـت   پـس   زاد   فرخ   بداد
کـه‌اي        نامداران        فرخ        نژاد
شـنيدم     سخـن     گفتـن    مهـتران
کـه   هستـند   ز   ايران  گزيده  سران
نخسـتين    سخـن   گفتـن   بنده   وار
کـه    تا    پـهـلواني    شود    شـهريار
خردمـند   نپسـندد   اين   گفت  وگوي
کزان    کـم    شود    مرد   راآب   روي
خراسان   سخـن   برمنش  وار  گفـت
نـگويم   کـه   آن   با   خرد  بود  جفـت
فرخ      زاد      بـفزود     گـفـتار     تـند
دل       مردم      پرخرد      کرد      کـند
چـهارم           خزروان           سالاربود
کـه     گـفـتار     او     با    خرد    ياربود
کـه    تا    آفريد    اين   جـهان   کردگار
پديد      آمد      اين     گردش     روزگار
ز    ضـحاک    تازي   نخـسـت   اندرآي
کـه     بيدادگر    بود    و    ناپاک    راي
کـه   جمـشيد  برتر  منش  را  بکشت
بـه    بيداد    بگرفـت   گيتي   بمشـت
پر      از     درد     ديدم     دل     پارسا
کـه    اندر    جـهان    ديو    بد    پادشا
دگر     آنـک     بد     گوهر    افراسياب
ز    توران    بدانگونـه    بـگذاشـت   آب
بزاري          سر         نوذر         نامدار
بشـمـشير    بـبريد    و   برگشت   کار
سديگر    سـکـندر    کـه   آمد   ز   روم
بـه  ايران  و  ويران  شد  اين  مرز وبوم
چو   داراي  شمشير  زن  را  بکـشـت
خور   و   خواب   ايرانيان  شد  درشـت
چـهارم    چو    ناپاک    دل   خوشـنواز
کـه  گـم  کرد  زين  بوم  و  بر  نام و ناز
چو    پيروز    شاهي    بـلـند   اخـتري
جـهاندار       وز       نامداران      سري
بـکـشـتـند         هيتاليان        ناگـهان
نـگون    شد   سرتخـت   شاه   جـهان
کـس   اندر  جهان  اين  شگفتي  نديد
کـه   اکـنون   بـنوي   به   ايران  رسيد
کـه  بگريخت  شاهي  چوخسرو  زگاه
سوي  دشمنان  شد  ز  دست سـپاه
بگـفـت   اين  و  بنشست  گريان  بدرد
ز    گـفـتار    او    گشـت    بـهرام   زرد
جـهانديده    سـنـباد    برپاي    جست
ميان    بستـه   وتيغ   هندي   بدسـت
چـنين    گـفـت    کاين   نامور   پهلوان
بزرگـسـت   و   با  داد  و  روشن  روان
کـنون       تاکـسي       از       نژادکيان
بيايد      بـبـندد      کـمر      بر      ميان
هـم  آن  به  که  اين  برنشيند  بتخـت
کـه  گردست  و  جنگاور  و  نيک  بخت
سرجـنـگيان    کاين    سخنها    شنيد
بزد   دسـت  و  تيغ  از  ميان  برکـشيد
چـنين   گفـت  کز  تخم  شاهان  زني
اگر      باز      يابيم      در      بر     زني
بـبرم    سرش    را    بـشـمـشير   تيز
زجانـش       برآرم      دم      رسـتـخيز
نـمانـم    کـه    کـس    تاجداري    کند
ميان       سواران       سوراي       کـند
چوبـشـنيد    با    بوي    گرد    ارمـني
کـه    سالار    ناپاک   کرد   آن   مـني
کـشيدند    شـمـشير    و    برخاستند
يکي    نو    سـخـن    ديگر   آراسـتـند
کـه   بـهرام   شاهست   و   ماکهتريم
سر    دشـمـنان    را    بپي   بسـپريم
کـشيده   چو   بـهرام   شمـشير   ديد
خردمـندي      و      راسـتي      برگزيد
چـنين   گفت  کانکو  ز  جاي  نشست
برآيد    بيازد    بـه   شمـشير   دسـت
بـبرم   هـم   اندر   زمان   دسـت  اوي
هـشيوار   گردد   سرت   مسـت  اوي
بـگـفـت    اين    و    از   پيش   آزادگان
بيامد     سوي     گـلـشـن     شادگان
پراگـنده   گـشـت   آن   بزرگ   انجمن
هـمـه   رخ   پر   آژنگ  و  دل  پرشکـن
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-iran-1.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com