| سوي شـهر ايران نـهادند روي |
| سـپاهي بران گونـه با رنـگ و بوي |
| چو آگاهي آمد ز رسـتـم بـشاه |
| خروش آمد از شـهر وز بارگاه |
| از ايران تـبيره برآمد بابر |
| کـه آمد خداوند گوپال و بـبر |
| يکي شادماني بد اندر جـهان |
| خـنيده ميان کـهان و مـهان |
| دل شاه شد چون بـهـشـت برين |
| هـمي خواند بر کردگار آفرين |
| بـفرمود تا پيل بردند پيش |
| بجـنـبيد کيخـسرو از جاي خويش |
| جـهاني بايين شد آراسـتـه |
| مي و رود و رامشـگر و خواسـتـه |
| تـبيره برآمد ز هر جاي و ناي |
| چو شاه جـهان اندر آمد ز جاي |
| هـمـه روي پيل از کران تا کران |
| پر از مـشـک بود و مي و زعـفران |
| ز افـسر سر پيلـبان پرنـگار |
| ز گوش اندر آويخـتـه گوشوار |
| بـسي زعـفران و درم ريخـتـند |
| ز بر مشـک و عنبر همي بيخـتـند |
| هـمـه شـهر آواي رامـشـگران |
| نشـسـتـه ز هر سو کران تا کران |
| چـنان بد جـهان را ز شادي و داد |
| کـه گيتي روان را دوامسـت و شاد |
| تـهـمـتـن چو تاج سرافراز ديد |
| جـهاني سراسر پرآواز ديد |
| فرود آمد و برد پيشـش نـماز |
| بـپرسيد خـسرو ز راه دراز |
| گرفـتـش باغوش در شاه تـنـگ |
| چـنين تا برآمد زماني درنـگ |
| هـمي آفرين خواند شاه جـهان |
| بران نامور موبد و پـهـلوان |
| بـفرمود تا پيلتـن برنـشـسـت |
| گرفتـه هـمـه راه دستش بدست |
| هـمي گفـت چـندين چرا ماندي |
| کـه بر ما همي آتـش افـشاندي |
| چو طوس و فريبرز و گودرز و گيو |
| چو رهام و گرگين و گردان نيو |
| ز ره سوي ايوان شاه آمدند |
| بدان نامور بارگاه آمدند |
| نـشـسـت از بر تخـت زر شهريار |
| بـنزديک او رسـتـم نامدار |
| فريبرز و گودرز و رهام و گيو |
| نـشـسـتـند با نامداران نيو |
| سخـن گفـت کيخـسرو از رزمگاه |
| ازان رنـج و پيگار توران سـپاه |
| بدو گـفـت گودرز کاي شـهريار |
| سـخـنـها درازسـت زين کارزار |
| مي و جام و آرام بايد نـخـسـت |
| پـس آنـگاه ازين کار پرسي درست |
| نـهادند خوان و بـخـنديد شاه |
| کـه ناهار بودي هـمانا بـه راه |
| بـخوان بر مي آورد و رامـشـگران |
| بـپرسـش گرفـت از کران تا کران |
| ز افراسياب وز پولادوند |
| ز کـشـتي و از تابداده کـمـند |
| بدو گـفـت گودرز کاي شـهريار |
| ز مادر نزايد چو رسـتـم سوار |
| اگر ديو پيش آيد ار اژدها |
| ز چـنـگ درازش نيابد رها |
| هزار افرين باد بر شـهريار |
| بويژه برين شيردل نامدار |
| بـگـفـت آنـچ کرد او بـپولادوند |
| ز کـشـتي و نيرنگ وز رنگ و بـند |
| ز افـگـندن ديو وز کـشـتـنـش |
| هـمان جنگ و پيگار و کين جستنش |
| چو افـتاد بر خاک زو رفـت هوش |
| برآمد ز گردان ديوان خروش |
| چو آمد بـهوش آن سرافراز ديو |
| برآمد بـناگاه زو يک غريو |
| هـمانـگـه درآمد باسـپ و برفت |
| هـمي بـند جانـش ز رستم بکفت |
| چـنان شاد شد زان سـخـن تاجور |
| کـه گـفـتي ز ايوان برآورد سر |
| چـنين داد پاسـخ کـه اي پهـلوان |
| توي پير و بيدار و روشـنروان |
| کـسي کـش خرد باشد آموزگار |
| نـگـه داردش گردش روزگار |
| ازين پـهـلوان چـشـم بد دور باد |
| هـمـه زندگانيش در سور باد |
| هـمي بود يک هفته با مي بدسـت |
| ازو شادمان تاج و تخت و نشـسـت |
| سخنـهاي رسـتـم بـناي و برود |
| بـگـفـتـند بر پـهـلواني سرود |
