| چـنين گـفـت پيران بافراسياب |
| کـه شد روي گيتي چو درياي آب |
| نگفـتـم کـه با رستم شوم دست |
| نـشايد درين کشور ايمن نشسـت |
| ز خون جواني کـه بد ناگريز |
| بـخـسـتي دل ما بـپيکار تيز |
| چـه باشي که با تو کس اندر نـماند |
| بـشد ديو پولاد و لـشـکر براند |
| هـمانا ز ايرانيان صد هزار |
| فزونـسـت بر گـسـتوان ور سوار |
| بـپيش اندرون رسـتـم شير گير |
| زمين پر ز خون و هوا پر ز تير |
| ز دريا و دشـت و ز هامون و کوه |
| سـپاه اندر آمد همـه هـمـگروه |
| چو مردم نـماند آزموديم ديو |
| چـنين جنـگ و پيکار و چندين غريو |
| سـپـه را چـنين صف کشيده بمان |
| تو با ويژگان سوي دريا بران |
| سـپـهـبد چـنان کرد کو راه ديد |
| هـمي دسـت ازان رزم کوتاه ديد |
| چو رسـتـم بيامد مرا پاي نيسـت |
| جز از رفتـن از پيش او راي نيسـت |
| بـبايد شدن تا بدان روي چين |
| گر ايدونـک گنـجد کـسي در زمين |
| درفـشـش بـماندند و او خود برفت |
| سوي چين و ماچين خراميد تـفـت |
| سـپاه اندر آمد بـپيش سـپاه |
| زمين گـشـت برسان ابر سياه |
| تهـمـتـن باواز گـفـت آن زمان |
| کـه نيزه مداريد و تير و کـمان |
| بـکوشيد و شـمـشير و گرز آوريد |
| هـنرها ز بالاي برز آوريد |
| پلـنـگ آن زمان پيچد از کين خويش |
| کـه نـخـچير بيند بـبالين خويش |
| سپـه سربـسر نـعره برداشتـند |
| هـمـه نيزه بر کوه بـگذاشـتـند |
| چـنان شد در و دشـت آوردگاه |
| کـه از کـشـتـه جايي نديدند راه |
| برفـتـند يک بـهره زنـهار خواه |
| گريزان برفـتـند بـهري براه |
| شد از بيشـباني رمـه تال و مال |
| همـه دشـت تن بود بيدست و يال |
| چنين گفت رستم که کشتن بسست |
| کـه زهر زمان بهر ديگر کسـسـت |
| زماني هـمي بار زهر آورد |
| زماني ز ترياک بـهر آورد |
| هـمـه جامـه رزم بيرون کـنيد |
| هـمـه خوبـکاري بافزون کـنيد |
| چـه بـندي دل اندر سراي سپنـج |
| کـه دانا نداند يکي را ز پـنـج |
| زماني چو آهرمـن آيد بـجـنـگ |
| زماني عروسي پر از بوي و رنـگ |
| بيآزاري و جام ميبرگزين |
| کـه گويد کـه نـفرين بـه از آفرين |
| بـخور آنـچ داري و انده مـخور |
| کـه گيتي سپنج اسـت و ما بر گذر |
| ميازار کـس را ز بـهر درم |
| مـکـن تا تواني بکـس بر ستـم |
| بجـسـت اندران دشت چيزي که بود |
| ز زرين وز گوهر نابـسود |
| سراسر فرسـتاد نزديک شاه |
| غـلامان و اسـپان و تيغ و کـلاه |
| وزان بـهره خويشـتـن برگرفـت |
| همـه افـسر و مشک و عنبر گرفت |
| ببـخـشيد ديگر هـمـه بر سـپاه |
| ز چيزي کـه بود اندران رزمـگاه |
| نـشان خواسـت از شاه توران سپاه |
| ز هر سو بجـسـتـند بي راه و راه |
| نـشاني نيامد ز افراسياب |
| نـه بر کوه و دريا نه بر خشـک و آب |
| شـتر يافـت چـندان و چندان گله |
| کـه از بارگي شد سپـه بيگـلـه |
| ز توران سـپـه برنـهادند رخـت |
| سـليح گرانـمايه و تاج و تـخـت |
| خروش آمد و نالـه گاودم |
| جرس برکـشيدند و رويينـه خـم |
