ضعیف شدن مخالفین
در ایران شمار انجمن ها و سازمان های فرهنگی ، اجتماعی نزدیک به 28 هزار می باشد. افزون برآن برخی احزاب اصلاح طلب نیز وجود دارند. ولی در حال حاضر، این سازمان ها به اندازه ی کافی نیرومند نیستند، تا بتوانند اعتصابات سراسری وطولانی را سازمان دهند.
سندیکاها نفوذ خود را از دست داده اند، و تنها به امور صنفی می پردازند. به گفته ی برنارد هورکاد، جغرافیدان مرکز ملی پژوهش های فرانسه، اعتراضات کنونی بیشتردر دسته های گرد آمده از دوستانی است ، که دارای چهره ی مردمی می باشند، این شبکه های همبستگی در گروه های پنج یا ده نفره شکل گرفته است. این گروه ها نمی توانند نقش سندیکا ها را بازی کنند، ولی می توانند جمعیت زیادی را به فعالیت وادارند.
رهبری بحران
" گربه خانگی، پلنگ شده است"، این ضرب المثل ، را در باره میر حسین موسوی به کار می برند. نخست وزیر خمینی در سال های 1981 تا 1989، بیشر به عنوان مدیری خوب، ونزدیک به رژیم شهرت یافته است. او یک شخصیت سیاسی برجسته نیست، ولی با این حال توانست، به عنوان یک مرد درستکار، از پشتیبانی مردم برخوردار گردد.
آزاده کیان تیبو، یادآور می شود: « مردم او را مردی پابرجا و مصمم می دانند، او توانست کارشناسان را گردآورد، و خود را رهبر این اوضاع بحرانی به مردم نشان دهد. با این حال در این جنبش که وی نماینده آنست، مردم ازاو پیشی گرفتند، افزوده بر آن، وی از پشتیبانی سازمان یافته یی برخوردار نیست . از سوی دیگر از ده روز پیش، به دنبال دستگیری گسترده ی سران مخالفین از طرف رژیم، کار او دشوار تر شده است.
دشواری برای سیاسی شدن اوضاع
برنارد هورکاد، یادآور می شود: « ما گواه یک جنبش همزمان و خود جوش می باشیم ، بی آن که از یک سازماندهی قوی برخوردار باشد. مردم در برپایی تظاهرات ، برعلیه تقلب در انتخابات هم آوا بوده اند، ولی فقدان یک سازمان متشکل، سرکوبی آنان را آسان کرد» .
این پژوهشگر، براین عقیده است:« مردم ایران از تقلب در انتخابات خشمگین شده اند. در درازای سی سال، جامعه ی ایران بسیار دگرگون شده است، یک همسانی در کشور به وجود آمده، و مردم آگاه شده اند، ولی گذر از یک دگرگونی اجتماعی به سیاسی مسلم نمی باشد» . برنارد هورکاد می افزاید؛ اعتراضات شدید و گسترده در همه جا هست، ولی بدان معنی نیست ،که اعتراضات ماهیت انقلابی داشته باشد. زیرا مورد سئوال قراردادن رژیم در دستور کار نیست. ایرانیان بسیار محتاط می باشند، آن ها می دانند که نمی شود هر سی سال، یک انقلاب به راه انداخت، در روزهای پایانی تظاهرات، دستور بر کنترل شعار ها بود».*
آزاده کیان تیبو، نتیجه می گیرد: « موسوی، فریاد خشم مردم را بازگو می کند. همراه یا بدون او، جنبش مردمی، به ویژه با اعتصاب و نافرمانی مدنی ادامه خواهد یافت».
برنارد هورکاد خاطرنشان می کند:« اگر زمینه های بحران همچنان پویا باشد ، در چند ماه آینده، تنی چند از رهبران (رفسنجانی، رضایی، لاریجانی و قالیباف) به میدان خواهند آمد.
شیوه های عملکرد
تایم می نویسد، مسلمانان شیعه، در روزهای سوم، هفتم و چهلم سوگواری می کنند. در پایان هفته گذشته، با کشته شدن بسیاری از تظاهرکنندگان، این سوگواری ها می تواند فرصتی برای از سر گرفتن تظاهرات دیگر باشد.
برنارد هورکاد، براین اندیشه است، که شرایط لازم برای سوگواری همگانی فراهم نیست. کشته شدگان از دیدگاه جغرافیایی پراکنده اند، افزون بر آن جنازه کشته شدگان در دست رژیم می باشد.
آزاده کیان تیبو، می گوید که در صورت فراخوان به اعتصاب همگانی ، این واکنش ممکن است در میزان گسترده یی در بخش عمومی و ادارات انجام شود.
برنارد هورکاد، تردید بیشتری در این زمینه دارد، او می گوید اعتصاب همگانی در دوره شاه شدنی بود، زیرا در کنار حزب کمونیست ( توده ) سندیکا ها فعال بودند. ولی امروز، آن شبکه سندیکایی دیگر وجود ندارد. همینطور درباره ی شبکه بازار، بازاریان در آن زمان با ملایان همبستگی بسیار داشتند. و بازار یک شبکه اقتصادی، دینی و اجتماعی بود. در این دوره بازاریان در برج های شیشه یی خود کار می کنند.(اشاره به وضعیت شکننده آنان دارد.مترجم)
خواست های بنیادین
آزاده کیان تیبو، یادآور می شود ، این جنبش امروز ویا چند روز دیگر به نتیجه نمی رسد، انقلاب سال 1979 سه سال پیش از آن آغاز شده بود. و شکل متفاوتی به خود گرفت. با این حال امروز نارضایی های عمیقی در برابر سیاست احمدی نژاد و هواخواهانش وجود دارد. در این زمینه ناتوان شدن طبقه متوسط جامعه، و تنها شدن ایران در صحنه بین المللی و محدودیت آزادی های مردم را باید یادآور شد.
مترجم: پذیرفتن نظر هورکاد در این زمینه کمی دشوار است، مردم ایران سی سال است که زیر چنگال رژیمی ستمگر گرفتار می باشند، واین نخستین بار نیست که خامنه یی و مزدورانش، به تقلب آشکار در انتخابات دست می زنند. خیزش خود جوش و گسترده مردم ، به ویژه جوانان، نشانه ی به ستوه آمدن مردمی است، که در درازای این سال ها ، در محیطی خفقان آور، و محرومیت از آزادی ها بسربرده اند.
