| چو بشنيد رستم دژم گشت سخـت |
| بـلرزيد برسان برگ درخـت |
| بيامد بـنزديک پولادوند |
| ورا ديد برسان کوه بـلـند |
| سـپـه را همـه بيشتر خسته ديد |
| وزان روي پرخاش پيوسـتـه ديد |
| بدل گـفـت کين روز ما تيره گشـت |
| سرنامداران ما خيره گـشـت |
| هـمانا کـه برگـشـت پرگار ما |
| غـنوده شد آن بـخـت بيدار ما |
| بيفـشارد ران رخـش را تيز کرد |
| برآشـفـت و آهـنـگ آويز کرد |
| بدو گـفـت کاي ديو ناسازگار |
| بـبيني کـنون گردش روزگار |
| چو آواز رسـتـم بـگردان رسيد |
| تـهـمـتـن يلان را پياده بديد |
| دژم گـشـتـه زو چار گرد دلير |
| چو گوران و دشـمـن بـکردار شير |
| چـنين گـفـت با کردگار جـهان |
| کـه اي برتر از آشـکار و نـهان |
| مرا چشـم اگر تيره گشتي بجنـگ |
| بـهـسـتي ز ديدار اين روز تنـگ |
| کزين سان برآمد ز ايران غريو |
| ز پيران و هومان وز نره ديو |
| پياده شده گيو و رهام و طوس |
| چو بيژن کـه بر شير کردي فـسوس |
| تبـه گشـتـه اسـپ بزرگان بتير |
| بدين سان برآويخـتـه خيره خير |
| بدو گـفـت پولادوند اي دلير |
| جـهانديده و نامـبردار و شير |
| کـه بـگريزد از پيش تو ژنده پيل |
| بـبيني کـنون موج درياي نيل |
| نگـه کـن کـنون آتـش جنگ من |
| کـمـند و دل و زور و آهنـگ مـن |
| کزين پـس نيابي ز شاهـت نـشان |
| نـه از نامداران و گردنـکـشان |
| نـبيني زمين زين سپس جز بـخواب |
| سـپارم سـپاهـت بافراسياب |
| چـنين گفـت رسـتـم بـپولادوند |
| کـه تا چـند ازين بيم و نيرنگ و بـند |
| ز جـنـگ آوران تيز گويا مـباد |
| چو باشد دهد بيگـمان سر بـباد |
| چو بـشـنيد پولادوند اين سـخـن |
| بياد آمدش گـفـتـههاي کـهـن |
| کـه هر کو بـبيداد جويد نـبرد |
| جـگر خـسـتـه باز آيد و روي زرد |
| گر از دشمنـت بد رسد گر ز دوسـت |
| بد و نيک را داد دادن نـکوسـت |
| هـمان رستمسـت اين که مازندران |
| شـب تيره بـسـتد بـگرز گران |
| بدو گـفـت کاي مرد رزم آزماي |
| چـه باشيم برخيره چـندين بـپاي |
| بگشـتـند وز دشـت برخاست گرد |
| دو پيل ژيان و دو شير نـبرد |
| برانـگيخـت آن باره پولادوند |
| بينداخـت پـس تاب داده کـمـند |
| بدزديد يال آن نـبرده سوار |
| چو زين گونـه پيوسـتـه شد کارزار |
| بزد تيغ و بـند کـمـندش بريد |
| بـجاي آمد آن بـند بد را کـليد |
| بـپيچيد زان پس سوي دست راست |
| بدانـسـت کان روز روز بـلاسـت |
| عـمودي بزد بر سرش پيلـتـن |
| کـه بـشـنيد آواز او انـجـمـن |
| چـنان تيره شد چـشـم پولادوند |
| کـه دستـش عـنان را نبد کار بند |
| تهـمـتـن بران بد کـه مغز سرش |
| بـبيند پر از رنـگ تيره برش |
| چو پولادوند از بر زين بـماند |
| تهـمـتـن جـهان آفرين را بخواند |
| کـه اي برتر از گردش روزگار |
| جـهاندار و بينا و پروردگار |
| گرين گردش جنگ مـن داد نيسـت |
| روانـم بدان گيتي آباد نيسـت |
| روا دارم از دسـت پولادوند |
| روان مرا برگـشايد ز بـند |
| ور افراسيابـسـت بيدادگر |
| تو مسـتان ز من دست و زور و هـنر |
| کـه گر من شوم کشته بر دست اوي |
| بايران نـماند يکي جـنـگـجوي |
| نـه مرد کـشاورز و نـه پيشـهور |
| نـه خاک و نه کشور نه بوم و نـه بر |
| بکـشـتي گرفـتـن نـهادند روي |
| دو گرد سرافراز و دو جـنـگـجوي |
| بـپيمان کـه از هر دو روي سـپاه |
| بياري نيايد کـسي کينـهخواه |
| ميان سـپـه نيم فرسـنـگ بود |
| سـتاره نـظاره بران جـنـگ بود |
| چو پولادوند و تـهـمـتـن بـهـم |
| برآويخـتـند آن دو شير دژم |
| هـمي دسـت سودند يک با دگر |
| گرفـتـه دو جـنـگي دوال کـمر |
| چو شيده بر و يال رسـتـم بديد |
| يکي باد سرد از جـگر برکـشيد |
| پدر را چـنين گـفـت کين زورمـند |
| کـه خواني ورا رسـتـم ديوبـند |
| بدين برز بالا و اين دسـت برد |
| بـخاک اندر آرد سر ديو گرد |
| نـبيني ز گردان ما جز گريز |
| مـکـن خيره با چرخ گردان سـتيز |
| چـنين گـفـت با شيده افراسياب |
| کـه شد مغز من زين سخن پرشتاب |
| برو تا بـبيني کـه پولادوند |
| بکشـتي هـمي چون کند دست بند |
| چـنين گفـت شيده که پيمان شاه |
| نـه اين بود با او بـپيش سـپاه |
| چو پيمان شکـن باشي و تيره مـغز |
| نياييد ز دسـت تو پيگار نـغز |
| تو اين آب روشـن مـگردان سياه |
| کـه عيب آورد بر تو بر عيبخواه |
| بدشـنام بـگـشاد خـسرو زبان |
| برآشـفـت و شد با پسر بدگـمان |
| بدو گـفـت اگر ديو پولادوند |
| ازين مرد بدخواه يابد گزند |
| نـماند بدين رزمـگـه زنده کـس |
| ترا از هـنرها زيانـسـت و بـس |
| عـنان برگراييد و آمد چو شير |
| باوردگاه دو مرد دلير |
| نـگـه کرد پيکار دو پيل مـسـت |
| درآورده بر يکدگر هر دو دسـت |
| بـپولاد گـفـت اي سرافراز شير |
| بـکـشـتي گر آري مر او را بزير |
| بـخـنـجر جـگرگاه او را بـکاف |
| هـنر بايد از کار کردن نـه لاف |
| نـگـه کرد گيو اندر افراسياب |
| بدان خيره گفـتار و چـندان شـتاب |
| برانـگيخـت اسـپ و برآمد دمان |
| چو بشکسـت پيمان همي بدگـمان |
| برستـم چـنين گفت کاي جنگجوي |
| چـه فرمان دهي کهـتران را بـگوي |
| نـگـه کـن بـه پيمان افراسياب |
| چو جاي بـلا ديد و جاي شـتاب |
| بيامد هـمي دل بيافروزدش |
| بکـشـتي درون خـنـجر آموزدش |
