| چو بـنـمود خورشيد تابان درفـش |
| مـعـصـفر شد آن پرنيان بنفـش |
| تـبيره برآمد ز درگاه شاه |
| بابر اندر آمد خروش سـپاه |
| بـپيش سـپـه بود پولادوند |
| بـتـن زورمـند و بـبازو کـمـند |
| چو صـف برکـشيدند هر دو سـپاه |
| هوا شد بنـفـش و زمين شد سياه |
| تـهـمـتـن بـپوشيد بـبر بيان |
| نـشـسـت از بر ژنده پيل ژيان |
| برآشـفـت و بر ميمنه حملـه برد |
| ز ترکان بيفـگـند بـسيار گرد |
| ازان پـس غـمي گشـت پولادوند |
| ز فـتراک بـگـشاد پيچان کمـند |
| برآويخـت با طوس چون پيل مسـت |
| کـمـندي بـبازوي گرزي بدسـت |
| کـمربـند بـگرفـت و او را ز زين |
| برآورد و آسان بزد بر زمين |
| بـه پيگار او گيو چون بـنـگريد |
| سر طوس نوذر نـگونـسار ديد |
| برانـگيخـت از جاي شـبديز را |
| تـن و جان بياراسـت آويز را |
| برآويخـت با ديو چون شير نر |
| زرهدار با گرزه گاوسر |
| کـمـندي بينداخـت پولادوند |
| سر گيو گرد اندر آمد دبـبـند |
| نـگـه کرد رهام و بيژن ز راه |
| بدان زور و بالا و آن دسـتـگاه |
| برفـتـند تا دسـت پولادوند |
| بـبـندند هر دو بـخـم کـمـند |
| بزد دسـت پولاد بـسيار هوش |
| برانـگيخـت اسـپ و برآمد خروش |
| دو گرد از دليران پر مايه را |
| سرافراز و گرد و گرانـمايه را |
| بـخاک اندر افگـند و بسـپرد خوار |
| نـظاره بران دشـت چـندان سوار |
| بيامد بر اخـتر کاويان |
| بـخـنـجر بدو نيم کردش ميان |
| خروشي برآمد ز ايران سـپاه |
| نـماند ايچ گرد اندر آوردگاه |
| فريبرز و گودرز و گردنـکـشان |
| گرفـتـند از آن ديو جنـگي نـشان |
| بگـفـتـند با رستـم کينـهخواه |
| کـه پولادوند اندرين رزمـگاه |
| بزين بر يکي نامداري نـماند |
| ز گردان لـشـکر سواري نـماند |
| کـه نـفـگـند بر خاک پولادوند |
| بـگرز و بخـنـجر بـتير و کـمـند |
| همـه رزمگـه سربـسر ماتمست |
| بدين کار فريادرس رسـتـمـسـت |
| ازان پـس خروشيدن نالـه خاسـت |
| ز قلب و چپ لشکر و دست راسـت |
| چو کـم شد ز گودرز هر دو پـسر |
| بـناليد با داور دادگر |
| کـه چـندين نـبيره پـسر داشتم |
| هـمي سر ز خورشيد بگذاشـتـم |
| برزم اندرون پيش من کـشـتـه شد |
| چـنين اخـتر و روز من گشتـه شد |
| جوانان و مـن زنده با پير سر |
| مرا شرم باد از کـلاه و کـمر |
| کـمر برگـشاد و کـلـه برگرفـت |
| خروشيدن و نالـه اندر گرفـت |
