| پـس آگاهي آمد بافراسياب |
| کـه بوم و بر از دشمنان شد خراب |
| دلـش زان سخـن پر ز تيمار شد |
| هـمـه پرنيان بر تنـش خار شد |
| بدل گـفـت پيگار او کار کيسـت |
| سپاهسـت بسيار و سالار کيست |
| گر آنسـت رستم که مـن ديدهام |
| بـسي از نـبردش بـپيچيدهام |
| بـپيچيد وزان پـس باواز گـفـت |
| کـه با او که داريم در جنگ جفـت |
| يکي کودکي بود برسان ني |
| کـه مـن لشـکر آورده بودم بري |
| بيامد تـن مـن ز زين برگرفـت |
| فرو ماند زان لشکر اندر شگـفـت |
| چـنين گفـت لشـکر بافراسياب |
| که چندين سر از جنگ رستم متاب |
| تو آني کـه از خاک آوردگاه |
| هـمي جوش خون اندر آري بـماه |
| سليحسـت بـسيار و مردان جنگ |
| دل از کار رستم چه داري بتـنـگ |
| ز جنـگ سواري تو غمگين مـشو |
| نـگـه کـن بدين نامداران نو |
| چـنان دان که او يکسر از آهنست |
| اگر چـه دليرست هم يک تنسـت |
| سـخـنـهاي کوتاه زو شد دراز |
| تو با لـشـکري چاره او را بـساز |
| سرش را ز زين اندرآور بـخاک |
| ازان پس خود از شاه ايران چه باک |
| نـه کيخـسرو آباد ماند نه گنـج |
| نداريم اين زرم کردن برنـج |
| نـگـه کـن بدين لشـکر نامدار |
| جوانان و شايسـتـه کارزار |
| ز بـهر بر و بوم و پيوند خويش |
| زن و کودک خرد و فرزند خويش |
| همـه سربـسر تن بکشتن دهيم |
| بـه آيد که گيتي بدشمـن دهيم |
| چو بشـنيد افراسياب اين سخـن |
| فراموش کرد آن نـبرد کـهـن |
| بـفرمود تا لـشـکر آراسـتـند |
| بـکين نو از جاي برخاسـتـند |
| ز بوم نياکان وز شـهر خويش |
| يکي تازه انديشـه بـنـهاد پيش |
| چـنين داد پاسخ که من ساز جنگ |
| بـپيش آورم چون شود کار تنـگ |
| نمانـم که کيخسرو از تخت خويش |
| شود شاد و پدرام از بخـت خويش |
| سر زابـلي را بروز نـبرد |
| بـچـنـگ دراز اندر آرم بـگرد |
| برو سرکـشان آفرين خواندند |
| سرافراز را سوي کين خواندند |
| کـه جاويد و شادان و پيروز باش |
| بـکام دلـت گيتي افروز باش |
| سپهـبد بـسي جنگـها ديده بود |
| ز هر کار بـهري پـسـنديده بود |
| يکي شير دل بود فرغار نام |
| قفـس ديده و جسته چندي ز دام |
| ز بيگانـگان جاي پردخـتـه کرد |
| بـفرغار گـفـت اي گرانمايه مرد |
| هـم اکـنون برو سوي ايران سپاه |
| نـگـه کـن بدين رستم رزمخواه |
| سواران نگه کن که چـنداند و چون |
| کـه دارد برين بوم و بر رهـنـمون |
| وزان نامداران پرخاشـجوي |
| بـبيني کـه چنداند و بر چند روي |
| ز گردان پهـلومـنـش چـند مرد |
| کـه آورد سازند روز نـبرد |
| چو فرغار برگـشـت و آمد براه |
| بـکارآگـهي شد بايران سـپاه |
| غـمي شد دل مرد پرخاشـجوي |
| بـبيگانـگان ايچ نـنـمود روي |
| فرسـتاد و فرزند را پيش خواند |
| بـسي راز بايسـتـه با او براند |
| بـشيده چـنين گفت کاي پر خرد |
| سـپاه تو تيمار تو کي خورد |
| چـنين دان که اين لشکر بيشمار |
| کـه آمد برين مرز چـندين هزار |
| سپـهدارشان رسـتـم شير دل |
| کـه از خاک سازد بشمشير گـل |
| گو پيلتـن رستـم زابـليسـت |
| بـبين تا مر او را هم آورد کيسـت |
| چو کاموس و منـشور و خاقان چين |
| گـهار و چو گرگوي با آفرين |
| دگر کـندر و شنگل آن شاه هـند |
| سـپاهي ز کشمير تا پيش سـند |
| بـنيروي اين رسـتـم شير گير |
| بکـشـتـند و بردند چندي اسير |
| چـهـل روز بالـشـکر آويز بود |
| گـهي رزم و گـه بزم و پرهيز بود |
| سرانـجام رستـم بخـم کمـند |
| ز پيل اندر آورد و بـنـهاد بـند |
| سواران و گردان هر کـشوري |
| ز هر سو کـه بود از بزرگان سري |
| بدين کـشور آمد کنون زين نـشان |
| هـمان تاجداران گردنـکـشان |
| مـن ايدر نمانم بسي گنج و تخت |
| که گردان شدست اندرين کار سخت |
| کـنون هرچ گنجست و تاج و کـمر |
| هـمان طوق زرين و زرين سـپر |
| فرستـم همـه سوي الماس رود |
| نـه هنگام جامست و بزم و سرود |
| هراسانـم از رستـم تيز چنـگ |
| تـن آسان کـه باشد بکام نهنـگ |
| بـمردم نـماند بروز نـبرد |
| نـپيچد ز بيم و نـنالد ز درد |
| ز نيزه نـترسد نـه از تيغ تيز |
| برآرد ز دشمـن همي رسـتـخيز |
| تو گفـتي که از روي وز آهنسـت |
| نـه مردم نژادست کاهرمنسـت |
| سليحسـت چـندان برو روز کين |
| کـه سير آمد از بار پشـت زمين |
| زره دارد و جوشـن و خود و گـبر |
| بـغرد بـکردار غرنده ابر |
| نـه برتابد آهـنـگ او ژنده پيل |
| نـه کشـتي سليحش بدرياي نيل |
| يکي کوه زيرش بـکردار باد |
| تو گويي کـه از باد دارد نژاد |
| تـگ آهوان دارد و هول شير |
| بـناورد با شير گردد دلير |
| سـخـن گويد ار زو کني خواستار |
| بدريا چو کـشـتي بود روز کار |
| مرا با دلاور بـسي بود جـنـگ |
| يکي جوشنستـش ز چرم پلنـگ |
| سـليحـم نيامد برو کارگر |
| بـسي آزمودم بـگرز و تـبر |
| کـنون آزمون را يکي کارزار |
| بـسازيم تا چون بود روزگار |
| گر ايدونـک يزدان بود يارمـند |
| بـگردد بـبايسـت چرخ بـلـند |
| نـه آن شهر ماند نه آن شـهريار |
| سرآيد مـگر بر مـن اين کارزار |
| اگر دسـت رستم بود روز جنـگ |
| نـسازم مـن ايدر فراوان درنـگ |
| شوم تا بدان روي درياي چين |
| بدو مانـم اين مرز توران زمين |
| بدو شيده گفت اي خردمـند شاه |
| انوشـه بدي تا بود تاج و گاه |
| ترا فر و برزسـت و مردانـگي |
| نژاد و دل و بـخـت و فرزانـگي |
| نـبايد ترا پـند آموزگار |
| نـگـه کـن بدين گردش روزگار |
| چو پيران و هومان و فرشيدورد |
| چو کـلـباد و نستيهـن شير مرد |
| شکستـه سـليح و گسسته دلند |
| ز بيم وز غم هر زمان بگـسـلـند |
| تو بر باد اين جنگ کـشـتي مران |
| چو داني کـه آمد سـپاهي گران |
| ز شاهان گيتي گزيده توي |
| جـهانـجوي و هـم کار ديده توي |
| بـجان و سر شاه توران سـپاه |
| بـخورشيد و ماه و بتخت و کـلاه |
| کـه از کار کاموس و خاقان چين |
| دلـم گشت پر خون و سر پر ز کين |
| شـب تيره بگـشاد چشـم دژم |
| ز غـم پشـت ماه اندر آمد بخـم |
| جـهان گشت برسان مشک سياه |
| چو فرغار برگشـت ز ايران سـپاه |
| بيامد بـنزديک افراسياب |
| شـب تيره هـنـگام آرام و خواب |
| چـنين گـفـت کز بارگاه بلـند |
| برفـتـم سوي رستـم ديوبـند |
| سراپرده سـبز ديدم بزرگ |
| سـپاهي بـکردار درنده گرگ |
| يکي اژدهافـش درفـشي بـپاي |
| نـه آرام دارد تو گفـتي نـه جاي |
| فروهشـتـه بر کوهـه زين لگام |
| بـفـتراک بر حلقـه خـم خام |
| بـخيمـه درون ژنده پيلي ژيان |
| ميان تنـگ بستـه به بـبر بيان |
| يکي بور ابرش به پيشـش بـپاي |
| تو گفـتي هـمي اندر آيد ز جاي |
| سپـهدار چون طوس و گودرز و گيو |
| فريبرز و شيدوش و گرگين نيو |
| طـلايه گرازسـت با گستـهـم |
| کـه با بيژن گيو باشد بـهـم |
| غـمي شد ز گـفـتار فرغار شاه |
| کـس آمد بر پـهـلوان سـپاه |
| بيامد سـپـهدار پيران چو گرد |
| بزرگان و مردان روز نـبرد |
| ز گـفـتار فرغار چـندي بگفـت |
| کـه تا کيست با او به پيکار جفـت |
| بدو گفـت پيران که ما را ز جنـگ |
| چـه چارست جز جستن نام و ننگ |
| چو پاسـخ چنين يافـت افراسياب |
| گرفـت اندران کينه جستن شتاب |
| بـپيران بـفرمود تا با سـپاه |
| بيايد بر رسـتـم کينـهخواه |
| ز پيش سپهبد بـه بيرون کـشيد |
| هـمي رزم را سوي هامون کشيد |
| خروش آمد از دشـت و آواي کوس |
| جـهان شد ز گرد سـپاه آبـنوس |
| سـپـه بود چندانک گفتي جهان |
| هـمي گردد از گرد اسپان نـهان |
| تـبيره زنان نـعره برداشـتـند |
| هـمي پيل بر پيل بگذاشـتـند |
| از ايوان بدشـت آمد افراسياب |
| هـمي کرد بر جنگ جستن شتاب |
